Mijn kinderen willen niet naar de bruiloft van hun vader. Wat moet ik hier als moeder mee?

Ik ben nu een dik jaar gescheiden en mijn kinderen van 16 en 19 jaar zijn de helft van de tijd bij mij. Ik wil graag weten hoe ik het beste aan mijn kinderen vraag hoelaat ze bv. thuis zijn tijdens de wisseling van hun vader naar mij. Zeg ik dan: "Hoelaat ben je thuis?" of zeg ik "Hoelaat ben je bij mij?". Mvg Marjolijn

Mijn zoon is nu 10 en zijn vader en ik al 9 jaren gescheiden. Mijn zoon stelt heel veel vragen over wat er mis is gegaan. Ik leg hem veel uit en zeg altijd erbij dat hij geen enkele schuld heeft. Maar soms ben ik bang dat ik te veel vertel. Hoe weet ik nu dat ik niet te veel heb uitgelegd..? Hij vindt het ook heel lastig dat zijn vader andere dingen vertelt dan ik. Wat kan ik dan het beste tegen mijn zoon zeggen?

Ik heb een dochtertje van 7 en wij gaan intrekken bij mijn nieuwe partner 30 min bij ons oude woning vandaan. Ze gaat dus naar een nieuwe school. Ze vindt de plek waar we gaan wonen erg leuk maar ik vindt het spannend om te vertellen dat het echt zover is deze zomer gaan we verhuizen. Mijn nieuwe partner heeft 2 kindjes van 10 en 12 en die weten dat we ermee bezig zijn. Hoe kan ik dit het beste vertellen? Ze verblijft doordeweeks bij ons en om het weekend gaat ze naar haar vader. (Hij wilde niet meer dagen helaas). Ik probeer mijn dochter (7) met alles te helpen en goed uit te leggen en ook dat het contact met haar vader zo optimaal mogelijk blijft. Hebben jullie tips?

Hallo ..... Ik ben moeder van een prachtige dochter van 16 jaar. Sinds een maand heb ik relatie met haar vader verbroken. Haar vader maakt het ons erg moeilijk in alle opzichten. We wonen momenteel niet thuis omdat hij sloten van huis vervangen heeft en hij niet mentaal stabiel is nu. Ze is is boos op hem, hij dwingt haar dat ze contact met hem moet opnemen, dat ze blijft slapen, verschijnt ongevraagd op haar werk om haar te zien en wordt dan boos. Ze heeft duidelijk aangegeven op deze manier geen contact met hem wil. Heeft hem dit ook zelf in gesprek gezegd. Ik zie dat ze het moeilijk heeft hiermee. Roept nu dat ze geen vader meer heeft. Heb haar geprobeerd te stimuleren om met iemand te gaan praten. School en huisarts zijn op de hoogte. Bieden ook hulp aan. Via maatschappelijk werk ( die ik heb ingeschakeld voor ondersteuning) kan ze ook ondersteuning krijgen. Ze zegt nu als ik erover begin "Dat bepaal ik zelf wel uit of ik met iemand praat" Hebben jullie tips of iets hoe ik dat het beste kan aanpakken? Welke ondersteuning sluit goed aan bij een meisje van 16. Groetjes Marielle

Hallo allemaal, ik heb een vraag; mijn kids (8j en 6j) gaan binnenkort bij hun papa slapen. Wij zijn pas sinds kort uit elkaar, maar hij woont al samen met zijn nieuwe vriendin. Waarschijnlijk wordt het zo dat ze het ene weekend met de 3 kids van zijn vriendin zullen zijn, en het andere weekend alleen met zn 2e bij hun vader en zijn vriendin. Ik weet dat er geen slaapkamers over zijn en dat mijn kids dus bij hun stiefbroertjes op de kamer gaan slapen. Naar alle waarschijnlijkheid ook niet eens een eigen bed zullen krijgen maar ik gok de ene week een matras, de andere week in het bed van hun stiefbroertjes. Ik ben benieuwd wat de ervaring van jullie is, als je bij je vader/moeder geen eigen ruimte hebt. En wat als je geen bed hebt maar een matras/luchtbed. Voelde je je wel welkom? Of voelde dat niet als thuis?! Hun vader noemt het ook logeren (terwijl in mijn ogen komen je eigen kinderen zolang ze geen eigen huis hebben, niet logeren).

Beste kinderen, Ik ben sinds December vorig jaar uit elkaar met de papa van mijn 2 dames. 8 en 4 jaar oud. Nu heb ik direct na het beëindigen van de (ongezonde) relatie een vriend gekregen. De meiden kennen deze man al, van ontmoetingen als een vriend tijdens de relatie. Ze hebben hem sinds de uitelkaar gaan niet meer gezien of gesproken. Maar ze zien mij opbloeien, zeggen dat ze me gelukkig zien en denken dat ik een relatie met hem heb. Van mijn ex mag ik niks zeggen. Dus ik moet hierover liegen en ontwijken. De meisjes geven aan mij gelukkig te willen zien, hem graag weer zien. Is het slim om hem weer te introduceren, na 4 maanden uit elkaar te zijn? En dan eerlijk te zijn over de relatie of een introductie als gewoon een vriend? Hoe is jullie blik hierop? Dank jullie wel, wil het graag goed doen voor mijn meisjes.

Mijn ex en ik zijn ongeveer 6 jaar vrij kort na de geboorte van onze dochter uit elkaar gegaan (ze wordt deze week 7jr). We zijn heel goed met elkaar omgegaan en doen dat nog steeds, zo ook met de nieuwe partners die al een tijd in beeld zijn. We hebben een ongeveer 50/50 verdeling. Onze dochter doet het erg goed op school en heeft veel vriendjes. We hebben door de tijd heen de verdeling wat uitgerekt naar 50/50, waar die eerst voor het grootste gedeelte naar mijn ex lag. In de tussentijd is er een dochter bijgekomen aan mijn kant (2jr). Dit vindt mijn dochter erg leuk, maar soms is delen lastig, maar ze zijn gek op elkaar. Bij mijn ex zijn er geen kinderen bijgekomen. Mijn vraag is: wat is de best passende verdeling: week op week af of zoals wij doen, om het weekend met vaste wisseldag?

Ik heb 3 dochters. Mijn oudste is bijna 15 en wil niet meer naar haar vader. Ik begrijp haar keuze, maar probeer toch vader niet af te vallen. Ik vind dit zo lastig. ‘Dwing’ ik haar nog om te gaan? Ik gun hun vader ook alle 3 zijn dochters. Of laat ik de keuze finaal bij mijn dochter?

We hebben co-ouderschap en m'n dochter is 14. Ze wil heel graag mee praten over hoe we de vakantie indelen. Dit loopt nog niet goed met haar vader. Ik ben bang dat dit voor mijn dochter een steeds groter probleem wordt omdat ze hier vaak ruzie over krijgt met hem. Ik denk zelf dat ze dit moet kunnen bepalen, dat dit belangrijk is voor haar. Dat ze het gevoel heeft dat er naar haar geluisterd wordt. Ik ben heel erg benieuwd of iemand dit heeft meegemaakt en wat dit met je deed. En ook of je het hebt kunnen oplossen?