Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

608 verhalen gevonden voor jou

Brief aan de rechter: jouw mening telt!
Brief aan de rechter: jouw mening telt!
Mijn woonsituatieRechten

šŸ“– Brief aan de rechter: jouw mening telt!

Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik 14 jaar oud was. Omdat mijn ouders er samen niet uitkwamen, zijn ze naar de rechtbank gegaan. Ik heb toen een brief aan de rechter geschreven. In deze blog neem ik jullie mee in hoe ik dat heb ervaren!

Plots

Nadat mijn ouders uit elkaar waren gegaan ontstond er vrij snel ruzie tussen mijn ouders. Dat ging over van alles: over het huis waarin we woonden, over de hoogte van de alimentatie en over de omgangsregeling. Samen met een mediator kwamen mijn ouders er niet uit en daarom volgden er een aantal rechtszaken. Dat was heel gek voor mijn zusjes en mij om mee te maken. Onze ouders die altijd zo goed met elkaar overweg konden, die nu alleen nog maar met elkaar wilden praten via hun advocaten… Hoe dan?

De rechtbank

Van de rechtbank kreeg ik een uitnodiging om langs te komen om met de rechter te praten. Op dat moment leek het mij geen fijn idee om naar de rechtbank te gaan en daarom heb ik besloten in plaats daarvan een brief te schrijven. In de brief mocht ik mijn mening geven over hoe vaak ik mijn ouders wilde zien en waar ik wilde wonen.

"Ik vond het erg fijn dat de rechter om mijn mening vroeg."

Het huis waarin ik nog met mijn moeder en zusjes woonde moest namelijk per direct in de verkoop en zo kon ik aan de rechter laten weten dat ik het liefst nog langer in ons huis zou willen wonen. Toen ik ouder was kreeg ik ook een uitnodiging om mijn mening te geven over de hoogte van de alimentatie. Dat vond ik best lastig, want ik had geen flauw idee wat ā€˜normaal’ was. Uiteindelijk heb ik vooral in de brief geschreven wat ik belangrijk vond om te kunnen doen van de alimentatie, zoals kunnen sporten en sparen voor mijn studie.

Samen schrijven

Een brief aan de rechter schrijven is best pittig. Wat moet er allemaal in, hoe verwoord je het? Ik heb de brief samen met een goede kennis geschreven. Ik vond dat super fijn, want op deze manier kon ik met iemand sparren over wat ik graag zou willen opschrijven. Daarnaast hoefde ik ook geen rekening te houden met wat mijn vader en moeder wilden dat ik zou schrijven. Het was echt mĆ­jn eigen brief!

Dankbaar

Uiteindelijk heeft de rechter besloten dat wij langer in het huis mochten blijven wonen. Tot de dag van vandaag wonen wij er nog steeds, al is er afgesproken dat wij dit jaar wel gaan verhuizen. Als ik op de rechtszaken terugkijk ben ik erg dankbaar dat de rechter heeft gekeken naar de situatie van mijn zusjes en ik. Ook ben ik trots dat ik mijn eigen mening op papier heb durven zetten!

Het gaat ook over jou

Als je ouders naar de rechtbank gaan heb jij het recht om jouw mening te laten horen. De scheiding gaat immers ook over jou! Dus stuur die brief en schrijf op wat je voelt en denkt. Om ervoor te zorgen dat het echt jouw eigen brief is en niet die van je vader of moeder, wil ik als tip meegeven om de brief te schrijven met iemand die je goed vertrouwt. Dat kan een juf of meester zijn, een tante of oom, een mentor of een goede vriendin of vriend. Vraag gerust om hulp, je hoeft het niet alleen te doen!

Liefs,

Celeste

PS. Check de websites www.gratisrechtshulp.nl en https://kjrw.eu/voor-wie/kinderen/ voor jouw rechten en eventuele hulp bij het schrijven van de brief!

Verhaal lezen
Ik kan oprecht spreken van een bonus!
Ik kan oprecht spreken van een bonus!
FamilieStiefouders

šŸ“– Ik kan oprecht spreken van een bonus!

In 2004 gingen mijn ouders uit elkaar. Ik heb toen ongeveer een jaar met zowel mijn moeder als vader alleen gewoond. Op een gegeven moment kreeg mijn moeder een nieuwe liefde (nu haar man). In het begin spraken ze af en toe met elkaar af, zodat ik ook een beetje aan het idee kon wennen.

Eigen slaapkamer

Dit ging vervolgens langzaam over in het soms blijven slapen bij hem thuis. Dat was allemaal heel goed geregeld, want ik kreeg daar gewoon mijn eigen slaapkamer. Dat was toen in Amsterdam wat voor mij wel beetje onhandig was omdat ik in Utrecht op school zat. Wat wel heel fijn was aan dit proces is dat het allemaal heel natuurlijk ging en ik totaal niet het idee had dat mijn moeder werd ingepikt door een andere man. Uiteindelijk besloten we te verhuizen naar Bilthoven, zodat ik weer dichtbij school kon wonen. We hebben het eigenlijk altijd wel gezellig met elkaar en ik zie de nieuwe man van moeder dan ook echt als bonuspa. Geen stiefpa ofzo, want dat klinkt heel stom. Nee, het is gewoon echt een bonus! Sterker nog… Ik woon op dit moment nog steeds bij mijn ma en bonuspa. We hebben de grootste lol met elkaar en dat is toch wel heel fijn.

Heerlijk bord spaghetti

Ff een klein stapje terug in de tijd. Want toen mijn moeder een nieuwe vriend had, was mijn vader nog een paar jaartjes alleen. Gelukkig kwam daar ook verandering in en kreeg ik een bonusmoeder! Want ja… Ook in dit geval kan ik oprecht spreken van een bonus. Een fijn extraatje. De eerste keer dat ik haar ontmoette, gingen we naar haar huis toe. Ik was heel gespannen want ik ging de nieuwe vriendin van mijn vader zien! We belden aan, zij deed de deur open en ik was gelijk verliefd. Ik wist toen al: dit zit goed! Het werd nog beter want opeens kwamen er ook 2 kleine jochies om de hoek aangerend! Ze had 2 zoontjes van op dat moment 4 en 5 jaar, dus ging ik van enigskind opeens naar grote broer. Want zo zie ik dat echt.

We kregen een heerlijk bord spaghetti te eten… Ja en dat was voor mij toen de strik om het pakketje! Het huis waar ik nog lang met mijn vader heb gewoond werd verkocht en we trokken in bij de nieuwe vrienden van mijn pa. Daar was ook alles helemaal goed geregeld en kreeg ik een plekje op zolder. Ik heb mij altijd welkom gevoeld in het gezin, maar ook in de familie die ik er natuurlijk bij kreeg. Een paar jaar later kwam mijn vader het leuke nieuws vertellen dat hij samen met zijn nieuwe vrouw een kindje kregen! Zo kreeg ik er in 2011 nog een broertje bij. Oh ja… Je leest het goed, zowel mijn moeder als mijn vader zijn weer getrouwd.

Dankbaar

Dan hetgeen wat mij het meest waardevol is en wat ik ieder kind van gescheiden ouders gun. Kijk, dat het gebeurt is natuurlijk niet leuk! Je wilt het liefst dat je ouders bij elkaar blijven, maar helaas gaat dat niet altijd. In de meeste gevallen krijgen kinderen of worden kinderen heel erg bij dit proces betrokken waardoor het voor hen een heel zwaar proces is. Mijn ouders hebben altijd vanuit het belang van mij gedacht en daar ben ik ze tot op de dag van vandaag dankbaar voor. Mijn verjaardag vier ik altijd met alle families gemixt, mijn ouders zijn bij mijn diploma-uitreikingen en eindmusical geweest en afgelopen jaar vierden we oud en nieuw met elkaar.

Echt alles mag van mij worden afgenomen wat ik in mijn bezit heb. Maar dit niet. Nu moet ik ook zeker de credits geven aan mijn bonuspa en bonusma die zichzelf natuurlijk ook op een bepaalde manier hebben moeten openstellen voor een zo’n fijn mogelijke situatie. Nu weet ik echt wel dat de scheiding geen feestje is geweest, maar als kind heb ik daar nooit iets van meegekregen. Heeft je vader of moeder een nieuwe vriend of vriendin? Dan kun je deze brief aan hem of haar geven. Zodat zij weten hoe je je voelt. Er staan tips in om het voor jou en hem of haar wat makkelijker te maken.

Verhaal lezen
Marlotte: "Mijn stiefmoeder heeft een plekje in m'n hart"
Marlotte: "Mijn stiefmoeder heeft een plekje in m'n hart"
Stiefouders

šŸ“– Marlotte: "Mijn stiefmoeder heeft een plekje in m'n hart"

Een nieuwe liefde voor een van mijn ouders was misschien wel het laatste waar ik aan wilde denken toen mijn ouders gingen scheiden, en het laatste waar ik bovenop alles aan zou kunnen en willen wennen.

Een nieuwe vriendin

Toen mij iets meer dan een maand na de scheiding werd verteld dat papa een nieuwe vriendin had, was dit dus even slikken. Mijn reactie hierop als puber van 14 was me er compleet tegen verzetten. Ik wilde absoluut niets te maken hebben met deze vrouw en daardoor een tijdje ook niet met mijn vader. Mijn zus en ik besloten heel stellig dat we ā€œhaarā€ niet wilden ontmoeten en dat papa elk spoor van haar bij ons weg moest houden, zo werden wij ontzettend boos als er nog een haarelastiekje van haar in de auto lag en mocht hij het niet over haar hebben.

Hoe ik er nu op terugkijk, is dat ik een hoop grote emoties had voor een stiekem toch wel klein meisje, dat ik veel onmacht voelde en dit uitte in weerstand. Alhoewel ik nu inzie dat liefde iets onoverkomelijks is, vind ik nog steeds dat mijn gevoel en reactie op dat moment er ook mochten zijn. Het is natuurlijk niet niks wanneer je in korte tijd opeens aan allemaal grote veranderingen moet wennen.

Nieuw zusje

Toen mijn vader na een periode van slecht contact vertelde dat zijn vriendin zwanger was voelde ik mij opnieuw ontzettend machteloos en ongehoord, en had ik het gevoel dat dit nieuwe gezin van mijn vader betekende dat wij geen prioriteit meer waren voor hem. Ondanks dit verdriet voelde ik ook de hoop van nieuw leven en besloot ik toch het wrok dat ik voor mijn vader en zijn vriendin koesterde los te laten en hem te vergeven, zodat ik rust kon vinden voor mezelf maar nog belangrijker; zodat ik aanwezig kon zijn in het leven van mijn lieve kleine zusje(s).

Dit besluit zorgde er natuurlijk voor dat ik hoe dan ook papa’s vriendin na anderhalf jaar wel moest gaan ontmoeten, dit was ongemakkelijk en onwennig maar ik kon merken dat ze lief was en heel erg haar best voor ons deed. Opeens kreeg de vrouw aan wie ik zo lang een hekel had gehad een gezicht en een persoonlijkheid en werd het moeilijk om mijn negatieve gevoelens voor haar vast te houden.

Ervaring stiefouderschap volledig omgeslagen

Nu, meer dan 6 jaar later, krijgt Jeanet met moederdag van mij en mijn zus ook een cadeautje. Niet omdat ik haar zie als bonusmoeder, maar omdat ik geen betere moeder voor mijn zusjes had kunnen wensen. Ze is lief, zorgzaam en bovenal attent; wanneer het Valentijnsdag is, als ik verhuis, ik een nieuw baantje heb of als ik ziek ben, ligt er al snel een kaartje op de mat ā€˜van mijn zusjes’. Leuke momenten van de meisjes worden vastgelegd op video’s die we doorgestuurd krijgen en als ze ons missen krijgen we een spraakmemo waarin ze dit vertellen.

Kort gezegd is mijn ervaring met stiefouderschap in een aantal jaren dus volledig omgeslagen van het meest vreselijke dat me op dat moment kon overkomen, naar iemand die ik niet meer uit mijn leven kan wegdenken. En heeft Jeanet dus, na een hoop doorzettingsvermogen, een plekje gevonden in mijn hart.
Heeft je vader of moeder een nieuwe vriend of vriendin? Dan kun je deze brief aan hem of haar geven. Zodat zij weten hoe je je voelt. Er staan tips in om het voor jou en hem of haar wat makkelijker te maken.

Verhaal lezen
Lieve zus - Dagmar
Lieve zus - Dagmar

šŸ“– Lieve zus - Dagmar

Bub.

Lieve zus,

Een zus is een verwantschap met het gemeen hebben van dezelfde vader en moeder. Men spreekt hier vaak over ouders, die samen getrouwd zijn. Bij ons is dat iets anders, wij hebben een onvoorwaardelijke liefde en toevallig ook dezelfde vader en moeder. Die helaas niet meer bij elkaar zijn.

Wat was het moeilijk voor mij geweest als ik jou niet had.


Jij bent altijd mijn veilige bubbel waar ik even mijzelf kon zijn. Als ik het moeilijk had met de keuzes die papa en mama hadden gemaakt. Maar ook als ik even niet wist wat ik moest doen.

Jij bent het levende bewijs van het begrip ā€˜een oudere zus’. De zorg die jij voor je kleine zusje voelde, De liefde die je aan mij gaf als ik die nodig had. Maar ook de tranen die je voor mij wegveegde wanneer ik het moeilijk had.

Jij bent mijn veilige bubbel waar ik altijd mijn hart kon luchten. Om even te schreeuwen over de lastige scheiding van onze ouders. Maar ook om even te lachen over juist andere dingen. De bubbel waarin iemand altijd mijn tranen kon drogen en mijn hand pakte.

Samen zijn wij door een best moeilijke periode gegaan. Samen. Wij beide als best wel tienermeisjes, Die plots na al die jaren toch nog meemaakte wat zij vaak hoorde op de basisschool. Een veilig huis dat instort wanneer onze ouders besloten te gaan scheiden.

De scheiding van papa en mama heeft voor ons beide veel dingen veranderd. Een gezin dat opbreekt en verdeeld wordt over twee kampen. Een nieuwe straat, met allemaal onbekende buren. En een nieuw leven, waarin je alles moet aanpassen.

Gelukkig heeft de scheiding van papa en mama ook iets belangrijks gebracht. Twee zussen die dol op elkaar zijn. En nog dichter tot elkaar groeien. Elkaar hebben, wanneer papa en mama druk bezig zijn met andere dingen.

Lieve zus,

Heb ik je al eens bedankt? Voor al die lieve woorden en warme knuffels? Vandaag staat in het teken van jou en al die andere lieve broers en zussen. Ik wil je bedanken, voor dat je altijd aan mijn zij staat. Ik hou van je.

Liefs,

Je zusje.

Verhaal lezen
Contactverlies - Brief van Maxime
Contactverlies - Brief van Maxime

šŸ“– Contactverlies - Brief van Maxime

Lieve papa,

Ik weet nog goed dat je zei hoe bijzonder het moment was, toen je voor de deur van mijn studentenkamer stond. Je vulde mijn deuropening en die aanblik nodigde vreemd genoeg uit tot een liefdevolle omhelzing. Even leek de wereld stil te staan. "Dit is mijn vader," zeiden mijn hart en hoofd.

Zes jaar lang heb ik je niet gezien. Een enorme tijd waarin ik van een meisje van 12 jaar tot een volwassen vrouw ben uitgegroeid. Jij hebt die ontwikkeling als toeschouwer meegemaakt. Je weet niet wat er al die jaren door mijn hoofd is gegaan. Je miste mijn diploma-uitreikingen, schooluitvoeringen, kinderfeestjes, eerste afspraakjes. Je hebt mijn verdriet, plezier en liefde in die tijd nooit van dichtbij ervaren. Op het moment dat ik je schreef hoeveel pijn dat nog steeds doet, beleefde ik dat gemis zo sterk. Het gaf me echter wel de moed en kracht om de grote stap te nemen jou - ondanks alles - te ontmoeten.

Lange tijd heb ik gedacht dat je ons had opgegeven. Dat je de confrontatie niet aandurfde. Soms verweet ik jou dat je - ondanks de obstakels die ik ook zelf creëerde door je te verwijderen op social media en niet te reageren op je berichten - er toch niet doorheen kon prikken. Je probeerde het wel. Overal liet je kleine sporen achter, zoals je e-mailadres en 06-nummer. Je hebt dit nooit veranderd in de hoop dat ik contact op zou nemen. Hetzelfde deed je met het huis waar ik jou om het weekend zag. Zelfs de gordijnen had je laten hangen, zodat het herkenbaar zou zijn. Uit alles sprak de hoop en de verwachting dat je weer in contact met mij zou komen. 

Het weerzien was dan ook speciaal. Vanaf het moment dat ik je weer zag heb ik jou bestudeerd. Gezocht naar gelijkenissen en me verwonderd over je persoonlijkheid. Mijn herinneringen aan jou worstelden met het nieuwe beeld dat ik op dat moment van je kreeg. Zoveel verschillen, maar ook zoveel herkenning. Ik heb mijn vooroordelen, of eigenlijk de oordelen die mij altijd werden verteld, zoveel mogelijk aan de kant gezet om je te leren kennen zoals je nu bent. Nu - inmiddels 7 jaar later - is onze band nog steeds pril. Ook dat doet mij pijn. De verwachting van een normale band blijft, maar de gemiste tijd kan niet worden ingehaald. Het enige wat we kunnen doen is elkaar opnieuw leren kennen. Ik ben je onwijs dankbaar dat je altijd aan de zijlijn hebt gewacht tot ik klaar was om het contact met je aan te gaan.Ā 

Er zit nog altijd een gat in mijn hart van het gemis, maar beetje bij beetje heelt dit. En elke keer dat jij en mama in ƩƩn ruimte zijn, voelt het alsof dat gat een beetje kleiner wordt. Zo voelde het ook toen jij zei: ā€œje gaat steeds meer op je moeder lijkenā€, met ogen die straalden van trots, zonder ook maar een glimp van de negativiteit die ik zou verwachten.

Lieve papa, dankjewel dat je altijd met open armen stond te wachten.

Liefs, Maxime

Verhaal lezen
Contactverlies - Brief van Sophia
Contactverlies - Brief van Sophia

šŸ“– Contactverlies - Brief van Sophia

Lieve Papa en Mama,

Nu ik 26 jaar oud ben en terugkijk op mijn jeugd, de keuzes die ik gemaakt heb en waar ik nu sta, wil ik jullie hier iets over vertellen.

Ik ben opgegroeid als meisje, puber en jongvolwassene die het graag goed doet voor de mensen om zich heen. Het liefst wilde ik dat iedereen tevreden en gelukkig is. Dit ging regelmatig ten koste van mijn eigen geluk. Ik hield me bezig met wat jullie van mij nodig hadden en gebruikte al mijn voelsprieten om aan te voelen wat dat was.


Het is inmiddels 25 jaar na jullie scheiding en al deze jaren voelde ik me als een spagaat tussen jullie in. Ik heb in deze 25 jaren het contact met jullie beiden een tijdje verbroken. Deze periodes gaven me enerzijds rust, want ik hoefde eindelijk niet te kiezen. Jullie wilden elkaar namelijk niet zien en dat voelde alsof het mijn probleem was. Anderzijds voelde ik een grote afwijzing vanuit jullie, ondanks dat ik het contact zelf verbrak. Het voelde alsof jullie er best okƩ mee waren om mij niet te zien. Ik begreep niet waarom het jullie niet lukte om jezelf over de strijd met elkaar heen te zetten. Het voelde voor mij alsof jullie haat richting elkaar belangrijker was dan hoe het met mij ging.

Ik miste jullie in de periode dat we geen contact hadden. Ik had juist zo veel behoefte aan een knuffel van mijn papa en mama. Ik wilde door jullie beschermd worden voor wat er tussen jullie speelde. Ik had van jullie willen horen dat jullie van me hielden, ondanks de keuzes die ik maakte, dat ik altijd welkom was en dat ik niet verantwoordelijk was voor jullie geluk.

Nu heb ik een aantal jaar contact met jullie allebei en ik vertel graag wat ik daarvan vind. Ik heb ontzettend veel geleerd door de jaren heen. Waar ik eerst bezig was met het geluk van anderen, focus ik me nu meer op mezelf en op wat ik eigenlijk vind en wil. Ik heb geleerd dat ik niet verantwoordelijk ben voor jullie geluk, maar wel voor dat van mijzelf. Ik maak daarom nu keuzes waar ik blij van word en ik laat bij jullie wat van jullie is. En doordat ik heb geleerd om aan te geven wat ik van jullie nodig heb, gaat het goed tussen ons! Ik zie jullie vaak, ik voel jullie betrokkenheid en heb het gevoel dat ik kind mag zijn.

Ik ben blij met hoe het nu tussen ons gaat en hoe we hier samen onze weg in gevonden hebben. Ik ben ook heel erg trots op hoe we elkaar uiteindelijk weer gevonden hebben, na alles wat er gebeurd is. Dank je wel lieve papa en mama, voor hoe jullie met mij samen meegegroeid zijn en je best hiervoor gedaan hebben.

Liefs, Sophia

Verhaal lezen
Contactverlies - Brief van Robin
Contactverlies - Brief van Robin

šŸ“– Contactverlies - Brief van Robin

Lieve pap,

Toen je besloot om bij mama weg te gaan, was ze erg boos. Ik besloot om bij mama te blijven wonen. Haar onvrede over jou kwam hierdoor vaak bij mij terecht. Ze vertelde me dat je weinig aan me dacht en niet naar me omkeek. Op de momenten dat jij probeerde te laten zien dat je wel aan me dacht en om me gaf, was daar altijd haar kritiek. Ik voelde me verscheurd en het bracht me in de war. Wat moest ik geloven? Kon ik wel vertrouwen op mijn eigen gevoel en mijn verlangen naar jou? Hoe meer nare woorden ik hoorde over jou, hoe meer mijn onzekere gevoel over jou groeide.

Mijn verdriet en de pijn zorgden ervoor dat ik het verlangen naar jou steeds meer wegduwde. Zo ver dat het verlangen eigenlijk een apart deeltje van mij was geworden. Een deeltje dat nog wel bij mij hoorde, maar niet meer echt in verbinding was met mij. Onbewust begon ik te zoeken naar een veilig gevoel, waarin ik geen strijd meer hoefde te voeren tussen mijn eigen verlangens en mama. Hierdoor heb ik toen besloten dat het beter zou zijn als ik mijn contact met jou zou verbreken. Steeds minder reageerde ik op je Whatsapp-berichtjes en uiteindelijk schreef ik je met veel spanning een heel kort mailtje dat ik je niet meer wilde spreken of zien. In de periode daarna hebben we maar weinig contact gehad. Ondanks dat we niet echt contact hadden bleef je me wel korte Whatsappjes sturen, waarin je bijvoorbeeld vroeg naar mijn dag. Ik bestempelde deze berichtjes als leeg en ongeĆÆnteresseerd en kon mezelf geen ruimte geven om na te gaan wat ze echt voor me betekenden of met me deden. Dus bleef ik het contact afhouden.

Toen je plotseling in kritieke toestand in het ziekenhuis kwam te liggen, veranderde dat alles. De ervaring dat je zou kunnen overlijden bracht me in ƩƩn klap bij mezelf en mijn eigen gevoel. Het afgesplitste deeltje van verlangen en ik konden weer worden herenigd. Ik kon weer ruimte geven aan het feit dat je mijn papa bent. Dat ik je ontzettend miste en dat ik je heel graag in mijn leven wilde.

Sindsdien hebben we samen hard gewerkt om ons contact en onze band te herstellen.Ā  Daardoor weet ik nu ook dat - toen ik het contact tussen ons verbrak - jij mij vooral de ruimte wilde geven. Je dacht wel degelijk aan me en keek wel naar me om. Ik ben ontzettend dankbaar voor onze band en dat ik weet dat je er altijd voor me zal zijn.

Je bent mijn superpapa!

Liefs, Robin

Verhaal lezen
Contactverlies - Brief van Kaya
Contactverlies - Brief van Kaya

šŸ“– Contactverlies - Brief van Kaya

Beste jij,Ā 

Het voelt zelfs al gek en niet meer passend om je nog met de titel ā€˜mama’ aan te spreken. Je bent namelijk al bijna net zo lang geen onderdeel meer van mijn leven dan dat je dit wel bent geweest. Dit verwoord ik niet helemaal goed, want natuurlijk ben je altijd een groot onderdeel geweest, of er nu contact was of niet. Ik bedoel dus dat ik je ondertussen al heel erg lang niet meer heb gezien of gesproken en je dus voor mij niet voelt als ā€˜mama’. Hoe pijnlijk ik dat ook vind.Ā 

Jarenlang heb ik mijn verdriet over hoe het tussen ons is verlopen geuit en gevoeld door boosheid. Ik was ontzettend kwaad op jou. Op dingen die je hebt gezegd, die je hebt gedaan, maar ook op alles wat je niet hebt gedaan. Inmiddels heeft de boosheid plaatsgemaakt voor verdriet en acceptatie. Ik zie de dingen nu heel anders. Met de kennis van nu zie ik in dat jij hebt gedaan wat jij kon. Maar jouw versie van alles, was voor mij alsnog niet genoeg. Ik verlangde meer van mijn moeder. Ik heb me verwaarloosd en in de steek gelaten gevoeld. Ook al weet ik dat jij dit niet zo hebt bedoeld. De boosheid ben ik inmiddels wel kwijt, maar het verdriet is er nog steeds.Ā 

Ik mis een moeder, maar ik mis jou niet. Het spijt me als dat hard klinkt, maar het is wel mijn waarheid. Ik mis een moeder als ik een belangrijke prestatie behaal, het steekt dan dat er voor mij slechts ƩƩn ouder aanwezig is. Ik mis een moeder als ik zie hoe vriendinnen kunnen kletsen met hun moeder. Ik mis een moeder als ik liefdesverdriet heb en het daar juist even niet met mijn vader over wil hebben. Ik mis een moeder als ik zie wat voor lieve berichtjes mijn vriendinnen van hun moeder krijgen. Ik mis een moeder tijdens grotere gebeurtenissen in het leven, maar eigenlijk vooral in de kleine dagelijkse dingetjes. Ik mis het om allerlei dingen samen met een moeder te kunnen doen, maar tegelijkertijd moet ik er niet aan denken om die dingen nu nog met jou te doen.

Wellicht zullen wij in de toekomst weer contact hebben. In welke vorm dan ook. Ik ben er op dit moment niet aan toe om dat zelf te initiĆ«ren, maar ik sluit ook zeker niet uit dat we op een dag wel weer contact zullen hebben. Mocht het contact op een dag hersteld worden, dan zal dit geen ā€˜normale’ moeder-dochter band meer worden. Daarvoor hebben we al te veel van elkaar gemist. Ik denk ook niet dat ik je op die manier kan toelaten.

De tijd zal het leren. Wie weet tot ooit.

Van Kaya

DownloadĀ de Open Brief ā€˜Aan alle gescheiden ouders met wie wij het contact (even) zijn verloren’.

Lees de andereĀ persoonlijke brieven.

Verhaal lezen
Contactverlies - Brief van Jules
Contactverlies - Brief van Jules

šŸ“– Contactverlies - Brief van Jules

Lieve mama,Ā 

Nooit gedacht dat ik hierover zou schrijven. Over die twaalf maanden waarin jij en ik hebben besloten elkaar de ruimte te geven. Het is al vijf jaar geleden dat wij niet op de hoogte waren van elkaars leven.

Een tijd waarin ik niet mijn hoge cijfers kon delen met jou. En ook niet mijn gescoorde doelpunten van elke zaterdag. Ik miste je op de momenten waar ik mijn moeder nodig had. En toch bracht de 'pauze' in ons contact ontzettend veel rust. Want die hoge cijfers en doelpunten had ik niet kunnen halen als ik niet voor mijzelf had gekozen.

Naast de rust, bracht het ook veel slapeloze nachten met zich mee. Want hoe kan een vijftienjarige tiener Ʃcht rust vinden door haar moeder niet meer te spreken? Deze vraag bleef maar in mijn hoofd spoken. Een vraag waar ik maar geen antwoord op kon vinden. De afgelopen 21 jaar heb ik nog nooit zo'n moeilijke keuze gemaakt, dan de keuze om jou - mijn moeder - twaalf maanden niet te spreken en niet te zien. Wat heb ik mijzelf toen ontzettend alleen gevoeld. Er was niemand die mijn verdriet en onrust begreep. Waar waren mijn lotgenoten, die mij het gevoel

zouden geven dat ik niet de enige ben die er zelf voor heeft gekozen om een ouder (even) niet te zien?

Nu, zes jaar later, spoken er nog wel eens twijfels door mijn hoofd. De tijd waarin wij elkaar uit het oog zijn verloren krijgen wij nooit meer terug. Duizenden vragen waar ik geen antwoord op ga krijgen, omdat ik nou eenmaal de tijd niet kan terugdraaien.

Wat ik wel weet is dat jij en ik elkaar weer hebben gevonden. De maand voordat ik mijn verjaardagsfeestje gaf, realiseerde ik me dat ik iemand miste op mijn gastenlijst. Dat ene telefoontje naar jou, die jij direct opnam. Hoeveel de woorden: "Mam wil je op mijn verjaardag komen?" zoveel voor ons zouden betekenen. En het gevolg van die ene vraag: een nieuw begin. Lieve mam, ik wil je ondanks alles wat er is gebeurd, toch bedanken voor dat je mij de tijd, ruimte en rust hebt gegeven. En dat je jouw eigen emoties opzij hebt gezet om plaats te maken voor mijn behoefte op dat moment.Ā 

Liefs, Jules

DownloadĀ de Open Brief ā€˜Aan alle gescheiden ouders met wie wij het contact (even) zijn verloren’.

Lees de andereĀ persoonlijke brieven.

Verhaal lezen