Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

103 verhalen gevonden voor jou

Het is nooit te laat om over de scheiding te praten!
Het is nooit te laat om over de scheiding te praten!
Mijn oudersGedachten en gevoelensOp school

📖 Het is nooit te laat om over de scheiding te praten!

Ik kan het mij niet meer herinneren: het gesprek. Ik was twee jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Altijd heb ik gedacht dat de reden voor de scheiding gewoonweg was omdat ze niet meer verliefd waren. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om te weten wat de echte reden is. Voor mij was het feit dat ik twee ouders heb die mij apart opvoeden, gewoon heel normaal.

Tot ik 18 jaar was en in mijn eerste jaar van de studie Pedagogiek een socialisatieverslag moest schrijven: een levensloop vanaf mijn geboorte tot mijn 18e. Tijdens mijn opleiding leerden we van alles over onszelf. Na een best wel turbulente jeugd – na de scheiding van mijn ouders – heb ik EMDR-therapie gevolgd. Hierdoor vond ik het heel moeilijk om terug te duiken in mijn jeugd. Het voelde als een kamertje in mijn hersenen die helemaal dichtgetimmerd is en waar ik niet meer in kon. Zo’n socialisatieverslag schrijven als je dingen zelf niet meer goed kan herinneren of waar je zelf niet veel meer bij voelt, is dan heel lastig.

De tip van mijn docent: duik met je ouders in de fotoboeken! En dat deed ik. Op een doordeweekse avond zat ik met mijn moeder aan de eetkamertafel. Ik heb het geluk dat mijn ouders heel veel herinneringen hebben bijgehouden, in ik denk wel 20 fotoboeken. Alhoewel ik geen idee heb hoe mijn ouders waren toen ze nog samen waren, kan ik dat wel zien in de fotoboeken. De foto’s dat ze verliefd naar elkaar kijken zijn nihil, maar ze zijn er wel.

‘Mam, waarom zijn jullie eigenlijk gescheiden? Wat is jouw kant van het verhaal?’, vroeg ik aan mijn moeder. Die vraag had ze even niet zien aankomen. Dezelfde vraag heb ik even later ook aan mijn vader gesteld. Ik kan je verzekeren: het waren twee hele andere verhalen. Maar dat maakte mij niet uit. Want zonder negatief te praten over de andere ouder, maar door juist naar hun eigen aandeel te kijken in de scheiding, waren ze allebei heel eerlijk en open over hoe zij dit hebben beleefd.

Sinds ik vrijwilliger ben bij Villa Pinedo (nu zo’n zes jaar), worden die vragen ook weleens aan mij gesteld. Mijn ouders zijn nieuwsgierig hoe ik het heb ervaren, wat ik wel fijn vond en wat ik graag anders had gewild. Ze weten dat ik het achteraf toch best heb gemist om mijn ouders samen te herinneren. De liefde die ze met elkaar hebben gedeeld. Dat gemist mag er zijn en dat voelt fijn.

Ik was 18 jaar toen ik voor het eerst hoorde waarom mijn ouders zijn gescheiden. Nu ik 27 jaar ben, weet ik dat ik nog steeds bij allebei mijn ouders terecht kan voor alle vragen die ik heb. Daar ben ik ze heel dankbaar voor. Want het is nooit te laat om over de scheiding te praten.

Verhaal lezen
Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf
Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf

Duizenden mensen wandelen dagelijks langs dit gedicht van Willem Wilmink, op de ramen van het kantoor van Villa Pinedo in hartje Utrecht. Een gedicht over een diepe liefde en loyaliteit naar beide ouders, ook als ze gescheiden zijn.



Als mens ben je onlosmakelijk verbonden met je biologische ouders. Uiteraard kunnen er andere belangrijke opvoeders en mensen in jouw leven zijn, maar je bestaat altijd voor 50% uit je biologische vader en voor 50% uit je biologische moeder. Als kind ben je van nature loyaal aan je beide ouders. Loyaliteit is een gecombineerd gevoel van verbondenheid en trouw. Je kunt als klein meisje of jongetje nog niet voor jezelf zorgen en bent volledig afhankelijk van je ouders.

Dat ‘loyaal zijn aan’ dient dus een belangrijk doel. Van nature houd je daarmee de band met je ouders in stand en houd je jezelf daarmee in feite in leven. Je hoopt je veilig en gezien te voelen door je ouders. Die afhankelijkheid maakt dat je volstrekt loyaal bent aan jouw ouders: de mensen die jou het leven hebben gegeven.

Bij scheiding en conflicten tussen ouders bestaat de kans dat je als kind voelt dat je, zoals Willem Wilmink beschrijft in zijn gedicht, niet (meer) openlijk van je beide ouders kan of mag houden. Als je je loyaliteit naar de ene ouder wil uiten, voel je dat je daarmee tegelijkertijd de andere ouder tekort doet en andersom. Als de ene ouder slecht praat over de andere ouder doet dat pijn. Je voelt diep van binnen een afwijzing van een deel van jezelf. Je bént immers ook voor de helft de andere ouder.

Misschien heb jij als kind tijdens de scheiding (onbewust) een keuze gemaakt aan welke ouder je het meest loyaal bent. Je kon toen niet anders; en nu ben je volwassen. Mag jij jezelf toestaan om evenveel van je vader te houden als van je moeder, en andersom?

Besef dat je, ondanks de ingewikkelde loyaliteiten, allebei jouw ouders een plek in je hart kan geven. Dat wat er bij je ouders speelt, mag je bij hen laten. Dat laat je los. Misschien doet dat je ouder(s) pijn, en geeft dat jou vervolgens een schuldgevoel, maar het is onmogelijk om door het leven te gaan zonder je schuldig te voelen. Dus ga uit huis, terwijl je weet dat je moeder in een gat valt en liever hebt dat je thuis blijft wonen. Vier je verjaardag of kerst op een manier hoe jij dat wilt, terwijl je weet dat je vader iets anders voor ogen had. Het gevoel van onschuldig blijven, oftewel loyaal blijven, is vaak prettiger dan je schuldig maken. Maar groeien en écht volwassen worden is niet mogelijk zonder schuld.

Leef jouw eigen leven, met allebei je ouders in jouw hart. Hierdoor voel je je vollediger en kun je meer jezelf zijn. Ik wens je veel plezier met onderzoeken hoe je loyaal kunt zijn aan de belangrijkste persoon op deze wereld: jijzelf ?

Demi Keppel is werkzaam bij Stichting Villa Pinedo als trainer en coach en werkt als familieopsteller en systemisch coach bij ‘De fontein’, de praktijk van Els van Steijn. Haar ouders gingen scheiden toen ze net 9 jaar was. Vanuit deze verschillende vakgebieden schrijft zij een maandelijkse column voor jongvolwassenen bij Villa Pinedo.
Verhaal lezen
‘Ik koos voor één van mijn ouders bij mijn uitreiking’
‘Ik koos voor één van mijn ouders bij mijn uitreiking’
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 ‘Ik koos voor één van mijn ouders bij mijn uitreiking’

Keuzes, keuzes en nog eens keuzes. Als kind met gescheiden ouders sta je er misschien voor net iets meer. Toch blijven sommige keuzes ontzettend lastig. Zo was de keuze om niet allebei mijn ouders uit te nodigen voor mijn diploma-uitreiking moeilijk. Op dat soort bijzondere momenten wil je toch allebei je ouders erbij hebben. Ondanks dat ben ik blij met mijn keuze, al doet het me ook een beetje verdriet.

Is het de stress waard?

Al ver voordat ik überhaupt m’n diploma had gehaald, gaf de uitreiking me stress. Konden m’n ouders wel normaal tegen elkaar doen? Zou ik me op m’n gemak voelen als ze samen waren? Werd het ongemakkelijk? Zou het echt mijn avond worden? Allemaal vragen die door m’n hoofd spookten. De sfeer was vaak niet best tussen mijn ouders. Ook wist ik van mezelf dat ik veel spanning zou voelen en er meer mee bezig zou zijn hoe het tussen mijn ouders ging, dan bezig zijn met deze mijlpaal. Ik was gewoon nooit op mijn gemak als mijn ouders samen waren, al was daar soms niet eens een reden voor.

Na lang wikken en wegen hakte ik de knoop door. Alle oplossingen die ik bedacht om ze er allebei bij te hebben, gaven niet echt rust. Ik wilde dat deze avond echt om mij draaide en ik zorgeloos dit succes kon vieren. Ik had het idee dat ik moest kiezen tussen mijn ouders om een fijne avond te hebben. Iets wat ik eigenlijk helemaal niet wilde. Ik voelde me namelijk loyaal aan beide ouders en vond het enorm lastig om dan de ander teleur te stellen. Ik wilde dat ze allebei op dit trotse moment aanwezig waren. Op een gegeven moment besefte ik me dat het allerbelangrijkste was dat ik loyaal aan mezelf zou zijn. Ik wilde dat het mijn avond werd en ik me nergens zorgen over hoefde te maken. Ik heb er uiteindelijk voor gekozen om samen met mijn vader en mijn vriend te gaan. Ik mocht maar twee mensen uitnodigen en trok het echt niet om tussen m’n ouders in te gaan zitten. Als ik er voorafgaand al zo veel buikpijn van had, ging het echte moment er waarschijnlijk niet heel veel beter uitzien.

Trots

Achteraf ben ik blij dat ik voor mezelf gekozen heb en het daardoor echt mijn avond was. Ik heb volledig kunnen genieten van de uitreiking en kijk met een heel warm gevoel terug. Iedereen zei dat ik echt straalde! Ik ben er echt trots op dat ik deze keuze durfde te maken en hoe het uiteindelijk allemaal heeft uitgepakt. Ik denk er nog vaak aan terug en heb zelfs een foto van die avond op mijn kamer staan. Bevind jij je in een soortgelijke situatie of krijg je ook buikpijn van aankomende belangrijke momenten? Misschien kunnen onze open brieven je hierbij helpen! Je vindt ze hier.

Verhaal lezen
'Als ik iets leuks had gedaan, durfde ik dat niet te zeggen'
'Als ik iets leuks had gedaan, durfde ik dat niet te zeggen'
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 'Als ik iets leuks had gedaan, durfde ik dat niet te zeggen'

Stel je voor, je ouders gaan scheiden. Na de scheiding woon je gedurende de week bij jouw ene ouder en in het weekend bij de andere ouder. Ze wonen ver van elkaar vandaan en spreken elkaar alleen via mail of bij wisselingen aan de deur.

Dit was de situatie bij ons thuis. Als ik doordeweeks bij mijn moeder iets leuks had meegemaakt, durfde ik dat nooit te vertellen aan mijn vader in het weekend. Uit angst om teleurstelling op zijn gezicht te zien. Ik probeerde mezelf altijd zo perfect mogelijk te gedragen, goede cijfers te halen op school, niet te klieren of iets fout te doen. Uit angst voor een uitbarsting in boosheid. Ik kreeg het gevoel dat alles wat ik fout deed, de schuld was van de andere ouder. Dat leidde een aantal keer tot een situatie waarbij er slecht werd gesproken over de andere ouder. Ik ervaarde hierdoor veel verdriet, omdat ik me wel verbonden voel met de andere ouder. Het voelde hierdoor alsof ik een deel van mijzelf moest verbergen, alsof de andere ouder niet mocht bestaan.

Door mijn eigen ervaring met loyaliteitsconflicten, wil ik graag tips meegeven aan gescheiden ouders:

Zeg nooit iets vervelends over de andere ouder tegen ons. Dan voelt het namelijk alsof het over een deel van onszelf gaat en dat doet pijn.

Communiceer met de andere ouder – desnoods via een tussenpersoon – maar nooit via ons. Dit brengt ons in een lastige positie, omdat wij dan het gevoel hebben minimaal één van jullie te moeten teleurstellen.

Luister naar ons, als we willen vertellen over iets dat we hebben meegemaakt bij de ander. Het kan heel pijnlijk zijn, maar het is ons leven en voor ons is het heel belangrijk dat alles er mag zijn. Maar vraag ons niet uit, als we niets willen vertellen.

Moedig ons altijd aan om contact te hebben met de andere ouder (behalve als er een onveilige situatie is). Het is voor ons het allerfijnst om beide ouders in ons leven te hebben, ook als het soms even lastig is. En dan is het extra fijn als jij er voor ons bent om mee te denken.

Leun niet op ons. Dit geeft het gevoel dat we voor jou zouden moeten zorgen, of jou zouden moeten troosten. Waardoor we het gevoel krijgen altijd bij jou te moeten zijn.

Inmiddels communiceren mijn ouders weer met elkaar en horen ze graag alle verhalen over wat we meemaken! Hierdoor voel ik mij veel prettiger bij beide ouders thuis. Ik voel de ruimte om echt mezelf te kunnen zijn.

Wil je meer tips en ervaringen horen van kinderen met gescheiden ouders? Volg onze online training ‘Aan alle gescheiden ouders’. De online training wordt in veel gemeenten gratis aangeboden!

Verhaal lezen
‘Welke keuze maak je, welke is de ‘juiste’ en bestaat de perfecte keuze?’
‘Welke keuze maak je, welke is de ‘juiste’ en bestaat de perfecte keuze?’
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

📖 ‘Welke keuze maak je, welke is de ‘juiste’ en bestaat de perfecte keuze?’

Mama houdt niet meer van papa, ik houd wel van papa. Mag dat? Mijn broertje houd van papa, ik houd van mijn broertje, maar ik vind het bij papa niet zo leuk. Wat moet ik doen? Papa en mama willen de tijd gelijk verdelen. Ik wil niet blijven reizen en ik wil niet kiezen. Is er nog een oplossing?

Soms dan voelt het net alsof iedereen wat anders van jou zou willen. Papa die wil het een, mama wil het ander. Je broertje wilt naar papa, jij wilt naar mama. Of jij wilt evenveel naar papa en mama, maar dat kan niet qua planning. Wat kies je dan? Het kan voelen alsof je alle kanten op getrokken wordt. En ergens moet je een keuze maken, want je kan niet ALLE kanten op. Maar welke ga je maken, welke is de ‘juiste’ en bestaat er wel een perfecte keuze?

Als je voor iets of iemand kiest, diegene of die keuze steunt, dan ben je loyaal aan diegene. Zo noemen we dat als je voor een richting of persoon kiest en daardoor (misschien) minder in een andere richting of bij een ander persoon kan zijn. En soms kan dat heel erg veel pijn doen.

Ook ik heb die keuze moeten maken. Toen ik het niet leuk of fijn vond om bij mijn vader te zijn, heb ik de keuze gemaakt om bij mijn moeder te gaan wonen. Ik heb toen heel bewust gekozen voor mijn moeder. Maar mijn broertje niet. Die vond het fijn bij mijn vader en komt daar nog steeds graag. Voor mij was dat moeilijk. Want ik houd van mijn broertje, dus ik wil heel graag dat hij het goed heeft. En ik wil ook graag samen met hem zijn. Maar dat ging niet. Want het deed mij te veel pijn om naar papa toe te gaan.

Het is heel moeilijk om te kiezen. Want je hebt soms het gevoel alsof je het nooit echt goed kan doen. Je hebt soms het gevoel dat je altijd iemand teleur moet stellen. En dat geeft verdriet. Want soms is er geen manier om het ‘helemaal’ op te lossen. Maar ik heb een ding wel geleerd: het kan een stuk makkelijker worden als je er met elkaar over praat. Als je uitlegt aan iemand dat het je pijn doet en dat je de keuze niet zou willen moeten maken, maar dat jij geen andere optie ziet dan wel een keuze te maken. Dat kan misschien het gesprek openen om wel op een andere manier een oplossing te vinden. Dat je het goede naar elkaar uitspreekt en dat je met elkaar momenten zoekt om er wél voor elkaar te zijn. Op het moment dat je er niet voor iedereen tegelijk kan zijn.

Want jij bent maar één persoon. Jij kan je niet opsplitsen (en moet dat ook niet willen). Jij kan niet altijd de ander geven wat diegene verlangt. Jij mag je eigen wensen hebben en naleven. Jij mag er ook voor jezelf zijn, voor je moeder, je broertje, zusje, vader, oma, opa, vrienden, stief- en bonusouders, maar dat kan niet allemaal tegelijk. En dat is oké. Dat is niet erg. Het kan voelen alsof je uit elkaar getrokken wordt door de keuzes die je moet maken, maar jij mag kiezen. En praten kan helpen om elkaar te begrijpen. Zodat iedereen hopelijk met goede moed verder kan.

Verhaal lezen
'Uit elkaar, maar verbonden door de liefde voor ons'
'Uit elkaar, maar verbonden door de liefde voor ons'
Mijn oudersLiefde

📖 'Uit elkaar, maar verbonden door de liefde voor ons'

Bijna 8 jaar geleden vertelden mijn ouders ons dat ze gingen scheiden. Mijn zusjes en ik wisten niet goed wat we konden verwachten en we raakten beland in een wereld waar we ons heel alleen hebben gevoeld. Verhuizen, nieuwe partners ontmoeten, lelijke dingen over de andere ouder moeten horen, familieruzies; je kent het misschien wel.

Door de scheiding raakte ik de liefde waar we mee waren opgegroeid even kwijt. Ik zag hoe mijn ouders nieuwe liefdes vonden. Ik kreeg er 2 zusjes en een broertje bij, waar ik wel weer een stukje liefde in terugvond. Toch heb ik het moeilijk gehad om 2 gezinnen te hebben. Na 16 jaar samen te zijn geweest met mijn ouders en mijn zusjes, voelde het alsof ons gezin niet meer bestond.

Op mijn 20e verjaardag, zaten we met z’n allen in de tuin. Mijn ouders hadden zelfs een cadeautje samen voor mij. Met 2 samengestelde gezinnen vierden we mijn verjaardag. Na jaren boosheid en verdriet zag ik een enorm verschil bij mijn ouders. Geen afstand en ruzie meer. Samen hebben ze geprobeerd het beste te doen voor ons. Ik heb denk ik nooit echt uitgesproken hoe bijzonder dit voor mij was. Om hen zo samen weer te zien lachen. Maar ook met ons nieuwe gezin erbij, dat deed mij zo goed. Ik voelde weer het vertrouwen: in ons en in de liefde. Het was voor mij een dag met een gouden randje.

In 2022 was mijn propedeuse-uitreiking. Ik mocht 3 mensen meenemen, papa, mama & Kasper (mijn vriend). Ik vond het stiekem nog best wel spannend, maar mijn ouders hebben meer met elkaar gekletst dan met mij. Ik was apetrots op hen, ook al stonden we daar dan voor mij.

Sindsdien zijn we (bijna) elke verjaardag van ons samen en staan we met zijn allen langs de zijlijn bij de hockey voor mijn zusje. Ik vind het eigenlijk ook enorm fijn en lief dat mijn bonusvader de ruimte biedt om onze vader ook zo dicht in ‘zijn’ gezin te laten. Hierdoor voelt het alsof we één grote familie zijn en ik mijn gezin weer terug heb gevonden.

Nu zie ik dat mijn ouders door de liefde voor ons, de liefde in elkaar weer hebben gevonden. Een nieuwe vorm van liefde die is ontstaan doordat zij het verleden konden loslaten.

Omdat ze het voor ons zo goed mogelijk willen doen. Mijn vader benoemde laatst dat mijn moeder altijd nog zijn grote liefde zal zijn, omdat zij onze moeder is. Dit had ik jaren geleden alleen maar kunnen dromen.

Dus mam en pap: dankjewel voor de liefde die jullie voelen voor ons en voor elkaar. Uit elkaar, maar verbonden voor de liefde van ons. Zo voelt het. De liefde heb ik weer kunnen vinden en die geef ik graag door aan anderen door ons verhaal te delen.

Verhaal lezen
“De slechte communicatie had enorme impact op mij.”
“De slechte communicatie had enorme impact op mij.”
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 “De slechte communicatie had enorme impact op mij.”

Laatst aan de kersttafel met mijn nieuwe schoonfamilie werd ineens een vraag gesteld: “Wat zijn eigenlijk de eerste herinneringen uit jouw jeugd?” Dit zette mij aan het denken. Wat zijn eigenlijk mijn eerste herinneringen? Aangezien mijn ouders gescheiden zijn toen ik 4 jaar oud was, komt die gebeurtenis veel terug in mijn eerste herinneringen. De twee herinneringen die meteen opkomen, liggen iets meer dan 2 jaar uit elkaar en hebben alles te maken met deze scheiding en de communicatie tussen mijn ouders.

Mijn eerste herinnering.

Ik was 5 jaar oud. Mijn zusje en ik woonden met mijn moeder korte tijd in haar nieuwe huis. Dat was zo’n twee straten bij mijn vader en ons oude huis vandaan. Ondanks dat uit elkaar gaan nooit leuk is, was de communicatie in die tijd tussen mijn ouders nog fatsoenlijk. Eigenlijk zelfs goed.

Een nieuw huis brengt altijd veel nieuwe spullen met zich mee. Mijn zusje en ik zaten op ‘gym’ (oftewel: turnen). We waren daar enorm fan van de rekstok. Bij mijn vader thuis stond deze altijd al in de tuin en daar hadden we veel plezier van. Om dit ook bij mijn moeders huis mogelijk te maken, kwam mijn vader op een weekenddag bij mijn moeder thuis. Ik herinner mij een fijne, zonnige dag, waarbij mijn ouders gezellig met elkaar omgingen en wij uiteindelijk ook een fijne speelplek bij mijn moeder in de achtertuin hadden.

De tweede herinnering.

Ik was 7 jaar oud en in de tussentijd was er iets belangrijks gebeurd. Mijn moeder was een nieuwe man tegengekomen, mijn huidige bonusvader. Hij woonde 60 kilometer verderop. En wij dus inmiddels ook. Daardoor is er veel veranderd. Niet alleen woonde ik in een ander huis, in een andere stad, ik zat ook op een andere school en de verdeling wanneer wij bij papa en wanneer wij bij mama waren veranderde. Ook veranderde de communicatie en de band tussen mijn ouders.

Ineens was de communicatie slecht. De enige communicatie die er nog was, vond plaats via mail, advocaten of aan de deur bij het ophalen of wegbrengen. Want voor ieder wisselmoment werden we weggebracht of opgehaald door een van onze ouders. Zo ook een wisselmoment in december. Wij werden door mijn moeder opgehaald bij mijn vader. Ik weet niet meer wat de oorzaak was, maar wat mij nog goed bijstaat is dat er een ruzie ontstond. Een vrij heftige ruzie waarbij er geschreeuwd werd. Wat er gaande was, of wie er begon: ik weet het niet meer. Maar het resulteerde voor mij in een enorm angstig gevoel. Terwijl gedreigd werd de politie erbij te halen door een van hen, liep de ander boos weg. Deze ruzie en dit gevoel kenmerkten voor mij de periode die volgde met advocaten, mediators en wij kinderen als tussenpersonen.

Inmiddels zijn we 16 jaar verder en is er veel veranderd

De communicatie is nu weer goed en ze kunnen gelukkig samen aanwezig zijn op voor ons belangrijke momenten, zonder spanning. Toch heeft de periode van slechte communicatie tussen mijn ouders een enorme impact gehad op mij.

Ervaar jij nu zelf ook zo’n periode, of heb je nog last van slechte communicatie tussen je ouders dat eerder heeft plaatsgevonden? Weet dat je je altijd kan aanmelden voor een Online-Buddy bij Villa Pinedo - een jongere die ook gescheiden ouders heeft - die jou een luisterend oor kan bieden en die begrijpt waar je het over hebt. Je hoeft het niet alleen te doen!

Verhaal lezen
Maite over 'het allesbeslissende gesprek'
Maite over 'het allesbeslissende gesprek'
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 Maite over 'het allesbeslissende gesprek'

“Shit!“ Dat was het eerste woord wat bij mij opkwam toen mij verteld werd dat mijn ouders gingen scheiden.

Toen mijn ouders mij vertelden dat ze gingen scheiden, was ik 12 jaar. In die tijd turnde ik veel. Op een maandagavond kwam ik vermoeid thuis van een turntraining. Het was een uur of 19:30. Mijn gezin (mijn ouders en mijn jongere zusje) had al eerder op de avond gegeten. Ik at op maandagavond altijd na afloop van mijn training, in mijn eentje. Deze keer mocht ik voor de tv eten. De rest van het gezin zat bij mij op de bank.

Mijn vader was degene die de eerste stap zette om het gesprek te beginnen. Hij begon met de woorden: “Dames, wij moeten jullie wat vertellen.” Na het horen van deze woorden wist ik al dat het foute boel was. Wij hadden thuis bijna nooit zulke serieuze gesprekken. Als we wel een keer een serieus gesprek hadden, dan was er ook echt wat aan de hand. Hij vervolgde zijn zin: “Je moeder en ik hebben de keuze gemaakt om uit elkaar te gaan.” Op dit moment knapte er iets in mij. Ik heb niet meer gehoord wat mijn vader nog meer heeft gezegd. Ik heb mijn bestek boos op tafel gesmeten en ben huilend naar boven toe gerend. Ik heb mezelf opgesloten in de badkamer, omdat ik wist dat daar niemand bij me kon komen.

Mijn hoofd was een overvloed vol met allemaal gedachten. Wat gaat er nu gebeuren? Hoe zal mijn toekomst eruit gaan zien? Waarom komt het dat papa en mama uit elkaar gaan? Komt dit misschien zelfs wel door mij? Zijn mijn ouders verliefd op iemand anders? Als ik hier nu op terug kijk, snap ik deze gedachten heel goed. Mijn beste vriendin had ook gescheiden ouders en ik heb haar hele leven zien veranderen hierdoor. Zelf was ik er denk ik gewoon bang voor dat hetzelfde ook bij mij zou gebeuren. Ik wilde niet dat mijn leven zou veranderen.

Omdat ik halverwege de mededeling van mijn vader naar boven ben gerend, was er voor mij heel veel onduidelijkheid. Mijn hoofd stond volgeschreven met vraagtekens: hoe nu verder? Gelukkig was mijn moeder al snel achter mij aan gekomen naar boven. Ik weigerde om haar binnen te laten. Uiteindelijk begon ze vanaf de overloop op mij in te praten. Hierdoor heb ik haar na een tijdje binnengelaten in de badkamer. Gelijk trok mijn moeder me in een warme knuffel. Een knuffel die me op dit moment ook een fijn gevoel gaf, want ik voelde me erg alleen. Daarna ging ze op de rand van het bad zitten en vertelde ze het verhaal.

Een tijd daarvoor had mijn vader bij mijn moeder aangegeven dat hij niet meer verliefd op haar was. Hij gaf toe dat hij graag van mijn moeder wilde scheiden. Voor mijn moeder was dit lastig om te horen. Ze was namelijk nog wel verliefd op papa. Ze vertelde aan mij dat papa zijn keuze vast stond en dat hij deze keuze zelf had gemaakt. Hoe graag mijn moeder ook nog samen wilde zijn met papa, ze kon hem hier niet toe dwingen.

Hierbij kreeg ik ook te horen dat mama en papa vanaf die week apart van elkaar, in aparte kamers zouden slapen. Mama vertelde verder. “Papa en ik gaan allebei op zoek naar een ander huis, omdat dit huis te groot en te duur is voor 1 volwassene met kinderen. Het zal nog wel even duren voordat we allebei een nieuw huis hebben, omdat het op dit moment lastig is om een huis te vinden.” Dit vond ik fijn om te horen. Dat kalmeerde mij. Mijn zusje en ik hadden dus rustig de tijd om te wennen aan het idee dat onze ouders gingen scheiden.

Als ik nu terugkijk op deze periode ben ik blij dat het zo is gegaan. Ik kan inzien dat het voor mijn zusje en mij beter is dat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan. Er zijn minder ruzies thuis en ik heb leren inzien dat mijn ouders gelukkiger zijn zonder elkaar. Ik gun het mijn ouders dat ze gelukkig zijn. Als dat niet met elkaar is, dan moeten mijn zusje en ik dat maar leren accepteren.

Het komt goed!

Verhaal lezen
Max vierde oud en nieuw samen met zijn ouders
Max vierde oud en nieuw samen met zijn ouders
Mijn oudersStiefoudersBelangrijke momenten

📖 Max vierde oud en nieuw samen met zijn ouders

De feestdagen. De één kijkt er enorm naar uit, de ander krijgt al een steen in zijn maag als deze dagen eraan komen.

Ik zelf heb Kerst en Oud & Nieuw altijd als een lichtpunt gezien. Al vanaf kleins af aan was het met Kerst gezellig in huis. De boom, duizenden lichtjes en kaartjes aan de muur. Dit sfeertje is altijd zo gebleven, ondanks dat mijn ouders dan nu uit elkaar zijn.

Vanuit het oogpunt dat mijn ouders - ondanks wat dan ook, altijd het beste voor hun kind willen - kan ik ieder jaar zorgeloos Kerst vieren. Het ene jaar zijn het 2 dagen bij de ene ouder en 1 dag bij de ander. Het jaar daarna draaien we het weer om. Tot op de dag van vandaag vragen ze ieder jaar wat ik graag wil doen met Kerst en daarbij laten ze me volledig vrij in wat ik wil doen. Dit is zo fijn voor mij, omdat ik dan niet hoef te kiezen tussen mijn vader of moeder. Ik word gewoon vrijgelaten in wat ik wil doen en alles is goed.

Een van de mooiste momenten waar ik nog steeds met liefde naar terugkijk, is Oud & Nieuw 2 jaar geleden. Mijn vader en bonusmoeder kwamen naar mijn moeder en bonusvader in Amsterdam. Daar hebben we toen lekker gegeten, de hele avond spelletjes gespeeld en om 00.00 uur elkaar een mooi nieuwjaar toegewenst. Ik heb toen ook een selfie gemaakt met m’n pa en ma omdat ik ook weet dat het niet vanzelfsprekend is dat andere kinderen met gescheiden ouders deze feestdag zo kunnen vieren. .

Dit is een van mijn meest dierbare herinneringen. Mijn ouders zijn niet meer samen, maar toch wel bij elkaar.

Ik kan me goed voorstellen dat je misschien wat lastige dagen tegemoet gaat. Maar weet dat je het altijd kan aangeven bij je ouders. Jij mag niet de dupe zijn van iets waar je niet zelf voor gekozen hebt. Ik wens je een hele fijne Kerst toe en een knuffel voor 2024.

Verhaal lezen