Zoon de waarheid over vader vertellen?

Hoi Hanneke, toen mijn ouders uit elkaar gingen had mijn moeder vrij snel een nieuwe relatie, waardoor ik ineens via volwassen mensen geruchten op ving over vreemdgaan. Ik zeg geruchten omdat dit nooit door een van mijn ouders rechtstreeks tegen mij verteld is en ik er ook (nog steeds) nooit rechtstreeks naar gevraagd heb. Voor mij als kind had het eventuele vreemdgaan van mijn moeder persoonlijk geen meerwaarde en dat heeft het nog steeds niet.

In het geval dat deze geruchten wel waar bleken te zijn zou dat mijn beeld van mijn moeder (en haar nieuwe partner) dusdanig negatief beïnvloedden en dat wilde ik niet. In het geval dat de geruchten niet waar zouden zijn was dat weer een manier waarop mijn vader negatief sprak over mijn moeder en dat wilde ik ook niet. Daarom heb ik bijna 15 jaar geleden voor mezelf heb besloten de waarheid in het midden te laten en me er als kind niet mee te willen bemoeien. Gelukkig dachten mijn ouders hier hetzelfde over en zijn zij er zelf ook nooit over begonnen. Ik ben blij dat zij ervoor gekozen hebben mij in dit opzicht kind te laten zijn, en niet in hun volwassen-mensen-problemen te mengen.

Inmiddels ben 27 en zou ik dit alsnog kunnen navragen als ik dat zou willen. Echter heb ik deze behoefte nog steeds niet en kies ik voor een goede band met mijn beide ouders (en hun nieuwe partners). Ik denk dat het goed is om je af te vragen wie de winnaars en verliezers zijn als de waarheid aan het licht komt.
Hopelijk heb je iets aan mijn perspectief.

Groet, Eveline

Hoi Hanneke,

Ik kan me ergens wel aansluiten bij wat hierboven wordt gezegd, maar bij mij is het juist net iets anders verlopen.

Mijn moeder heeft mij namelijk wel verteld dat mijn vader haar had bedrogen. Persoonlijk had ik dit liever niet willen weten. De vrouw met wie hij was vreemdgegaan is namelijk uiteindelijk al zo’n 15 jaar zijn nieuwe partner en dus ook mijn stiefmoeder geworden. Dat maakt het soms best ingewikkeld, omdat die informatie altijd ergens in mijn achterhoofd blijft zitten.

Ik merk ook dat het mijn band met mijn vader heeft beïnvloed. Niet per se dat ik niet meer van hem hield, maar wel dat mijn vertrouwen een deuk kreeg. En eerlijk gezegd heb ik daar soms nog steeds last van. Zeker op die leeftijd ga je veel nadenken over relaties, vertrouwen en liefde. Ik merkte toen ook wel eens dat ik dacht: als mijn eigen vader dit kan doen, hoe kan ik andere mensen dan vertrouwen? Dat zijn best grote gedachten voor een puber.

Daarom denk ik persoonlijk niet dat het per se “liegen” is als je dit niet vertelt. Het is misschien iets achterhouden, maar wel met de intentie om je kind te beschermen tegen volwassen problemen waar hij eigenlijk niets mee hoeft. Uiteindelijk wist ik ook al dat mijn ouders niet meer gelukkig waren samen en dat er dingen waren gebeurd. Dat was voor mij eigenlijk genoeg.

Natuurlijk is ieder kind anders en misschien komt hij er ooit achter of vraagt hij er later opnieuw naar. Maar ik zou er zelf wel heel goed over nadenken wat het hem nu echt oplevert om dit op 14 jarige leeftijd te weten. Vanuit mijn eigen ervaring had ik het liever niet geweten.

Sterkte met deze keuze, want ik kan me voorstellen dat dit ook voor jou heel ingewikkeld is.

liefs, Isa

Dank voor jullie reacties. Om het verhaal iets toe te lichten, de vrouw met wie hij een affaire heeft gehad (half jaar) was een goede kennis en is bij haar man gebleven. Zij heeft mij en de kinderen daarna 3 jaar lang stelselmatig en zwaar gestalkt ( oa vernieling, bedreiging) waar de kinderen veel angst en last van hadden. Ze hebben nooit begrepen waarom dit is gebeurd en ook hier heb ik ze dus geen eerlijk antwoord op kunnen geven. Het is een heel complexe situatie geweest waarvan mijn zoon nog steeds met vragen zit. Mijn jongste zoon van 8 ga ik dit sowieso nog niet vertellen. Ik heb juist sterk het gevoel dat mijn zoon geholpen is bij antwoorden ivm het verwerkingsproces rondom de scheiding en het stalken ipv zijn leven met vragen te blijven lopen of het van iemand anders te horen.