Omgaan met bonuskinderen

Hoi Kim,

Wat goed dat je je vraag hier stelt! De situatie die je beschrijft is voor mij erg herkenbaar, als kind van gescheiden ouders, met bonusmoeder. Ik heb niet dé oplossing, maar misschien heb je iets aan mijn ervaring als kind in deze situatie.

Ik was 8 toen mijn ouders scheidden en een aantal maanden daarna kreeg mijn vader een relatie met mijn bonusmoeder. Mijn moeder heeft deze relatie nooit geaccepteerd en dat altijd duidelijk gemaakt. Er was altijd strijd tussen mijn ouders en als kind had ik veel last van een loyaliteitsconflict. Ik koos de kant van mijn moeder, omdat ik het gevoel had dat ik haar moest steunen omdat zij alleen was. Ik had wel een goede band met mijn vader, maar ik kon mijn bonusmoeder niet accepteren, uit loyaliteit naar mijn moeder.

Mijn bonusmoeder hield zich afzijdig. Ik had al twee ouders en dat was voor mij destijds genoeg. Pas een aantal jaar geleden was ik er zelf aan toe om met mijn vader te praten over deze situatie. Nu realiseer ik me hoezeer ik werd beïnvloed door mijn moeder en mijn loyaliteitsconflict. Inmiddels heb ik mijn bonusmoeder omarmt en heb ik een goede band met haar. Als zij zich had opgedrongen op het moment dat ik daar niet voor open stond, had dat, denk ik, averechts gewerkt.

Ik vond het als kind al ingewikkeld om te pendelen tussen twee huizen en mijn ouders woonden op 30 minuten fietsen van elkaar, dus ik kon vanuit beide huizen mijn vrienden blijven zien en naar dezelfde sportclub. Laat staan hoe lastig het is als 1 van de huizen waarin je woont verder weg is. Je kunt niet verwachten dat de oudste dochter dat leuk vindt, maar wellicht kunnen jullie wel helpen op een positieve manier. Wat kunnen jullie doen zodat zij toch haar vrienden kan zien als ze bij jullie is? Kan ze misschien ergens naartoe worden gebracht, kan er iemand komen logeren, etc. Misschien kan jouw partner dit gesprek aangaan met zijn dochter? Misschien vraagt het meerdere pogingen, maar hopelijk hoort zij uiteindelijk dat haar vader en bonusmoeder haar steunen. Ook als ze verdrietig en boos is, want het is ook gewoon een SCHEID-situatie.

Veel succes!

Liefs, Martha

Hallo Kim,

Fijn dat je ons forum hebt gevonden :)

Het klinkt als een ingewikkelde situatie. Ik snap dat je hier moeite mee hebt, vooral omdat de sfeer dan negatief kan zijn.

Ik heb zelf twee zussen en wij zijn dus ook met drie. Toen mijn moeder een nieuwe partner kreeg, was het met mijn bonusvader aan het begin echt even zoeken hoe we met elkaar om moesten gaan. Dit plus de spanningen tussen mijn ouders was voor iedereen lastig en ingewikkeld, maar we hebben hier uiteindelijk allemaal onze weg in gevonden.

Wat ik best lastig vond, is dat mijn stiefvader heel graag het proces wilde snellen terwijl wij wat meer tijd nodig hadden om te wennen.

Ik hoor vooral dat je het beste met je bonuskinderen voor hebt en ze ook de tijd en ruimte gunt, en ik denk dat dat al een hele goede basis is.

Heel veel liefs,

Doutsen

Ik ben zelf een kind van gescheiden ouders. En ik snap het gevoel van haar. Het vertrouwde achterlaten creert een chaos. Maakt een kind angstig, ik weet dat ik dat zo ervaarde.

Ook dat ze zegt zelf een keus te hebben vanaf 12, ik ken dat! Alleen ik had geen keus, mijn vader verhuisde naar frankrijk.

Als bonus moeder zou ik me er uit vandaan houden. Ik als kind werd alleen maar opstandiger als de partners van mn ouders zich ermee gingen bemoeien.

T enige wat je kan doen is zorgen dat ze fijne spullen heeft als ze thuis komt, en naar haar luisterd zonder oplossingen te geven.

Pappa en mamma geven conflict, laat jou degene zijn zonder conflict. De neutrale partij.

Zorg dat ze met je kan praten en dat je niks doorverteld aan dr vader of anderen.

Zo werd mijn bonus mamma een vriendin, een mamma zou ze toch nooit voor me worden.

Dit is puur gebaseerd op mn eigen gevoel en ervaring, dit kan voor haar natuurlijk heel anders zijn.