Wat vertellen we de kinderen en (daarmee) de omgeving?

Hoi Anke,

Wat een moeilijke situatie om in te zitten. Fijn dat je hier goed over na wil denken! 

Vanuit mijn eigen ervaring kan ik wel iets delen wat bij mij is blijven hangen. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 15 was en toen is het vrij duidelijk gebracht : “jullie vader heeft besloten en gaat weg.” Ik heb mijn moeder dat best kwalijk genomen omdat het voelde alsof het ineens bij haar lag en alsof ik moest kiezen. Tegelijk snap ik nu, jaren later, dat het voor haar ook heel overweldigend was en dat ze het waarschijnlijk zo goed mogelijk probeerde te zeggen in een hele lastige situatie.

Maar wat er bij mij gebeurde was wel dat ik in het begin vooral bij mijn moeder ging wonen en mijn vader echt een beetje ging zien als degene die “wegging” of ons in de steek liet. Daardoor vond ik het contact met hem daarna ook best ingewikkeld, zeker in die eerste periode.

Ik denk dus ook dat het helpend kan zijn om het meer samen te brengen in plaats van bij één iemand neer te leggen. Dus iets als: we hebben gemerkt dat het niet meer werkt zoals we dat graag willen en we gaan als ouders uit elkaar.

En misschien nog wel belangrijker: ik denk dat het heel fijn kan zijn om meteen mee te geven dat dit niet het einde is van het gezin maar dat jullie samen met ze gaan kijken naar hoe het er straks uit gaat zien. Een nieuwe vorm, waarin jullie allebei hun ouders blijven en er nog steeds voor ze zijn, alleen anders. Ook denk ik dat het belangrijk is om te zeggen dat ze alles mogen voelen en alles mogen vragen. Boosheid, verdriet, verwarring, alles mag er zijn. 

En als het kan ze ook echt blijven meenemen in de periode daarna. Niet alles ineens vastzetten, maar ruimte laten voor hoe het voor hen voelt, wat ze nodig hebben en hoe zij het voor zich zien. 

Heel veel sterkte met het gesprek dinsdag. 

liefs, Isa