Wat vertellen we de kinderen en (daarmee) de omgeving?

Hoi Anke,

Wat een moeilijke situatie om in te zitten. Fijn dat je hier goed over na wil denken! 

Vanuit mijn eigen ervaring kan ik wel iets delen wat bij mij is blijven hangen. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 15 was en toen is het vrij duidelijk gebracht : “jullie vader heeft besloten en gaat weg.” Ik heb mijn moeder dat best kwalijk genomen omdat het voelde alsof het ineens bij haar lag en alsof ik moest kiezen. Tegelijk snap ik nu, jaren later, dat het voor haar ook heel overweldigend was en dat ze het waarschijnlijk zo goed mogelijk probeerde te zeggen in een hele lastige situatie.

Maar wat er bij mij gebeurde was wel dat ik in het begin vooral bij mijn moeder ging wonen en mijn vader echt een beetje ging zien als degene die “wegging” of ons in de steek liet. Daardoor vond ik het contact met hem daarna ook best ingewikkeld, zeker in die eerste periode.

Ik denk dus ook dat het helpend kan zijn om het meer samen te brengen in plaats van bij één iemand neer te leggen. Dus iets als: we hebben gemerkt dat het niet meer werkt zoals we dat graag willen en we gaan als ouders uit elkaar.

En misschien nog wel belangrijker: ik denk dat het heel fijn kan zijn om meteen mee te geven dat dit niet het einde is van het gezin maar dat jullie samen met ze gaan kijken naar hoe het er straks uit gaat zien. Een nieuwe vorm, waarin jullie allebei hun ouders blijven en er nog steeds voor ze zijn, alleen anders. Ook denk ik dat het belangrijk is om te zeggen dat ze alles mogen voelen en alles mogen vragen. Boosheid, verdriet, verwarring, alles mag er zijn. 

En als het kan ze ook echt blijven meenemen in de periode daarna. Niet alles ineens vastzetten, maar ruimte laten voor hoe het voor hen voelt, wat ze nodig hebben en hoe zij het voor zich zien. 

Heel veel sterkte met het gesprek dinsdag. 

liefs, Isa

Hi Anke,

Dapper om dit te delen. ❤️
En ik sluit mij eigenlijk helemaal aan bij wat Isa zegt.

Mijn moeder wilde destijds niet meer verder met mijn vader, en ik heb haar dat, zeker de eerste twee jaar, best kwalijk genomen. Als kind voelde het voor mij alsof iemand “schuldig” moest zijn aan de scheiding. Dat loyaliteitsprobleem waar jij het over hebt, heb ik dus ook echt gevoeld. Ik weet nog dat ik soms bewust probeerde geen partij te kiezen, maar ondertussen voelde ik me vanbinnen toch verscheurd. Bij mijn vader wilde ik mijn moeder beschermen en andersom precies hetzelfde. Dat is best een zware last voor een kind, ook al bedoelen ouders het vaak helemaal niet zo.

Pas jaren later besefte ik dat het veel genuanceerder lag en dat er allerlei redenen waren waarom het niet meer werkte tussen hen. Toen ik ouder werd, zag ik ook pas hoeveel verdriet en twijfel er aan beide kanten zat. Daarom denk ik dat het heel waardevol is om het echt als één front te brengen: als twee ouders samen. Dat de liefde als partners op is, maar niet de liefde voor het gezin en voor de kinderen. Dat jullie niet meer samen wonen omdat het tussen jullie als partners niet meer werkt, niet omdat iemand “de slechte” is.

Ik denk dat het belangrijkste is dat jullie kinderen heel duidelijk blijven voelen dat ze door jullie allebei evenveel geliefd zijn. Dat de liefde tussen jullie veranderd is, maar die voor hen absoluut niet. Bij mij maakten juist de kleine dingen daarin achteraf het verschil: dat mijn ouders allebei bleven komen opdagen, interesse bleven tonen en nooit het gevoel gaven dat ik moest kiezen. Noem een diplomauitreiking na mijn studie.

Blijf daar ook de komende tijd samen in optrekken. Laat zien dat wat jullie samen hebben opgebouwd, jullie ook samen, zo goed als dat kan, proberen af te bouwen. Ook al lukt dat nooit perfect. Juist die gezamenlijke zachtheid en rust gaat hen later enorm helpen, denk ik.

En vergeet ook niet: kinderen voelen vaak allang dat er iets speelt. Eerlijkheid, rust en veiligheid zijn uiteindelijk vaak fijner dan het perfecte verhaal. Achteraf had ik zelf liever duidelijke eerlijkheid gehad dan het gevoel dat ik dingen moest aanvoelen zonder dat iemand ze uitsprak.

Ik hoop dat je dit morgen leest met een lach en een traan. ❤️

Lieve en warme groet, Suzie