Contact herstellen

Hee Koert, wat goed dat je Villa Pinedo hebt gevonden en hier je vraag stelt!

Ik ben Bo en mijn ouders zijn inmiddels al 10 jaar uit elkaar. Ik was toen 15, een beetje dezelfde leeftijd als jouw kinderen nu zijn. Vlak na de scheiding heb ik ongeveer een jaar geen contact gehad met mijn vader. Toen ik 20 was heb ik ook een aantal maanden geen contact gehad met mijn moeder. In beide gevallen kwam dit voort vanuit mijn gevoel dat ik niet belangrijk was voor mijn ouders en zij mij er eigenlijk (even) helemaal niet bij wilde of konden hebben. En het gewoon te veel was om allemaal bij te benen; het wisselen, er tussenin staan, je nergens thuis voelen, zien dat je ouders het zwaar hebben, nieuwe partners die ineens in je leven belanden, terwijl je zelf nog middenin het rouwproces zit om de scheiding. Voor kinderen blijft dat de realiteit, ook jaren later.

Het contact verbreken met een van je ouders is iets wat je als kind eigenlijk absoluut niet wilt. Je houdt van allebei je ouders en bestaat ook nog eens uit hen. Door zo'n pijnlijke keuze te maken, breek je ook een beetje je eigen hart. Toch kan het soms wel rust geven. Even tijd om op adem te komen. Of even niet bezig te zijn met de scheiding en alles daaromheen. Dat was bij mij het geval.

Na de scheiding merkte ik dat mijn vader geen ruimte voor mij had door zijn eigen verdriet. Hij kon op dat moment echt geen vader voor mij zijn. Ook vond hij de vrouwen met wie hij datete belangrijker en werd dat vaak pijnlijk duidelijk. We hadden amper tijd meer samen, als er iets met mij aan de hand was dan had hij daar geen tijd voor en ga zo maar door. Als kind vond ik dat heel lastig om steeds te voelen. En die afwijzing te krijgen. Waar je vroeger altijd de volle aandacht van allebei je ouders kreeg, moest je dat nu ineens delen. Terwijl je zelf nog compleet moest wennen aan de scheiding en dan ook ineens iemand nieuw moest ontmoeten die een rol speelt in jouw leven. Dan is het heel lastig om daar ruimte voor te maken.

Het beste wat mijn ouders hebben gedaan is mij de tijd geven. Want waar ik vroeger mijn vader een tijdje niet sprak en daarnaast eigenlijk niks moest hebben van allebei de nieuwe partners van mijn ouders, zijn mijn vader en ik nu weer beste maatjes en voel ik alleen maar rijkdom dat ik er twee nieuwe ouderfiguren bij heb. Mijn tip is dan ook om niks te forceren bij je kinderen, maar hen juist mee te geven dat je graag wilt dat zij zich goed voelen en dat je hen daarin de ruimte wil geven, ook als dat betekent dat ze (even) geen contact hebben met jou. Juist in die vrijheid kan dan in de toekomst weer iets moois ontstaan. En laat hen vooral ook weten dat je daar bent als ze je nodig hebben of als ze later terug willen komen op hun besluit. Dat je hun natuurlijk altijd graag bij je in de buurt hebt.

Verder had het mij ook echt geholpen als mijn ouders gevraagd hadden hoe ik me voelde en waarom, wat het allemaal met me deed en wat zij konden doen om het allemaal wat fijner te maken. Zo kan je je echt even gezien voelen en dat is juist wat zo belangrijk is hierin: een veilige setting creëren waar de aandacht echt even volledig bij hen ligt en ze kunnen delen wat er in hun omgaat.

Ik hoop dat je iets aan mijn ervaring hebt en dat jullie je uiteindelijk weer meer verbonden met elkaar kunnen voelen! Heel veel succes Koert.

Liefs van Bo

Hoi Koert,

Bedankt voor je openheid op het forum!

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 was en sinds mijn 18e heb ik geen contact meer met mijn vader. Mijn ouders gingen uit elkaar doordat mijn vader vreemdging en met die vrouw bleef hij ook samen. Ik merkte al gauw dat zij op nummer één kwam te staan, we deden nog weinig samen, en alles stond in het teken van zijn nieuwe gezin. Dat merkte ik dan vooral aan dat hij niet meer een-op-een dingen met mij wilde doen, hij werd trainer van het team van haar zoon, maar wilde nooit meer bij mijn wedstrijden komen kijken omdat dat te veel tijd kostte. Hij tolereerde gedrag van zijn nieuwe vriendin ten opzichte van mij wat geen normaal gedrag is naar een kind toe. Als ik daar dan wat van zei, nam hij het voor haar op. Alles ging op de manier zoals zij het wilde.

Dit zijn verschillende voorbeelden hoe het voor mij het gevoel gaf dat ik geen prioriteit was. Ik denk dat het belangrijk is om kritisch te zijn op de reden waarom jouw kinderen dit zo ervaren, is daar reden voor?

Ik had het heel erg gewaardeerd als mijn vader nog een-op-een tijd met mij had gespendeerd en dat niet alles wat we deden met het nieuwe gezin moest. Je hebt dan toch andere gesprekken en komt dichterbij elkaar. Die ruimte voelde ik binnen dat gezin / met haar erbij niet.

Ik denk niet dat je moet forceren, maar je kinderen de ruimte moet geven. Dat het misschien wel goed is om er een keer een gesprek over te voeren, waarin jullie verwachtingen van elkaar besproken kunnen worden en dat ook jouw kinderen de ruimte krijgen om te zeggen wat dan maakt dat zij dat gevoel hebben.

Ik heb zo’n gesprek ook gevoerd, ik heb het opgeschreven in een brief, maar uiteindelijk heeft dat ertoe geleid dat ik nu al bijna 10 jaar geen contact heb met mijn vader omdat hij ervoor bleef kiezen om zijn nieuwe gezin op een te zetten.

Ik hoop dat je iets uit mijn ervaring kan halen!

Groet, Myra

.