Hoe kan ik het best mijn nieuw partner aan jullie voorstellen?

Hi Esther!

Wat fijn dat je je vraag hier stelt op het forum en hier zorgvuldig mee om wilt gaan. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 was en zijn altijd open en eerlijk geweest over hun nieuwe partner / het ontmoeten van hun kinderen. Ondanks dat ik het lastig vond om nieuwe partners van mijn ouders te ontmoeten, ben ik blij dat ik me er wel van bewust was dat zij de nieuwe partners waren toen ik hun en de kinderen ontmoetten. Jouw kinderen zijn wel een andere leeftijd dan dat ik was, maar ik denk zelf dat open en eerlijkheid altijd het langst duurt. Ik kan me zo voorstellen dat het verwarrend kan zijn als ‘een vriend’ van mama, opeens ‘de vriend’ van mama is en dat er vaker dan ‘normaal’ speelafspraakjes zijn met andere kinderen.

Vanuit mijn eigen ervaring zou ik eerlijk vertellen aan je kinderen wie zij zijn en het langzaam opbouwen. Het is mij niet duidelijk of ze jouw nieuwe partner al hebben ontmoet, ik denk dat dat stap 1 is, zonder de kinderen er direct bij! Dat vond ik zelf prettig, het was al gek genoeg om mijn ouders met een andere partner te zien. Zo is het niet in een keer veel tegelijk, maar kan je eerst wennen aan een nieuw persoon voordat er toch best veel aan de dynamiek veranderd. Tijdens de eerste ontmoeting met de kinderen van de nieuwe partner van mijn ouders spraken we af op neutraal terrein, zoals een bowlingbaan, heb je gelijk iets te doen en voelt het was meer ongedwongen was mijn ervaring.

Hopelijk heb je hier iets aan!

Liefs,

Myra

Hi Esther,

Wat mooi dat je weer verliefd bent! En ook heel goed dat jullie hier zo bewust en zorgvuldig over nadenken. Alleen al dat zegt volgens mij heel veel over hoe belangrijk jullie kinderen voor jullie zijn.

Voor mij lag het eigenlijk iets anders dan hoe Myra het beschrijft, dus zo zie je maar weer hoe verschillend dit voor ieder kind kan zijn. Ik was zelf ongeveer 3 of 4 jaar toen mijn moeder weer verliefd werd. Op die leeftijd snapte ik er volgens mij nog niet super veel van haha. Mijn broer was toen 7 en die begreep het denk ik al iets beter.

Bij ons bleef de eerste ontmoeting best luchtig. Hij kwam gewoon een keer bij ons eten als “een vriend van mama”. Niet meteen als nieuwe partner of nieuwe vaderfiguur. En ik denk eigenlijk dat dat voor mij heel fijn werkte. Er zat geen spanning op en ik had niet direct het gevoel dat er ineens iemand nieuws in het gezin kwam terwijl ik mijn eigen vader niet meer thuis zag.

Ik denk dat ik me anders misschien sneller had teruggetrokken of meer met mijn hakken in het zand was gegaan. Nu kon ik hem eerst gewoon leren kennen als een gezellig persoon die langskwam.

Voor mijn moeder was het trouwens ook heel belangrijk dat het tussen ons en haar nieuwe vriend klikte. Volgens mij zei ze later ook dat het echt een dealbreaker zou zijn geweest als dat niet zo was. Dat voelde ergens ook wel veilig denk ik.

En het grappige is: na dat etentje wilde ik hem blijkbaar heel graag mijn zandbak laten zien hahaha. Dat moment weet ik zelf niet meer helemaal, maar mijn moeder zei altijd dat ze toen wel wist dat het goed zat ;) Daarna kwam hij gewoon vaker eten en pas later kwam meer het gesprek dat ze verliefd waren op elkaar. Maar toen vonden mijn broer en ik hem eigenlijk al leuk dus voelde het veel minder gek.

En wat Myra zegt over neutraal terrein voor de ontmoeting met de andere kinderen vind ik trouwens echt een hele goede. Dan voelt het veel speelser en minder beladen dan meteen thuis of in een soort “dit is nu ons nieuwe gezin” setting.

Hopelijk heb je hier iets aan! En geniet ook vooral een beetje van deze verliefde fase :)