Hoi, mijn zoon is nu 7 jaar oud en raakt erg verdrietig op de wisseldag van mij naar zijn vader toe (dit gaat via school, ik breng hem, zijn vader haalt hem op). Kan ik dit makkelijker voor hem maken? Heb het aan hem zelf gevraagd, hij wist het niet. Verdriet is vooral omdat hij mij mist, en in mindere mate dat hij niet naar zijn vader wil. Het contact tussen zijn vader en mij is momenteel redelijk, we praten niet negatief over elkaar. Benieuwd naar jullie reacties :) wat zou fijn voor hem zijn in hoe ik reageer?

Hi, ik en mijn ex partner hebben co-ouderschap over onze dochter van 2,5 jaar oud. Het co-ouderschap is zodanig ingevuld dat er 4 á 5 wisselmomenten zijn per week waarvan 1 bij mijn moeder als oppas is. Ik merk dat onze dochter goed gaat op regelmaat en duidelijkheid. Even kort haar papa of mama zien en daarna afscheid nemen, daar wordt ze verdrietig van en de wisselmomenten van mama naar papa of andersom vindt ze ook niet leuk. Nu wil mijn ex partner haar graag nog een nachtje meer en stelt voor om hiervoor een extra wisselmoment in te lassen terwijl mijn voorkeur uit zou gaan om juist een wisselmoment minder te doen zodat onze dochter er minder last van ervaart. Mijn ex partner gelooft niet dat de korte momenten en wisselmomenten vervelend zijn voor een kind van 2,5 jaar. Klopt het wat hij zegt en overdrijf ik of zijn mijn zorgen terecht?

Hi vraagbaak van villa pinedo :) ik ben moeder van een prachtig mannetje van 7 jaar en net gescheiden. Nu is mijn zoontje erg onzeker en vroeg ik me af. Wat had jullie als kind geholpen om stevig in je schoenen te leren staan? Om te leren zien welk gedrag van een ander ok is, en welk gedrag niet. En om dichterbij jezelf te blijven? En dat in alle onrust van huizen wisselen en een papa en een mama die niet altijd op dezelfde pagina staan? Ik zou mijn zoontje zo graag helpen om wat 'steviger te staan'.

Ik ben 24 jaar geleden gescheiden, mijn dochter was toen 4 jaar. Bij mij heeft altijd centraal gestaan dat mijn kinderen zo min mogelijk schade moesten oplopen vanwege mijn scheiding. Ik heb altijd een eigen goede band met mijn kinderen gehad en nog steeds. Echter vertelde mijn jongste dochter onlangs dat de scheiding haar toch meer had gedaan dan ik voor mogelijk had gehouden. Ze is inmiddels 28 jaar heeft een goed sociaal leven met familie en vrienden, maar nog nooit een relatie gehad en voelt zich eenzaam. Wat kan ik doen?

Mijn zoon is inmiddels 13. Sinds zijn 2e zijn wij uit elkaar. Mijn zoon heeft jarenlang niet veel naar zijn vader willen gaan, geen fijn gevoel, te druk nieuwe gezin, intens verdriet. Ik hem jarenlang opgepept. Heel moeilijk dus. Hij heeft met 12 brief aan de rechter geschreven, is gehoord, heeft overduidelijk genoemd wat zijn hartewens is meer bij mij te willen zijn. Is niet ingewilligd…Vader heeft ook een brief gestuurd rechter dat hij tegen wens zoon is. Intens verdriet door deze afwijzing was mijn zoon. Zijn vertrouwen is weg in het rechtsysteem. Wat nu? Hem nog een brief laten schrijven ziet hij niet meer zitten (de rechter gelooft mij niet..) Regeling is nu om de week vader en week mij. Als moeder sta je machteloos wanneer een vader meer voor zijn recht gaat dan wens en belang van zijn zoon. En ik gun hem absoluut de band maar het gaat om mijn zoon. Hij heeft ook nog lichte vorm add blijkt nu en de drukte in dat gezin vader was zo terecht dat hij dit ervaarde die jaren. Wat dit deed met mij in die jaren als moeder is ook niet te beschrijven. Blijkbaar zijn rechten belangrijker dan het welzijn van kinderen…

Hoi, ik ben Tamara mama van S (5 jaar) en J (3 jaar). Mijn ex-man en ik zijn gescheiden (nu 1,5 jaar) en gaan nog goed met elkaar om. We hebben co-ouderschap en doen ongeveer 1 x per maand nog iets met het originele gezin. Denk hierbij aan: gezamenlijk frietjes eten, naar een pannenkoekenhuis of samen winkelen voor de kinderen. S heeft soms weleens moeite met het tonen van zijn emoties als hij zijn papa of mama mist. Hij probeert zijn tranen weg te slikken en zich groot voor te doen. Wij stimuleren heel erg dat hij mag praten over zijn gevoelens en mag huilen. Ook doen we soms een check up en vragen we of S al gewend is dat papa en mama allebei een huisje hebben. Zijn er verder nog tips die jullie hebben hoe hier goed mee om te gaan? Alvast bedankt

Ik hou niet meer van mijn partner als geliefde. Ik ben heel erg bang om uit elkaar te gaan voor mijn kinderen ookal denk ik dat ik dan gelukkiger ben. We verschillen erg van elkaar en groeien niet meer samen. Ik ben al heel lang hiermee aan het worstelen en probeer open eerlijk te zijn naar mijn partner. Mijn zoons zijn 11 en 9 en zitten in groep 8 en 6. Ik ben zo bang om hen pijn te doen. Ik zou graag ervaringen willen horen of tips. Dankjewel

Ik ben nu 2 jaar gescheiden van mijn man. Ik heb 2 dochters, die destijds 6 en 4 waren. We hebben co-ouderschap. De verstandhouding met mijn ex is helaas slecht. Hij zegt mij geen gedag (ook niet waar de kinderen bij zijn) en het contact is vijandig. (niet waar de kinderen bij zijn) Mijn oudste dochter gaat nu echt wel goed. Ze gaat met plezier naar papa en naar mij weer terug. Dit heeft een tijd geduurd, maar gaat nu gelukkig echt goed. Mijn jongste dochter heeft eigenlijk sinds een jaar er opeens heel erg last van. Ik denk dat ze voorheen te klein was om te beseffen wat er aan de hand was en het nu binnenkomt. Ze vindt de overgangen van mij naar papa en andersom heel erg moeilijk. Ze moet hard huilen bij t besef dat ze naar hem toe gaat. Als ik haar breng houdt ze mn hand vast en vertraagd dr pas. Ik probeer t luchtig te houden, maar soms moet ze hard huilen. Dat breekt mn hart. Ik weet dat ze bij papa mama mist en bij mij mist ze papa regelmatig en moet dan ook huilen. Ik probeer haar te troosten en te vertellen wanneer ze weer naar papa gaat als ze papa mist. En ze mag uiteraard bellen of appen (bij dr papa mag dit niet geloof ik....) Alleen als ze al in bed ligt mag het niet, omdat ze dan lekker moet slapen. Bij de overdracht probeer ik luchtig te doen, geef haar uiteraard knuffels en kusjes en spoor haar dan aan lekker naar binnen te gaan naar papa. Hoe kan ik het beste reageren op haar huilen? En heeft ze misschien meer hulp nodig?

Hoi daar. Bedankt voor je tijd :) Ik ben Zuza, mama van 4jarige Nina en met haar papa zijn wij nu 2 jaar gescheiden. Ik ben diegene die de beslissing nam om te gaan scheiden en papa van Nina heeft het er nog steeds moeilijk mee. Hij neemt het mij nog steeds erg kwalijk. Wij hebben de afspraken dat Nina bij beide ouders 50/50 is en 1x in de 2weken wordt Nina door papa bij mama thuis opgehaald. Nina is een grote meid die meer naar mama neigt. Dus soms komt het er voor dat ze niet met papa mee wilt. En dat is voor ons alle 3 heel naar. Ook heeft ze het bij papa erg naar dr zin, ze wil op dat moment geen afscheid nemen van mama. En dat snap ik. Ik vraag mij af of jij wat tips hebt wat betreft alles. De situatie door Nina haar ogen te zien, andere manier van aanpak wat de overgang voor haar minder lastig maakt. Ook is er laatst tussen de ouders een behoorlijke ruzie gebeurt tijdens het overdragen, wat wij graag willen voorkomen. Komende tijd denk ik zelf aan z min mogelijk contact maar wel communiceren over Nina. Een soort logboek waar wij belangrijke informatie kunnen uitwisselen en het niet over hoeven te hebben waar Nina bij is. Zoiets. Het liefst houd ik het allemaal vriendelijk en zo gezellig mogelijk. Mijn uitgangspunt is dat ook houden wij niet meer van elkaar(ouders) kunnen wij het vriendelijk houden. De vader is er niet altijd voor in staat omdat hij nog onverwerkte emoties heeft van de scheiding. En dat maakt het op de momenten van de overdracht erg lastig.Bedankt, liefs

Beste, We zijn recent gescheiden (begin sept aan de kinderen verteld) en onze 4 kinderen van 11, 12, 14 en 16 gaan binnenkort om en om bij ons wonen (week op week af). Ik heb twee vragen: 1) Wat kan je het beste doen als de kinderen 1 (te) week lang vinden en de andere ouder gaan missen? 2) Mijn dochter van 14 (bijna 15) wil amper praten met ons. Ze is boos en verdrietig en ervaart chaos in haar hoofd. Ze heeft ook moeite met concentreren op school. Ze zegt zelf dat ze liever met iemand anders praat ipv met ons. Maar de wachtlijst voor een professional is 4-6 maanden. Het buurtteam adviseerde jullie site. Maar ze wil niet chatten met iemand die ze niet kent. Hebben jullie advies? Dankjewel alvast