Ik hou niet meer van mijn partner als geliefde. Ik ben heel erg bang om uit elkaar te gaan voor mijn kinderen ookal denk ik dat ik dan gelukkiger ben. We verschillen erg van elkaar en groeien niet meer samen. Ik ben al heel lang hiermee aan het worstelen en probeer open eerlijk te zijn naar mijn partner. Mijn zoons zijn 11 en 9 en zitten in groep 8 en 6. Ik ben zo bang om hen pijn te doen. Ik zou graag ervaringen willen horen of tips. Dankjewel

Ik ben nu 2 jaar gescheiden van mijn man. Ik heb 2 dochters, die destijds 6 en 4 waren. We hebben co-ouderschap. De verstandhouding met mijn ex is helaas slecht. Hij zegt mij geen gedag (ook niet waar de kinderen bij zijn) en het contact is vijandig. (niet waar de kinderen bij zijn) Mijn oudste dochter gaat nu echt wel goed. Ze gaat met plezier naar papa en naar mij weer terug. Dit heeft een tijd geduurd, maar gaat nu gelukkig echt goed. Mijn jongste dochter heeft eigenlijk sinds een jaar er opeens heel erg last van. Ik denk dat ze voorheen te klein was om te beseffen wat er aan de hand was en het nu binnenkomt. Ze vindt de overgangen van mij naar papa en andersom heel erg moeilijk. Ze moet hard huilen bij t besef dat ze naar hem toe gaat. Als ik haar breng houdt ze mn hand vast en vertraagd dr pas. Ik probeer t luchtig te houden, maar soms moet ze hard huilen. Dat breekt mn hart. Ik weet dat ze bij papa mama mist en bij mij mist ze papa regelmatig en moet dan ook huilen. Ik probeer haar te troosten en te vertellen wanneer ze weer naar papa gaat als ze papa mist. En ze mag uiteraard bellen of appen (bij dr papa mag dit niet geloof ik....) Alleen als ze al in bed ligt mag het niet, omdat ze dan lekker moet slapen. Bij de overdracht probeer ik luchtig te doen, geef haar uiteraard knuffels en kusjes en spoor haar dan aan lekker naar binnen te gaan naar papa. Hoe kan ik het beste reageren op haar huilen? En heeft ze misschien meer hulp nodig?

Hoi daar. Bedankt voor je tijd :) Ik ben Zuza, mama van 4jarige Nina en met haar papa zijn wij nu 2 jaar gescheiden. Ik ben diegene die de beslissing nam om te gaan scheiden en papa van Nina heeft het er nog steeds moeilijk mee. Hij neemt het mij nog steeds erg kwalijk. Wij hebben de afspraken dat Nina bij beide ouders 50/50 is en 1x in de 2weken wordt Nina door papa bij mama thuis opgehaald. Nina is een grote meid die meer naar mama neigt. Dus soms komt het er voor dat ze niet met papa mee wilt. En dat is voor ons alle 3 heel naar. Ook heeft ze het bij papa erg naar dr zin, ze wil op dat moment geen afscheid nemen van mama. En dat snap ik. Ik vraag mij af of jij wat tips hebt wat betreft alles. De situatie door Nina haar ogen te zien, andere manier van aanpak wat de overgang voor haar minder lastig maakt. Ook is er laatst tussen de ouders een behoorlijke ruzie gebeurt tijdens het overdragen, wat wij graag willen voorkomen. Komende tijd denk ik zelf aan z min mogelijk contact maar wel communiceren over Nina. Een soort logboek waar wij belangrijke informatie kunnen uitwisselen en het niet over hoeven te hebben waar Nina bij is. Zoiets. Het liefst houd ik het allemaal vriendelijk en zo gezellig mogelijk. Mijn uitgangspunt is dat ook houden wij niet meer van elkaar(ouders) kunnen wij het vriendelijk houden. De vader is er niet altijd voor in staat omdat hij nog onverwerkte emoties heeft van de scheiding. En dat maakt het op de momenten van de overdracht erg lastig.Bedankt, liefs

Beste, We zijn recent gescheiden (begin sept aan de kinderen verteld) en onze 4 kinderen van 11, 12, 14 en 16 gaan binnenkort om en om bij ons wonen (week op week af). Ik heb twee vragen: 1) Wat kan je het beste doen als de kinderen 1 (te) week lang vinden en de andere ouder gaan missen? 2) Mijn dochter van 14 (bijna 15) wil amper praten met ons. Ze is boos en verdrietig en ervaart chaos in haar hoofd. Ze heeft ook moeite met concentreren op school. Ze zegt zelf dat ze liever met iemand anders praat ipv met ons. Maar de wachtlijst voor een professional is 4-6 maanden. Het buurtteam adviseerde jullie site. Maar ze wil niet chatten met iemand die ze niet kent. Hebben jullie advies? Dankjewel alvast

We gaan scheiden en mijn drie kinderen (13, 17 en 20) gaan hier ieder op hun eigen manier mee om. Alleen de middelste dochter, 17, gaat 50/50 wonen, dus een week bij mij week bij haar moeder. De relatie tussen ons als ouders is al vele jaren verstoord, we negeren elkaar veel. Ik vind dat heel erg maar het is me niet gelukt dit anders te doen, er is teveel boosheid van beide kanten. Sinds we eindelijk hebben besloten te scheiden, alweer een jaar geleden, heeft het lang geduurd met mediation etc tot duidelijk werd hoe alles financieel zou gaan. Ik koop mijn ex uit en blijf in het oude huis: er gaat veel veranderen en ik probeer de kinderen hier op een positieve manier bij te betrekken zonder ze te belasten. Vooral de middelste omdat ze hier ook deels gaat blijven wonen, vraag ik of ze mee wil naar IKEA, wat ze een leuke nieuwe bank vindt etc. Ik merk dat ze heel stil is de laatste tijd en vraag me af of ze boos is op me of of ik er verkeerd aan doe door haar te betrekken bij de nieuwe inrichting. Ik wil dat ze zich thuis voelt en de anderen ook, maar ze lijkt zich juist terug te trekken. Als ik ernaar vraag zegt ze dat er niks is. Kunnen jullie met me mee denken wat er misschien aan de hand is en hoe ik haar en haar zusje en broer op de juiste manier kan betrekken bij het opnieuw inrichten van het huis zonder ze te belasten?

Hi ! Stel je vindt het allemaal maar vreemd met twee nieuwe huizen na de scheiding. Bij je vader is het altijd feest en mag je niet huilen. Bij je moeder is het warm en knus en praat je veel maar ook niet vrij uit want je bent loyaal naar beide ouders. Wat zou fijn zijn zodat je jouw angst, vertrouwen, boosheid, verdriet en zoektocht naar een nieuw veilig gevoel kan bespreken ? Heb je schroom om met iemand te praten ? Wat zou dan een betere oplossing zijn ? Dank : )

Hallo lieve kinderen van gescheiden ouders, Mijn dochter van 9 heeft na 8 maanden nog steeds heel veel weerstand en eigenlijk geen acceptatie van de scheiding tussen haar papa en mij. Ze hoopt zo dat het goed komt, wat ik zo goed snap. Ondanks het een beslissing was van haar papa (dit weet zij, want dit hebben we in overleg met haar psycholoog toch maar verteld), blijft ze mij aansporen om het goed te maken. Daarnaast wil ze het hele verhaal van de scheiding weten. Ik snap het, maar aangezien het vooral vanuit haar papa komt, vind ik het lastig om hier wat over te vertellen, al helemaal zonder ook nog hem in een ' kwaad' daglicht te zetten. Hoe feitelijk ik het zal vertellen, zijn rol is onmiskenbaar iets wat niet positief uit te leggen is aan een meisje van 9, wat ook nog tegen het autistisch spectrum aan schuurt. Mijn eigen rol heb ik haar al uitgelegd, maarja, blijft toch lastig voor een meisje van 9. Voor de rest zeg ik tegen haar dat het papa zijn verhaal is om dit eventueel te vertellen, waarop zij aangeeft dat papa dit niet wilt. En laten we wel wezen, alle adviezen die ik krijg is ook om het niet over het hoe en wat te hebben rondom te scheiding. Komt bovenstaande jullie bekend voor? Zowel voor het stuk rondom de acceptatie/ weerstand, als het vertellen van het hele verhaal. Hebben jullie advies voor mij? Ik heb mijn hele jeugd geleefd met een moeder die mijn vader als de grootste boosdoener van de wereld zag . Dat wil ik absoluut niet voor mijn kinderen.

Goedemiddag, 8 jaar geleden ben ik gescheiden, mijn dochter van 7 is toen in de controle stand geraakt. Geen vriendinnen meer meenemen naar huis, geen rommel kunnen verdragen, niet meer lachen, veel boos zijn. Ze wil niet praten en ze wil niet in therapie. Ze is vooral boos. Hoe kan ik haar het beste bereiken, zodat ze naar haar gevoelens kan?

Goedemiddag, Mijn vraag gaat over hoe je de kinderen steunt als ze eigenlijk niet meer of veel minder naar hun vader willen gaan. De scheurtjes in loyaliteit beginnen te komen, ze benoemen dat hij niet veel (leuks) met hun doet, maar wel met de nieuwe partner, hij heeft het co-ouderschap opgezegd waardoor ze hem al een tijd ook veel minder zien. En inmiddels willen ze niet iedere keer meer heen, ook de vakantieperiode waarin ze ineens dan twee weken daar zijn zorgt voor veel twijfelen, huilen, etc. Ik zie hun zorgen ook, maar ik wil hun vader niet naar hun toe "afkraken" (ook al vind ik het niet kunnen hoe hij zich gedraagt), maar ik wil hun ook niet dwingen er naartoe te gaan en hun eigen gevoelens negeren. Ik weet niet wat ik moet zeggen als ze komen uithuilen bij me. Wie heeft er tips, do's and don'ts? Groetjes Esther

Wij zijn gescheiden. Mijn zoon heeft het nieuws gekregen dat hij broer wordt bij zijn vader. Hij heeft het daar heel moeilijk mee. Zijn er vrijwilligers die hem met dit specifieke thema kunnen ondersteunen? Weet niet of hij dit wil, maar ik ben even aan het oriënteren.