Steviger staan

Hoi Anne! Bedankt voor je vraag. Fijn om te horen dat je hierin je zoon wil helpen. Hoewel ik iets ouder was toen mijn ouders uit elkaar gingen (15 jaar), herken ik wel het gevoel van niet stevig staan als kind van gescheiden ouders. Ik merkte dat mijn fundament en stevige basis ook aardig door elkaar geschud zijn na de scheiding van mijn ouders. Denk echter wel dat dit voornemen van jou om hem steviger in zijn schoenen te laten staan al een belangrijke stap is. Hierin is het vooral belangrijk dat jullie als ouders laten zien dat jullie je zoontje en al zijn emoties kunnen dragen en de focus ondanks evt. nieuwe partners toch op hem kunnen houden. Dat is iets wat ik heb gemist en heel fijn had gevonden om te voelen. Laat hem zien dat hij niet vergeten wordt en dat jullie van hem blijven houden ondanks dat jullie nu uit elkaar zijn. Ga vooral niet in het bijzijn van je kind oordelen over het gedrag van de andere ouder. Voor jouw zoon kan dit namelijk voelen alsof een stuk van hem wordt afgewezen en alsof hij ook een oordeel moet vormen over jullie. Ik vond dit als kind ook erg vervelend als ik dat gevoel kreeg, want ik kon onmogelijk 'kiezen' tussen mijn ouders. Laat jullie discussies en onenigheden dus echt tussen jullie, en betrek je zoontje hier niet in. Tot slot wil ik meegeven dat het ook begrijpelijk en oké is dat hij even iets minder stevig staat, en dat dit er ook echt mag zijn. Mijn ouders praatten veel van mijn onzekerheid en verdriet weg door te zeggen dat het allemaal wel mee viel, waar ik als kind ook (onterecht) in ging geloven. Vraag vooral ook met een open houding door naar hoe dat komt en probeer deze onzekerheid niet meteen weg te nemen, op te lossen of te verkleinen. Deze open houding van mijn ouders had ik na de scheiding ook erg fijn gevonden. Hopelijk heb je iets aan deze reactie en kunnen jullie los van elkaar toch jullie prachtige mannetje een stabiele basis geven! Liefs, Jim

Hey Anne, Bibi hier! Dankjewel voor het delen van jouw vraag, hier op het forum van Villa Pinedo. Dat vind ik erg dapper van je. ❤️ Je schrijft dat je het idee hebt dat jouw zoontje erg onzeker is en of jij hem hierin kunt ondersteunen. Om je daarin tips te geven, wil ik je eerst graag meenemen in mijn eigen ervaring. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 15 jaar was. Ik was dus al een puber, maar in een periode waarin alles wat vertrouwd was ineens anders werd, voelde ik me toch heel klein. Het voelde alsof niets meer normaal was en het duurde daarom echt wel weer even voordat ik uit mijn schulp kroop. En dat is oké. Ik had toen niet persé iemand nodig die mij leerde hoe ik meer van mij af kon bijten, maar wél iemand die naar mij luisterde. Hoe ik die periode had ervaren en wat ik hierin nodig had. Soms was dat dus 'alleen' steun en een luisterend oor. Dat is van onschatbare waarde. De rest kwam eigenlijk later wel. Want door de scheiding heb ik ook veel geleerd, ook over mezelf. Het gaf mij handvatten om na de breuk weer verder te kunnen, op eigen kracht! En dat heeft mij gemaakt tot de persoon wie ik nu ben. Gelukkig gaat het nu super goed met mij en weet ik hoe ik voor mezelf moet zorgen. Als tip zou ik je daarom geven; doe zeker een handreiking, maar laat jouw zoontje ook zijn eigen pad bewandelen en hem daarin de regie nemen. Geloof in zijn eigen kracht, maar laat wel weten dat jij er voor hem bent als hij jou nodig heeft. :) Dat is iets wat ik vanuit mijn eigen ervaring het fijnste had gevonden. Kun je hier iets mee? Ik hoop het! Succes en veel liefs Bibi

Hee Anne, wat mooi dat je deze vraag hier stelt. In mijn ervaring valt de stabiele basis onder je vandaan na een scheiding. Die stabiele basis moet weer helemaal opnieuw opgebouwd en vormgegeven worden. Dit duurt wel even, maar volgens mij ben je hier op een mooie manier mee bezig. Misschien hangt die stabiele basis ook wel samen met zelfvertrouwen. Een vraag die ik eens ga stellen aan mijn collega vrijwilligers. Ik kan je wel wat vertellen over mijn ervaring na de scheiding, hopelijk kun je hier iets mee. Na de scheiding van mijn ouders was voor mij die stabiele basis weg. Toen mijn ouders die weer probeerde op te bouwen zat ik in de eerste klas van de middelbare school, begon ik met puberen en moest ik hier eigenlijk niks van weten. Ook omdat mijn ouders onderling zoveel onenigheid hadden en elkaar van alles verwijten. Als kind wist ik hier totaal geen raad mee en deed dit ook veel op pijn. Het is heel vervelend om tussen je ouders in te staan. Ik denk dat ik doordoor met de problemen waar ik tegen aan liep ook niet bij mijn ouders langs ging, maar die zelf of met vrienden probeerde op te lossen. Terugkijkend heb ik een luisterend oor wel erg gemist. Iemand die echt naar mij luisterde en mij misschien ook wel hielp om naar mijn eigen gevoel te luisteren. Ik denk dat hier thuis de mogelijkheden voor creëren al erg kan helpen. Zodat je als kind weet dat je er over mag praten en dat ook het gevoel er mag zijn. Succes en ga zo door!