Hoe kan ik dit bespreekbaar maken?

Hey Eva, dankjewel voor het delen van jouw situatie hier op het Forum van Villa Pinedo. Ik herken de situatie die je beschrijft. De band met mijn vader werd na de scheiding ook anders en ik had er vaak veel last van als hij boos of geïrriteerd was. Dit vertelde ik dan regelmatig aan mijn moeder, omdat ik het niet tegen hem zelf durfde te zeggen. Waarschijnlijk omdat ik door had dat hij het al moeilijk had en ik hem hier niet 'extra' mee wilde kwetsen. Als kind wil je natuurlijk dat het met beide ouders goed gaat. Nu, een paar jaar later, begrijp ik natuurlijk heel goed dat ik dit wel had mogen zeggen en dat hij dan mogelijk ook (beter) door had wat het met mij deed, maar dat is als kind niet altijd even makkelijk. Ik voelde mij zo loyaal en wilde in die zin ook voor mijn vader zorgen, omdat ik zag dat hij het soms moeilijk had. Eigenlijk niet mijn taak natuurlijk, maar dat ging zowat automatisch. Ik denk dat het fijn is om als moeder te laten weten dat deze gevoelens er mogen zijn en dat het niet hun taak is om dit voor papa op te lossen. Ook kun je misschien nieuwsgierig zijn naar hoe zij dit ervaren en vragen of ze er inderdaad last van hebben. Daarnaast vond ik het altijd moeilijk om aan mijn moeder te merken dat zij hier best een oordeel over had (richting mijn vader), het is daarom denk ik prettig om daarin zo neutraal mogelijk te zijn. Als kind ben je tenslotte 50% van allebei. :) Verder is het denk ik belangrijk dat ze weten dat ze hierover hun hart kunnen luchten bij jou of iemand anders in hun directe omgeving en dat ze de ruimte krijgen om hier, pas als zij daar klaar voor zijn, iets over te zeggen. Dat heeft mij tenminste heel erg geholpen! Ik hoop dat dit helpend was voor je om te lezen! Liefs, Nine