Hallo, mijn kinderen zijn 8 en 6 jaar. Ik ben sinds een aantal maanden uit elkaar met hun vader. Hun vader komt al vanaf begin de afspraken niet na, komt de omgangsregeling niet na (vanwege zijn nieuwe relatie), belooft ze dingen en zegt later toch weer af enz. Hun vader heeft narcisme. Ik vraag me af of er jongeren zijn, waarvan hun ouders ook op jongere leeftijd zijn gescheiden, en waarvan 1 van de ouders narcisme heeft. Ik maak mij zorgen over de toekomst van de kinderen en vraag me af hoe zich dat geuit heeft nu jullie wat ouder zijn? Met vriendelijke groet, Denise

Hallo, Ik heb een vraag en hoop dat iemand goed advies heeft. Mijn partner heeft een dochter van 11 jaar. Ik noem haar Nina. Nina heeft altijd goed contact gehad met haar vader en zijn familie. Ook is het contact tussen Nina en mij leuk en ongedwongen. Nina kwam tot verkort om het weekend en elke dinsdag bij haar vader. Dit waren fijne momenten. Helaas heeft Nina 2 weken geleden besloten niet meer op dinsdag te willen komen. Haar vader en ik vinden dit jammer maar respecteren haar keuze. Liefdevol loslaten noemen wij dat. Nu lijkt de situatie weer te veranderen. Van de moeder van Nina horen we dat ze niet meer de school vakantie regeling wil nakomen en dat ze ook twijfelt of ze de weekenden nog wel wil komen. Zoals elke keer gaan de vader en moeder van Nina netjes in gesprek met Nina er bij. Nina lijkt dan dicht te klappen. Later horen wij (Nina haar vader en ik) dat Nina met allerlei gevoelens zit die ze niet wil delen met haar vader. Maar het bijzondere is dat haar vader en ik dit totaal niet herkennen. Wij zien een meisje dat vrolijk is,vriendelijk, zich makkelijk aanpast en veel van haar vader en familie houd. En andersom Hoe kan dit zo ineens veranderen? Nina haar vader en ik hebben het gevoel/ vermoeden dat we in een situatie zitten waarin ouder verstoting plaats vind. Nina haar moeder kent haar eigen vader ook niet omdat haar moeder ook voor afstand heeft gezorgd. Het lijkt een patroon te zijn. Wij zitten klem. Wat moeten we doen? Tips?

Mijn ex heeft kort geleden onze relatie verbroken en is meteen uit huis vertrokken. We hebben nu een co-ouderschapsregeling maar ik heb het gevoel dat mijn zoontje van 7 jaar zich in ons oude 'gezinshuis' minder fijn voelt door de leegte die zijn vader heeft achtergelaten. Hoe kan ik het in dit huis weer fijn maken voor hem?

Mijn zoon (12 jaar) heeft het er heel moeilijk mee dat hij zijn vader niet kan zien. Hij ziet zijn vader nu al 11 maanden niet meer omdat vader geen begeleide omgang wil terwijl de gezinsvoogd dit wel nodig acht. Vader heeft psychische problematiek en zoon heeft cptss. Mijn zoon heeft het gevoel dat hij de enige is en wil eigenlijk niet verder leven zo. Hoe kan ik mijn zoon het beste steunen? Hij heeft een Ambulant begeleider, maar volwassenen vertrouwen is heel moeilijk voor hem. Hulp vanuit een therapeut hebben we ook al geprobeerd, maar zoon vertrouwt therapeut niet. Mijn zoon gaat er aan onderdoor als hij zijn vader niet ziet, maar ook als hij zijn vader wel ziet. Hoe kunnen wij hem helpen om te accepteren dat zijn vader niet zal veranderen en dat het nu even is zoals het is?

Mijn ex kan heel snel heel boos worden (vaak om niks) en daar worden mijn drie (puber) dochters nu vaak de dupe van. Ik krijg de indruk dat hij soms moeite heeft om alle ballen in de lucht te houden. De boosheid reageert hij af op hen, gelukkig alleen met woorden, maar dat kan net zo schadelijk zijn voor mijn lieve, zachtaardige dochters. Wat kan ik hieraan doen? Hoe kan ik hen helpen hier beter mee om te gaan? Of hoe kan ik dit bespreekbaar maken? Want als ik dit zeg tegen mijn ex, dan wordt hij boos omdat ze dit met mij bespreken. Ik heb aangegeven dat ze dit zelf moeten bespreken met hun vader, maar dat vinden ze heel moeilijk en ook zijn ze bang dat hij dan weer boos wordt. Ik hoop dat iemand een goede tip heeft....

Mijn zoon is 11 jaar oud, sinds zijn 1e zijn zijn vader en ik niet meer samen. Als ouders kunnen we goed met elkaar opschieten en praten, we hebben geen ruzie. De kinderfeestjes en schoolbezoeken doen wij samen met onze zoon. Hij woont 50/50 bij ons en zijn vader. De laatste tijd verteld hij steeds meer over conflicten die hij heeft met zijn vader en stiefmoeder. Hij heeft het idee dat zijn halfzusjes anders behandeld worden dan hij en krijgt veel straf. Hij wordt ook steeds brutaler tegen zijn vader en stiefmoeder. Hij durft daar geen vriendjes uit te nodigen omdat hij zich schaamt voor de regels daar. Vandaag vertelde hij dat hij er gestrest van wordt. Afgelopen week voelde hij zich slecht en heeft alleen zitten huilen op zijn kamer. Hij wilt niet dat ik deze signalen met zijn vader bespreek omdat hij bang is voor de reactie. Toch ben ik bang dat het een keer explodeert. Daarnaast ben ik bang dat dit mijn zoon beschadigd en de band tussen hem en zijn vader en stiefmoeder. Ik weet me hiermee geen raad, hebben jullie tips?

Ik ben een moeder van 32 jaar. Mijn zoontje is bijna 6. Zijn vader en ik zijn gescheiden sinds hij 3 is. Het contact tussen mij en zijn vader is goed. We hebben co-ouderschap: mijn zoontje is dus één week bij mij en één week bij hem. De belangrijke momenten zoals verjaardagen en zwemdiploma's, vieren we samen. We wonen dichtbij elkaar in de buurt. Inmiddels zijn er ook alweer nieuwe partners in zowel mijn leven als in het leven van zijn vader. Bij mij was die partner er al vrij snel: dus mijn zoontje is heel erg gewend en gesteld op mijn nieuwe partner. Soms denk ik er samen met mijn nieuwe partner over na om een tweede kindje te krijgen. Ik vind dit een erg lastig vraagstuk: ik vraag me namelijk af hoe dat voor mijn zoontje zou zijn. Er zou dan een tweede kindje zijn dat altijd bij mij is en hij is er maar om de week. Bij zijn vader komt er zeker weten een tweede kindje bij (nu nog niet maar binnen nu en twee jaar verwacht ik wel). Ik voel me al snel schuldig en ik wil mijn zoon niet tekort doen. Ik wil mijn zoontje vooral het gevoel geven dat er héél veel van hem gehouden wordt en dat er áltijd een veilige haven bij mij voor hem is, ongeacht of er een tweede kindje komt. Zijn er mensen hier waarbij er een tweede kindje is gekomen nadat de ouders zijn gescheiden? Hoe is/was dat voor jou? Of hoe zou je het vinden?

Hallo allereerst wil ik jullie laten weten dat ik dit forum fantastisch vind. De adviezen die er gegeven worden zal ik zeker ten harte nemen. Laat ik vertellen dat ik een trotse Oma ben van 2 fantastische kleinkinderen van 8 en 6 jaar oud. Mijn man en ik passen regelmatig op hun. Nu merken wij dat de kinderen dat de kinderen moeite hebben met het wisselen van huis. Wij horen dat de kinderen het bij beide ouders leuk hebben.Bij Mama omdat die van knuffelen houdt en de nieuwe vriend is geaccepteerd. Bij Papa die opnieuw getrouwd is en een baby heeft. Dat vinden de kinderen leuk. Een broertje erbij. Dus het contact met de kinderen en ouders zit wel goed naar mijn mening. Een kind heeft immers recht op zowel vader als moeder. En het is fijn dat dit kan. Nu merken wij dat de kinderen moeite hebben met de overgang van de ene ouder naar de andere ouder. Eerst zijn zij 3 dagen bij de één en vier dagen bij de ander en de week. En de week er op andersom. Dit komt de ouders het beste uit. Nu horen wij steeds vaker van de kinderen waarom zij niet zelf mogen beslissen. Die van 8 weet wat zij wil. Meer bij mama en een weekend bij Papa. De jongste wil liever bij Mama zijn en soms bij Papa. Nu gaan de ouders daar niet in mee. Wij hebben woensdag de ene week en de andere week donderdag. Ik heb het al eens aangegeven bij de Mama, maar het is niet haalbaar. Wat is nu wijsheid en wat kun je als grootouders het beste zeggen en doen? Wij merken duidelijk de "Moodswing" bij de kinderen. Dank je

Mijn zoontje van 4 heeft mega faalangst na dat we uit elkaar zijn. Wat zou hierbij helpend zijn?

Mijn dochter van 8 wil niet naar haar vader omdat ze zich daar niet thuis voelt. Ze kan er niet van slapen en zegt dat hij niet naar haar luisterd. Haar vader luisterd ook niet naar mij. In onze relatie was sprake van psychisch geweld. Helaas realiseerde ik mij dat pas na de scheiding. Zij wil niet meer naar hem toe, alleen dat hij af en toe op visite komt. Ik die er alles aan om er voor te zorgen dat ze niet in een loyaliteitsconflict komt. Van mijn kant lukt dit ook omdat ze ook de leuke dingen verteld over haar verblijf bij haar vader. Maar als ze bij hem is wordt hij geïrriteerd als ze aangeeft mij te missen. Hoe kan ik haar helpen???? En hoe zorg ik ervoor dat ik niet beschuldigd wordt van ouderverstoting? Want daar ben ik ook erg bang voor want die gevolgen zijn voor zowel mijn dochter als voor mij, niet te overzien. Dit risico maakt dat ik niet in staat ben voor de belangen van mijn dochter op te komen. En dit is niet iets wat zij zelf kan/zou hoeven op te lossen. Maar ik heb het idee dat ik als moeder de laatste ben die haar dichter kan helpen tov haar vader.