Hallo iedereen, Ik heb 2 kinderen van 10 en 8 jaar. Als ouders zijn we nu 7,5 jaar gescheiden. Helaas loopt het tussen ons als ouders heel stroef. Ik zou het heel graag anders voor de kinderen zien omdat ze hier onder lijden. Kinderen geven aan niet meer naar de andere ouder te willen omdat deze heel boos tegen hun doet. We hebben al diverse dingen geprobeerd en helaas is er nog weinig mogelijk en komt het neer op een juridische weg (Je kan een ander niet veranderen) . Dit wil ik als ouder liever niet. De jongens geven aan veel negativiteit te ontvangen van de andere ouder over de andere ouder. De kinderen durven dit niet te bespreken met de desbetreffende ouder, zij willen ook niet dat de ouders hierover praten omdat de desbetreffende ouder nog bozer wordt. En zij het gevoel hebben dat er dan meer negativiteit is dan er al is. Dit is gebleken uit eerdere ervaringen. Ook mogen zij zich niet emotioneel uiten bij de andere ouder als zij iets niet leuk vinden daar, heimwee hebben, het ergens niet mee eens zijn of bijv moeten huilen. Ik probeer hun aan te horen, er voor ze te zijn zodat ze hun gevoel kunnen tonen en het kwijt kunnen. Wat zou ik nog meer voor de kinderen kunnen betekenen om het voor prettiger te maken. Groetjes!

Hallo ..... Ik ben moeder van een prachtige dochter van 16 jaar. Sinds een maand heb ik relatie met haar vader verbroken. Haar vader maakt het ons erg moeilijk in alle opzichten. We wonen momenteel niet thuis omdat hij sloten van huis vervangen heeft en hij niet mentaal stabiel is nu. Ze is is boos op hem, hij dwingt haar dat ze contact met hem moet opnemen, dat ze blijft slapen, verschijnt ongevraagd op haar werk om haar te zien en wordt dan boos. Ze heeft duidelijk aangegeven op deze manier geen contact met hem wil. Heeft hem dit ook zelf in gesprek gezegd. Ik zie dat ze het moeilijk heeft hiermee. Roept nu dat ze geen vader meer heeft. Heb haar geprobeerd te stimuleren om met iemand te gaan praten. School en huisarts zijn op de hoogte. Bieden ook hulp aan. Via maatschappelijk werk ( die ik heb ingeschakeld voor ondersteuning) kan ze ook ondersteuning krijgen. Ze zegt nu als ik erover begin "Dat bepaal ik zelf wel uit of ik met iemand praat" Hebben jullie tips of iets hoe ik dat het beste kan aanpakken? Welke ondersteuning sluit goed aan bij een meisje van 16. Groetjes Marielle

Hallo allemaal, ik heb een vraag; mijn kids (8j en 6j) gaan binnenkort bij hun papa slapen. Wij zijn pas sinds kort uit elkaar, maar hij woont al samen met zijn nieuwe vriendin. Waarschijnlijk wordt het zo dat ze het ene weekend met de 3 kids van zijn vriendin zullen zijn, en het andere weekend alleen met zn 2e bij hun vader en zijn vriendin. Ik weet dat er geen slaapkamers over zijn en dat mijn kids dus bij hun stiefbroertjes op de kamer gaan slapen. Naar alle waarschijnlijkheid ook niet eens een eigen bed zullen krijgen maar ik gok de ene week een matras, de andere week in het bed van hun stiefbroertjes. Ik ben benieuwd wat de ervaring van jullie is, als je bij je vader/moeder geen eigen ruimte hebt. En wat als je geen bed hebt maar een matras/luchtbed. Voelde je je wel welkom? Of voelde dat niet als thuis?! Hun vader noemt het ook logeren (terwijl in mijn ogen komen je eigen kinderen zolang ze geen eigen huis hebben, niet logeren).

Hoi, mijn vraag is hoe ik mijn dochter kan helpen. Sinds april 2024 wonen wij apart van vader, samen met nog een broer en zus. Al heel snel gaf ze aan dat ze niet naar haar vader wilde, ze voelde zich daar niet op haar gemak. Ik als moeder heb haar steeds gestimuleerd om toch te gaan, tot het moment dat ik haar letterlijk uit bed moest halen...dat was half november. Eerder ging ze om het weekend en de maandagavond. Sinds november alleen nog maar de maandag, dat wil ze het liefste ook stoppen. Ik vind het lastig om het met haar te bespeken, ze zegt dat ze liever helemaal niet gaat. Papa doet helaas weinig moeite richting haar om het contact te herstellen. Wat kan ik zeggen of doen om haar te helpen?? Het hebben van een vader is zo belangrijk, maar ze voelt zich niet gehoord door hem. Hoe kan ik haar steunen, dingen bespreken? Of moet ik het juist laten en er niet teveel bovenop zitten? Sinds ze bijna niet meer naar papa gaat heeft ze amper nog buikpijn en is ze ook rustiger. Mijn dochter is 11 en zit in groep 8.

Hallo, ik heb 2 kinderen (6 en 9 jaar) en ben sinds 1,5 jaar gescheiden. Het contact is inmiddels goed. Heel af en toe doen we iets met z'n vieren of komt het zo uit dat we even met z'n vieren bij elkaar zijn. De kinderen vinden dat heel fijn en genieten daarvan. De jongste heeft het er nadien zichtbaar moeilijk mee, is dan erg verdrietig en mist de ouder die dan weer weg is heel erg. Meer dan bij een regulier wisselmoment. Ik worstel met waar ik goed aan doe, wel of niet van dit soort momenten. Maken we het haar in haar verwerking moeilijker zo en moeten we het even laten, of blijft dit gewoon een lastig iets voor een kind en is het ook een afweging met wat het oplevert (bij elkaar zijn en genieten)? Ik ben benieuwd naar eigen ervaringen. Dank jullie wel! Groet, Sandra

Beste lezer, Mijn vriend heeft twee lieve kinderen van 10 en 7 jaar oud. Ik ben 2,5 jaar samen met mijn vriend en nu 1,5 jaar in het leven van de kinderen. Sinds afgelopen januari wonen we samen met z'n vieren (dus nog maar kort). Het gaat heel goed met ons: de band is sterk. Afgelopen jaar heeft de oudste aangegeven te willen stoppen met een bepaalde sport. Hun moeder is trainer in deze betreffende sport en werkt daar dan ook 4 of soms 5 dagen in de week. Gedurende het jaar heeft de oudste dit al een paar keer aangegeven (stoppen en wat anders doen), maar er wordt niet geluisterd door beide ouders. Die indruk krijg ik erbij althans. Ik hou mij buiten de beslissingen van hun ouders en probeer alleen maar te ondersteunen en een klankbord te zijn (voor zowel mijn vriend als de kinderen) wanneer daar behoefte aan is. Mijn vraag is als volgt: Doe ik er goed aan om alleen te luisteren? Kan ik nog op een andere manier de oudste ondersteunen? De oudste gaf aan dat een keertje tennissen wel leuk zou zijn, zou het dan fijn zijn als ik dat faciliteer (in overleg met hun ouders natuurlijk) of dat alles via hun ouders loopt? Hebben jullie wel eens zo'n situatie gehad? Wat had je toen gewild? Alvast bedankt voor het lezen in ieder geval! Vriendelijke groet, Lies

Hoi, mijn/onze zoon van 7 heeft sinds een aantal weken heel erg last van; het missen van de andere ouder. Vanaf zijn 2de zijn wij uit elkaar en ongeveer een jaar na de scheiding is zijn moeder 70km verhuist . Zijn moeder en ik gaan goed met elkaar om en doen een wisselmoment altijd binnen rustig met een "bakkie" en doen op zijn verjaardag (en nog een aantal momenten)altijd iets samen. Nu is hij dus sinds kort regelmatig ontroostbaar. We videobellen, praten knuffelen, zeggen dat het er mag zijn en het helemaal niet erg is om het te laten lopen en vragen wat hij nodig heeft of wat we voor hem kunnen doen. Wij denken omdat hij nu misschien echt het besef heeft wat een scheiding is?! Vraag is eigenlijk wat wij nog meer kunnen doen om hem te helpen en wat ervaring van anderen is?

Hoi, mijn naam is Sanne en ik ben inmiddels bijna 3 jaar gescheiden. Ik heb 2 kinderen, van 6 (m) en 8 (j). Mijn zoontje praat niet over de scheiding. Toen e net waren verhuisd zei hij soms; mama, ik zou willen dat jullie weer samen zijn of 'ik denk nog wel eens aan het moment dat jullie het vertelde..' Maar nu/ inmiddels, zegt hij er niets meer over en vraagt niets. Als zijn zusje (heeel soms) iets vraagt aan mij, zegt hij 'zullen we het daar niet over hebben'. Dit gebeurt overigens zelden, we hebben het er echt niet vaak over, tot bijna nooit. Toch heb ik het idee en gevoel dat het goed zou zijn, voor hem, om gedachtes te delen, vragen te mogen stellen. Heb jij een idee of advies? Hoe kan dit werken voor een jongen van 8? Alvast dank voor je reactie.

Hallo, mijn kinderen zijn 8 en 6 jaar. Ik ben sinds een aantal maanden uit elkaar met hun vader. Hun vader komt al vanaf begin de afspraken niet na, komt de omgangsregeling niet na (vanwege zijn nieuwe relatie), belooft ze dingen en zegt later toch weer af enz. Hun vader heeft narcisme. Ik vraag me af of er jongeren zijn, waarvan hun ouders ook op jongere leeftijd zijn gescheiden, en waarvan 1 van de ouders narcisme heeft. Ik maak mij zorgen over de toekomst van de kinderen en vraag me af hoe zich dat geuit heeft nu jullie wat ouder zijn? Met vriendelijke groet, Denise

Hallo, Ik heb een vraag en hoop dat iemand goed advies heeft. Mijn partner heeft een dochter van 11 jaar. Ik noem haar Nina. Nina heeft altijd goed contact gehad met haar vader en zijn familie. Ook is het contact tussen Nina en mij leuk en ongedwongen. Nina kwam tot verkort om het weekend en elke dinsdag bij haar vader. Dit waren fijne momenten. Helaas heeft Nina 2 weken geleden besloten niet meer op dinsdag te willen komen. Haar vader en ik vinden dit jammer maar respecteren haar keuze. Liefdevol loslaten noemen wij dat. Nu lijkt de situatie weer te veranderen. Van de moeder van Nina horen we dat ze niet meer de school vakantie regeling wil nakomen en dat ze ook twijfelt of ze de weekenden nog wel wil komen. Zoals elke keer gaan de vader en moeder van Nina netjes in gesprek met Nina er bij. Nina lijkt dan dicht te klappen. Later horen wij (Nina haar vader en ik) dat Nina met allerlei gevoelens zit die ze niet wil delen met haar vader. Maar het bijzondere is dat haar vader en ik dit totaal niet herkennen. Wij zien een meisje dat vrolijk is,vriendelijk, zich makkelijk aanpast en veel van haar vader en familie houd. En andersom Hoe kan dit zo ineens veranderen? Nina haar vader en ik hebben het gevoel/ vermoeden dat we in een situatie zitten waarin ouder verstoting plaats vind. Nina haar moeder kent haar eigen vader ook niet omdat haar moeder ook voor afstand heeft gezorgd. Het lijkt een patroon te zijn. Wij zitten klem. Wat moeten we doen? Tips?