Ik ben een moeder van 32 jaar. Mijn zoontje is bijna 6. Zijn vader en ik zijn gescheiden sinds hij 3 is. Het contact tussen mij en zijn vader is goed. We hebben co-ouderschap: mijn zoontje is dus één week bij mij en één week bij hem. De belangrijke momenten zoals verjaardagen en zwemdiploma's, vieren we samen. We wonen dichtbij elkaar in de buurt. Inmiddels zijn er ook alweer nieuwe partners in zowel mijn leven als in het leven van zijn vader. Bij mij was die partner er al vrij snel: dus mijn zoontje is heel erg gewend en gesteld op mijn nieuwe partner. Soms denk ik er samen met mijn nieuwe partner over na om een tweede kindje te krijgen. Ik vind dit een erg lastig vraagstuk: ik vraag me namelijk af hoe dat voor mijn zoontje zou zijn. Er zou dan een tweede kindje zijn dat altijd bij mij is en hij is er maar om de week. Bij zijn vader komt er zeker weten een tweede kindje bij (nu nog niet maar binnen nu en twee jaar verwacht ik wel). Ik voel me al snel schuldig en ik wil mijn zoon niet tekort doen. Ik wil mijn zoontje vooral het gevoel geven dat er héél veel van hem gehouden wordt en dat er áltijd een veilige haven bij mij voor hem is, ongeacht of er een tweede kindje komt. Zijn er mensen hier waarbij er een tweede kindje is gekomen nadat de ouders zijn gescheiden? Hoe is/was dat voor jou? Of hoe zou je het vinden?

Hallo allereerst wil ik jullie laten weten dat ik dit forum fantastisch vind. De adviezen die er gegeven worden zal ik zeker ten harte nemen. Laat ik vertellen dat ik een trotse Oma ben van 2 fantastische kleinkinderen van 8 en 6 jaar oud. Mijn man en ik passen regelmatig op hun. Nu merken wij dat de kinderen dat de kinderen moeite hebben met het wisselen van huis. Wij horen dat de kinderen het bij beide ouders leuk hebben.Bij Mama omdat die van knuffelen houdt en de nieuwe vriend is geaccepteerd. Bij Papa die opnieuw getrouwd is en een baby heeft. Dat vinden de kinderen leuk. Een broertje erbij. Dus het contact met de kinderen en ouders zit wel goed naar mijn mening. Een kind heeft immers recht op zowel vader als moeder. En het is fijn dat dit kan. Nu merken wij dat de kinderen moeite hebben met de overgang van de ene ouder naar de andere ouder. Eerst zijn zij 3 dagen bij de één en vier dagen bij de ander en de week. En de week er op andersom. Dit komt de ouders het beste uit. Nu horen wij steeds vaker van de kinderen waarom zij niet zelf mogen beslissen. Die van 8 weet wat zij wil. Meer bij mama en een weekend bij Papa. De jongste wil liever bij Mama zijn en soms bij Papa. Nu gaan de ouders daar niet in mee. Wij hebben woensdag de ene week en de andere week donderdag. Ik heb het al eens aangegeven bij de Mama, maar het is niet haalbaar. Wat is nu wijsheid en wat kun je als grootouders het beste zeggen en doen? Wij merken duidelijk de "Moodswing" bij de kinderen. Dank je

Mijn zoontje van 4 heeft mega faalangst na dat we uit elkaar zijn. Wat zou hierbij helpend zijn?

Mijn dochter van 8 wil niet naar haar vader omdat ze zich daar niet thuis voelt. Ze kan er niet van slapen en zegt dat hij niet naar haar luisterd. Haar vader luisterd ook niet naar mij. In onze relatie was sprake van psychisch geweld. Helaas realiseerde ik mij dat pas na de scheiding. Zij wil niet meer naar hem toe, alleen dat hij af en toe op visite komt. Ik die er alles aan om er voor te zorgen dat ze niet in een loyaliteitsconflict komt. Van mijn kant lukt dit ook omdat ze ook de leuke dingen verteld over haar verblijf bij haar vader. Maar als ze bij hem is wordt hij geïrriteerd als ze aangeeft mij te missen. Hoe kan ik haar helpen???? En hoe zorg ik ervoor dat ik niet beschuldigd wordt van ouderverstoting? Want daar ben ik ook erg bang voor want die gevolgen zijn voor zowel mijn dochter als voor mij, niet te overzien. Dit risico maakt dat ik niet in staat ben voor de belangen van mijn dochter op te komen. En dit is niet iets wat zij zelf kan/zou hoeven op te lossen. Maar ik heb het idee dat ik als moeder de laatste ben die haar dichter kan helpen tov haar vader.

Hoi, mijn zoon is nu 7 jaar oud en raakt erg verdrietig op de wisseldag van mij naar zijn vader toe (dit gaat via school, ik breng hem, zijn vader haalt hem op). Kan ik dit makkelijker voor hem maken? Heb het aan hem zelf gevraagd, hij wist het niet. Verdriet is vooral omdat hij mij mist, en in mindere mate dat hij niet naar zijn vader wil. Het contact tussen zijn vader en mij is momenteel redelijk, we praten niet negatief over elkaar. Benieuwd naar jullie reacties :) wat zou fijn voor hem zijn in hoe ik reageer?

Hi, ik en mijn ex partner hebben co-ouderschap over onze dochter van 2,5 jaar oud. Het co-ouderschap is zodanig ingevuld dat er 4 á 5 wisselmomenten zijn per week waarvan 1 bij mijn moeder als oppas is. Ik merk dat onze dochter goed gaat op regelmaat en duidelijkheid. Even kort haar papa of mama zien en daarna afscheid nemen, daar wordt ze verdrietig van en de wisselmomenten van mama naar papa of andersom vindt ze ook niet leuk. Nu wil mijn ex partner haar graag nog een nachtje meer en stelt voor om hiervoor een extra wisselmoment in te lassen terwijl mijn voorkeur uit zou gaan om juist een wisselmoment minder te doen zodat onze dochter er minder last van ervaart. Mijn ex partner gelooft niet dat de korte momenten en wisselmomenten vervelend zijn voor een kind van 2,5 jaar. Klopt het wat hij zegt en overdrijf ik of zijn mijn zorgen terecht?

Hi vraagbaak van villa pinedo :) ik ben moeder van een prachtig mannetje van 7 jaar en net gescheiden. Nu is mijn zoontje erg onzeker en vroeg ik me af. Wat had jullie als kind geholpen om stevig in je schoenen te leren staan? Om te leren zien welk gedrag van een ander ok is, en welk gedrag niet. En om dichterbij jezelf te blijven? En dat in alle onrust van huizen wisselen en een papa en een mama die niet altijd op dezelfde pagina staan? Ik zou mijn zoontje zo graag helpen om wat 'steviger te staan'.

Ik ben 24 jaar geleden gescheiden, mijn dochter was toen 4 jaar. Bij mij heeft altijd centraal gestaan dat mijn kinderen zo min mogelijk schade moesten oplopen vanwege mijn scheiding. Ik heb altijd een eigen goede band met mijn kinderen gehad en nog steeds. Echter vertelde mijn jongste dochter onlangs dat de scheiding haar toch meer had gedaan dan ik voor mogelijk had gehouden. Ze is inmiddels 28 jaar heeft een goed sociaal leven met familie en vrienden, maar nog nooit een relatie gehad en voelt zich eenzaam. Wat kan ik doen?

Mijn zoon is inmiddels 13. Sinds zijn 2e zijn wij uit elkaar. Mijn zoon heeft jarenlang niet veel naar zijn vader willen gaan, geen fijn gevoel, te druk nieuwe gezin, intens verdriet. Ik hem jarenlang opgepept. Heel moeilijk dus. Hij heeft met 12 brief aan de rechter geschreven, is gehoord, heeft overduidelijk genoemd wat zijn hartewens is meer bij mij te willen zijn. Is niet ingewilligd…Vader heeft ook een brief gestuurd rechter dat hij tegen wens zoon is. Intens verdriet door deze afwijzing was mijn zoon. Zijn vertrouwen is weg in het rechtsysteem. Wat nu? Hem nog een brief laten schrijven ziet hij niet meer zitten (de rechter gelooft mij niet..) Regeling is nu om de week vader en week mij. Als moeder sta je machteloos wanneer een vader meer voor zijn recht gaat dan wens en belang van zijn zoon. En ik gun hem absoluut de band maar het gaat om mijn zoon. Hij heeft ook nog lichte vorm add blijkt nu en de drukte in dat gezin vader was zo terecht dat hij dit ervaarde die jaren. Wat dit deed met mij in die jaren als moeder is ook niet te beschrijven. Blijkbaar zijn rechten belangrijker dan het welzijn van kinderen…

Hoi, ik ben Tamara mama van S (5 jaar) en J (3 jaar). Mijn ex-man en ik zijn gescheiden (nu 1,5 jaar) en gaan nog goed met elkaar om. We hebben co-ouderschap en doen ongeveer 1 x per maand nog iets met het originele gezin. Denk hierbij aan: gezamenlijk frietjes eten, naar een pannenkoekenhuis of samen winkelen voor de kinderen. S heeft soms weleens moeite met het tonen van zijn emoties als hij zijn papa of mama mist. Hij probeert zijn tranen weg te slikken en zich groot voor te doen. Wij stimuleren heel erg dat hij mag praten over zijn gevoelens en mag huilen. Ook doen we soms een check up en vragen we of S al gewend is dat papa en mama allebei een huisje hebben. Zijn er verder nog tips die jullie hebben hoe hier goed mee om te gaan? Alvast bedankt