Mijn zoon praat niet over de scheiding

Hey Sanne, Sammie hier! Dankjewel voor het delen van jouw situatie hier op het Forum van Villa Pinedo. ❤️ Ik vertel je graag iets over mijn ervaring als kind met gescheiden ouders en ik hoop dat je daar waardevolle dingen uit kan halen. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 15 jaar was. Ergens voelde ik dit aankomen, maar ook was het een grote schrok. Er veranderd natuurlijk heel veel en dat is best spannend. Het kostte daarom best even tijd om dat een plekje te geven. Op sommige momenten ging het heel goed en kon ik zelfs opgelucht zijn, maar andere momenten waren heel verdrietig en pijnlijk. Ik ben er daarom nu ook achter dat dit niet iets is wat geleidelijk afbouwt, maar wat af en toe wat meer aanwezig is. Zelfs nu, 10 jaar na de scheiding, nog steeds. En het fijne is, dat dat helemaal oké is. Mijn ouders, en vooral mijn moeder, probeerde er altijd zo goed mogelijk voor mij te zijn. Dat was fijn want ik had soms enorm de behoefte om mijn hart te luchten, maar het kon ook ingewikkeld zijn. Naar mate ik ouder werd, voelde ik namelijk steeds meer aan wat dit met mijn ouder zelf deed. Ik begon mij daar ook verantwoordelijk voor te voelen en dat hield mij tegen om alles te delen waar ik tegenaan liep. Ik wilde ze simpel geen pijn doen. Nu weet ik natuurlijk dat dit niet mijn taak was, maar zo voelde het toen wel. Om die reden vond ik soms fijner om er met iemand buiten mijn gezin over te praten. Iemand neutraals, waarbij ik mijn verhaal kon doen zonder dat ik bezig was met mijn loyaliteitsgevoelens. Het prettige was dat dat ook naast elkaar mocht bestaan. Mijn ouders gaven mij de ruimte om dit ook met anderen te bespreken en daardoor werd ik soms juist ook opener naar hen toe. Het kan dus soms best ingewikkeld zijn om je kwetsbaar op te stellen bij je ouder(s). Dat wil zeker niet altijd iets zeggen over de band of over hoe mij ouders het hebben aangepakt. Ik denk daarom dat het belangrijk is om de handreiking wel te blijven doen (dus zeggen dat ze jou alles mogen vertellen en vragen of bijvoorbeeld het boek van Villa Pinedo eens op tafel leggen), maar ze ook de ruimte geven om daar wel of niet op in te gaan. Ik begon ook pas met écht voelen een paar jaar na de scheiding, simpelweg omdat ik daar eerder nog niet aan toe was. Ik had echt de tijd nodig en gelukkig kreeg ik die ook, met daarbij ook altijd het gevoel dat ik wel bij ze terecht kon als ik dat wilde. ❤️ Hopelijk was dit helpend voor je om te lezen. Veel liefs, Sammie