Hoe kan ik mijn dochter helpen?

Hi Rachel, Fijn dat je ons forum hebt gevonden en je vraag stelt! Ik kan me voorstellen dat dit een lastige is als moeder zijnde en je je afvraagt waar je goed aan doet. Toen ik elf was gingen mijn ouders uit elkaar en vond ik het een periode ook niet fijn om naar mijn vader te gaan. Mijn moeder heeft mij ook een tijd gestimuleerd om naar mijn vader te gaan met dezelfde onderliggende reden die jij geeft: het hebben van een vader is belangrijk. Ik vroeg me toen vaak af waarom. Ik had ruzie met hem, voelde me niet op mijn gemak, kon lastig met hem praten en voelde me niet gehoord door hem. Welke toegevoegde waarde had hij dan vroeg ik me af? Ik wilde bij mijn moeder blijven, omdat ik me daar op mijn gemak voelde. Mijn moeder vroeg me wat ik wilde in het contact met mijn vader. Ik heb toen aangegeven dat ik zelf wilde bepalen wanneer ik ging en niet meer verplicht om de week hoefde. Dit was oke en in het begin zocht ik mijn vader heel weinig op. Later vond ik meer rust door het idee dat ik zelf kon bepalen wanneer ik ging en dan ging ik soms een keer lunchen of avondeten bij mijn vader. Het contact was dan veel luchtiger en dat gaf weer positievere ervaringen waardoor ik minder gespannen werd om naar mijn vader te gaan. Wellicht helpt het om uit te pluizen met je dochter wat haar belemmert om naar haar vader te gaan en wat ze prettig zou vinden als ze wel het contact met hem opzoekt. Het is in ieder geval wel heel fijn dat ze nu minder last heeft van buikpijn en rustiger is. Dan heeft ze ook meer de ruimte om na te denken over wat ze graag zou willen in plaats van zich te verzetten tegen wat ze niet wil. En hoe staan haar broer en zus hierin? Misschien kunnen zij nog mooie inzichten bieden. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Succes en laat het vooral weten wanneer je nog vragen hebt! Liefs, Demi

Hi Rachel, Ook ik herken dit verhaal uit mijn eigen jeugd heel erg. Ik was zelf 9 toen ik echt voelde dat ik niet meer naar mijn vader toewilde (was wel de oudste thuis). Ik ging schreeuwen en huilen iedere keer dat er een overdrachtsmoment was. Het was duidelijk dat ik echt niet wilde. Mijn moeder heeft mij toen meegenomen naar een kindercoach/psycholoog. Echt iemand waarbij ik 'anoniem' mijn verhaal kon doen, en ook op een spelenderwijze manier mijn emoties kon laten zien. Ook mijn vader werd uitgenodigd deel te nemen aan duo-gesprekken om het contact te verbeteren en dit heeft hij nooit gedaan (of gedurfd). Voor mij was daarna heel duidelijk dat ik het nog steeds niet wilde en nu stond er ook een professional achter me, wat ook voor rust zorgde bij mijn moeder. Ook al heb ik tot de dag van vandaag geen contact met mijn vader, en weet ik dat het de beste keuze was voor mij, had ik achteraf toch meer willen horen dat het áltijd oke was geweest als ik op enig moment me had bedacht en het alsnog wilde. En dat mijn moeder echt concreet had meegedacht hoe dat het beste kon voor mij (en haar gevoelens daarin opzij had gezet (mijn ouders praatte helemaal niet met elkaar)). Hopelijk heb je hier wat aan! Groet, Carly