Missen van de andere ouder

Hoi Jeroen, deze situatie is voor mij heel herkenbaar. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 3 was en gingen 150km uit elkaar wonen. Ik was ook ontroostbaar als ik van de ene naar de andere ouder ging. En had ook last van heimwee. Dat kwam in mijn geval doordat mijn leven iedere keer veranderde (om het weekend in mijn geval) en ik uit mijn vertrouwde omgeving werd gehaald. Waar mijn ouders fijn in hun vertrouwde omgeving bleven, ging ik steeds van de een naar de ander en moest ik me dus aanpassen aan eigenlijk alles. Het huis was anders, de opvoedingsstijl, de omgeving, de gezinssamenstelling…. en me aanpassen aan al die veranderingen, iedere keer weer, koste mij wat. Juist ook omdat ik gek ben op allebei mijn ouders was dit heel moeilijk. Ik had dus zowel het verdriet als ik van papa naar mama ging als vice versa. Ik ging ook altijd alleen, want mijn ouders hebben samen alleen mij. Geen andere kinderen. Ik leefde echt alleen in twee gescheiden werelden en dat is een heel verwarrend en lastig gevoel. Ik snapte vroeger mijn eigen verdriet ook niet zo, omdat allebei mijn ouders dus erg lief zijn voor mij. Maar nu ik als volwassene terugkijk, snap ik het heel goed. Ik weet natuurlijk niet waar het verdriet precies zit bij jullie zoontje, maar dit is waar het bij mij zat. Het had voor mij een wereld van verschil gemaakt als ik in 1 wereld was opgegroeid, in plaats van in twee. Als ik de mogelijkheid had gehad om toch even naar mama of papa te gaan als ik ze miste. Ik weet niet of ik dat dan ook had gedaan, maar de mogelijkheid an sich had het voor mij denk ik makkelijker gemaakt. Of even naar mijn vriendjes of vriendinnetjes. Of toch wel en teamsport kunnen doen, omdat er altijd wedstrijden en trainingen in het weekend zijn. Ik snap dat een woonsituatie veranderen niet zomaar kan en ik heb geen inzicht in de reden voor die afstand. In ieder geval kunnen jullie ervoor zorgen dat er zo weinig mogelijk verschillen zijn tussen de twee plekken van jullie zoontje: zelfde afspraken, zelfde regels, zelfde rol van het kind in het gezin… zodat je kind zich zo weinig mogelijk aan hoeft te passen. Wat verder helpend kan zijn is denk ik dat jullie als ouders een goede band met elkaar hebben. Dat maakt denk ik ook veel uit. Zo kan hij een beroep op jullie allebei doen bij de belangrijke momenten in zijn leven. Ik hoop dat mijn verhaal jullie kan helpen. Heel veel succes!