Hoi. Ik ben een moeder van 45 jaar oud en sinds december 2016 gescheiden. Ik heb een dochter van ruim 15 jaar. Net na de scheiding kwam ze naar mij toe. Mijn huwelijk zal al ruim 6 jaar niet goed en ik kwam mijn vriend tegen tijdens mijn huwelijk. Ik ben vreemd gegaan, mijn gevoel voor mijn ex-man was al jaren weg en mijn verliefdheid kon ik niet tegenhouden. Dat mijn dochter naar mij toe kwam, ging wat moeizaam, wat ik kan begrijpen. Wel merkte ik aan haar dat ze het niet fijn vond elke keer allemaal trappen op te moeten, er is geen lift in het appartement waar ik nu woon. Ze woonde altijd in een patiobungalow en dat was voor haar haar thuis. Haar vader wilde nooit scheiden, riep 'wat ik moest gaan doen op een flatje 4 hoog'. Dit heeft hij behoorlijk vaak geroepen en ik ben van mening dat dit zeker een reden is dat mijn dochter met tegenzin kwam. Uiteindelijk zie ik haar niet meer, al ruim een jaar niet meer. ik stuur mailtjes, geen antwoord.Wat kan ik doen? Ze woont bij haar vader en vriendin. Met ex-man geen contact meer, helaas.

Hallo, Mijn man is verliefd op een ander en wil bij mij weg. Er is geen ruzie (nooit geweest), wel een hoop verdriet bij mij. We hebben 3 top kinderen van 13 (tweeling)en 12, Nu kom ik van oorsprong uit Friesland waar ook mijn familie woont. En zou ik graag weer terug willen, dichter bij mijn familie. Dan zou ik de kinderen meenemen, en zien de kinderen hun vader nog maar een weekend in de 2 weken. Ik moet zo ie zo verhuizen want ons huis kan ik niet alleen betalen. Ik haal dan wel de kinderen uit hun vertrouwde omgeving in de buurt van Rotterdam. Maar ik maak me ook zorgen, gaan ze het daar ook weer naar hun zin krijgen? Doe ik hier wel goed aan? Graag hoor ik wat jullie ervaringen zijn.

Hoi allemaal! Sinds een paar jaar ben ik stiefmoeder van drie hele leuke jongens van 8,11 en 15. Heel blij ben ik dat het contact tussen hun vader (mijn vriend) en moeder goed is. Ook het contact tussen hun moeder en mij is prima! Waar het contact eerst (misschien ook wel logisch na een vrij heftige scheiding) nogal stroef verliep, gaat het nu heel goed. Zo goed dat ze steeds vaker met z'n vijven dingen samen ondernemen. Zelf kom ik uit een gezin waar mijn ouders een vechtscheiding hadden en er veel sprake was van ouderverstoting. Ieder kind gun ik dus heel erg twee ouders zoals de ouders van mijn stiefkinderen. Heel stom voel ik ook ergens een beetje jaloezie. Zo wordt mij niet gevraagd of ik ergens bij wil zijn of hoor ik het pas achteraf. Mijn vriend neemt het niet heel serieus want alles gaat toch prima zo? "Mag" ik als stiefouder wel iets met dit gevoel of moet ik het laten? Is het belangrijk dat ze dingen samen blijven doen? Gaan de jongens mij wel zien als aanvulling op hun leven als ik ook niet bij "het gezin" word betrokken? Liefs

Hallo,ik ben een jonge stiefmoeder van 3 kinderen van 12.11 en 7 jaar. Mij en mijn man is ter ore gekomen dat mijn stiefkinderen mij niet aardig vinden. Dit is helemaal niet te merken in omgang met elkaar en het is hier vrijwel altijd gezellig. Ik heb veel voor mijn stiefkinderen over en vind het belangrijk dat ze zich thuis voelen. Ook ben ik bijna nooit streng. Oke ik bemoei me wel eens ergens mee maar het is toch ook mijn huis vind ik dan.zelf heb ik een beetje het idee dat de kinderen dingen tegen hun moeder zeggen om andere redenen dat ze niet positief durven te zijn. Ik ben me van geen kwaad bewust eigenlijk wat ik nu verkeerd doe uit een gesprekje kwam ook weinig bijzonders uit dus dat hebben we al geprobeerd. Het vervelendste vind ik van dit alles dat ik niet weet hoe ik me nu moet gedragen in mijn eigen huis.ben sowiso van plan ze meer naar hun vader te verwijzen en dan maar wat minder te regelen. Hebben jullie tips?

Ik en mijn ex partner hebben een dochter van 6 jaar. We zijn nu 5 jaar gescheiden. De regeling is dat onze dochter bij mij woont maar om het weekend en om de woensdag bij mijn ex is(inclusief de nacht). Nu wil vader graag het weekend tot maandagochtend maar ik vind dit teveel voor onze dochter. Zij zou op school moeten schakelen, na school naar BSO en dan pas naar mij. En dan begint woensdag het weer opnieuw. We worden het niet eens. Wat is jullie advies?

Hallo allemaal, Mijn dochter van 13 gaat al een tijdje moeizaam naar haar vader. Dit is 1 keer in de 2 weken. Nu is ze er helemaal klaar mee en wil niet meer naar hem toe. Echter is ze boos op hem door meerdere dingen die haar dwars zitten, en wil hem niet meer spreken. Nu apte hij haar en daar stond in dat als ze niet met een hele goede rede hem opbelt om niet te hoeven komen verwacht hij haar gewoon. Alleen het punt is dat ik ze heen breng elke keer en ik haar echt niet mee ga krijgen. Ik en mijn dochter willen heel graag weten hoe we dit aan kunnen pakken, ik wil haar niet dwingen en dat gaat ook niet. Ze is een heerlijke puber en kan behoorlijke dwars zijn.

Graag zou ik jullie advies willen. De vader van mijn zoontje, 10 jaar is verhuisd. We zijn nog aan het scheiden. Hij woont sinds 2 maanden op 35 min rijden, zonder file. Nu wil hij ons zoontje ook door de weeks bij hem laten slapen. Dat betekent dat mijn zoontje 1x in de week met schoolvriendejs kan spelen en 1x in de 2 weken helemaal niet. Meer is niet mogelijk ivm sport etc. Ik Ben bang dat mijn zoontje hierdoor in een isolement komt en dat het te belastend is. hoe denken jullie hierover.

Hallo, binnenkort vertellen wij onze kinderen dat wij gaan scheiden. Ter voorbereiding hebben wij de cursus gekocht en nu willen wij eerst samen bespreken wat wij gaan zeggen tegen de kinderen. De kinderen zijn 9 en 4 jaar. Wij willen zeggen dat we elkaar niet meer gelukkig maken. Maar is dat voldoende of moet je nog meer zeggen? Kan je zeggen: we denken anders over dingen? Maar wat als de oudste verder vraagt? Mijn man is erg druk met werk en heeft gezegd dat hij een avontuurlijk en vrij leven wilt ( en er is een ander in het spel). Ik wil vooral iemand die mij steunt en graag bij mij en de kinderen wilt zijn maar dat wil/kan hij niet geven....Moeten we hier iets over zeggen? Maar hoe dan? Of moeten we zeggen dat we ze dat pas kunnen vertellen als ze groter zijn ofzo? Dan geef je ze toch het gevoel dat je ze niet serieus neemt en niet betrekt in deze situatie? Ik vind het lastig, ik hoop dat jullie kunnen helpen. Alvast bedankt!