Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Diploma uitreiking

Anoniem, 46 jaar

En daar zat ik dan, met mijn moeder, bij de diploma uitreiking. Achter in de zaal om voor niemand een ongemakkelijke situatie te veroorzaken. Uitgenodigd, ja door school en gestimuleerd door de mentor om gewoon te komen, ik was van harte welkom. Voor het eerst sinds een jaar of 3 mijn zoon weer in het echt gezien, op afstand, op het podium. Ik ben een verstoten moeder, al 4 jaar lang. Maar wat was het fijn om even in dezelfde ruimte als hem te zijn. Te zien hoe hij gegroeid is en wat een lange, slungelige puber hij is geworden. Te genieten van zijn toespraakje en te zien watvoor lol hij had met zijn vrienden. Wat was en ben ik trots!! Ik ben voor het einde weggegaan (om ongemakkelijke situaties te voorkomen...), heb een cadeautje bij zijn voordeur achtergelaten. Ik heb weken tegen dit moment opgezien (t is zo confronterend), maar ik ben blij dat ik gegaan ben. Ik hoop dat hij mij heeft gezien. Maar zou het β€˜de knel’ waar hij in zit versterken? Of zou hij (stiekem) toch blij zijn dat ik er was? Een trotse mama
OF

Reacties (4)

Nicole

bijna 8 jaar geleden

Lieve trots mama, Wauw! Uw verhaal raakt mij recht in mijn hart. Wat is dit bijzonder zeg. Wat ongelofelijk liefdevol dat u naar de diploma-uitreiking van uw zoon ging. Echt, oprecht, daar heb ik ontzettend veel respect voor! Ik kan me voorstellen dat dit een heel erg moeilijk moment was voor u en u hier tegenop keek, het is inderdaad ontzettend confronterend.. Ik vind wat u schrijft echt ontzettend bijzonder. U bent een verstoten moeder, al 4 jaar lang, dat zal voor veel verdriet en onbegrip zorgen. Toch, uit liefde voor uw zoon, bent u er! Zonder eigenbelang, u geniet ervan om hem te zien met zijn vrienden. U hebt gekeken naar wat hij nodig had, u heeft ervoor gezorgd dat uw zoon een fijne avond had. U was er wel, maar u ging de ongemakkelijke situaties uit de weg want dit was zijn avond. Prachtig! U vraagt zich af of uw zoon dit wel of niet als prettig ervaren heeft. Ik kan dit natuurlijk niet voor uw zoon invullen. Ik kan u wel vanuit mezelf vertellen of ik het prettig zou vinden of niet. Ik heb zelf geen contact met mijn vader, ik weet hoeveel verdriet dit hem doet. Ik woonde bij hem toen mijn broer geen contact had met hem, dus ik weet hoe erg dit voor hem is. Hij beschermd zichzelf dan ook, daar mij niets meer te laten weten, wat ik erg goed begrijp! Echter, ik had het toch wel ontzettend erg gewaardeerd als hij bij de uitreiking van mijn propedeuse, of mijn mbo-diplomauitreiking (waar ik hem ook voor uitnodigde) was geweest. Voor mij laat je daarmee weten dat de deur openstaat, dat ik altijd welkom bent en dat het goed is! Als ik dus vanuit mijn eigen situatie kijk, zou dit voor mij heel erg veel betekenen en zou ik het enorm waarderen. Ik hoop dat ik uw vraag hiermee beantwoord heb. Ik hoop ook dat het contact tussen u en uw zoon hersteld wordt! Ontzettend bedankt voor het delen van dit verhaal ! <3 Veel liefs, Nicole

0

Madelief

bijna 8 jaar geleden

Lieve mama, Ten eerste gefeliciteerd met het slagen van je zoon! Ook al heb je hem al lang niet gezien, wat moet het als ouder bijzonder zijn om zulke mijlpalen te passeren. Ik ben ontzettend ontroerd door je verhaal. Kinderen en ouders die elkaar niet meer zien vind ik hartverscheurend.Ik ben ervan overtuigd dat dit nooit is wat beide partijen diep in hun hart willen, maar snap dat dit in sommige situaties (tijdelijk) niet anders kan. Ik heb zelf mijn vader een tijd niet willen zien, maar vond het ontzettend fijn dat hij regelmatig liet weten aan me te denken, en me supportte bij belangrijke momenten. Nu ik ervoor heb gekozen wel weer contact met hem te hebben, ben ik blij dat hij toch altijd de deur heeft laten open staan, en er bij belangrijke momenten bij was, net als jij, vaak op de achtergrond. Ik kan me voorstellen dat uw zoon een confrontatie lastig had gevonden, maar het doet me goed te lezen dat je dit expres uit de weg bent gegaan. Ik denk dat een kind diep van binnen altijd door zijn of haar ouders gesteund wil worden, en het in the end goed is dat je gegaan bent. Ik wil dan ook extra benadrukken hoe goed ik het vind dat je je zo op de achtergrond hebt gehouden, kan me voorstellen dat dit ontzettend lastig is. Lieve mama, als je mijn moeder geweest was had je op deze manier precies juist gehandeld. Ik hoop dat je zoon dit ook zo ervaart. Mocht dat nu nog niet zijn, dan misschien wel later. Laat de deur open staan, meer kan je op dit moment niet doen. Fijn dat je eigen mama mee is geweest, dan kan je het in ieder geval met iemand delen, wat (in mijn ogen) heel belangrijk is! Succes met deze verdere lastige situatie, weet dat ik in ieder geval trots op je ben! Liefs, Een trotse Madelief

0

Maureen

bijna 8 jaar geleden

Beste Anoniem, Wat ontzettend dapper dat je toch bent gegaan. Ik kan me voorstellen hoe ongelofelijk moeilijk deze keuze geweest moet zijn. Je schrijft dat je gestimuleerd werd door de mentor om toch te komen, ik denk dat dat een goede indicatie is om te weten of het een goede keuze is geweest. Een mentor is iemand die zich bezig houdt met het kind, en waar het terecht kan met problemen en twijfels. Als ik naar mijn examenjaar kijk heb ik tijdens de scheiding van mijn ouders (de dag na mijn laatste examen vertelden ze het mij) veel steun gehad. Ik denk dan ook dat een mentor een ouder alleen zou stimuleren wanneer dat goed is voor het kind, of dat het kind het zelf heeft aangegeven. Ik hoop dat deze woorden een beetje steun kunnen geven, en ik hoop dat de situatie snel wat makkelijker wordt voor iedereen! Mocht je ooit nog een vraag hebben, dan kun je onder dit berichtje reageren, of een nieuw berichtje plaatsen natuurlijk! Liefs, Maureen

0

Melissa

meer dan 7 jaar geleden

Hallo trotse mama, Ik krijg kippenvel als ik uw berichtje lees. Wat fijn dat u toch gegaan bent! Ik heb ook geen contact meer met mijn moeder, hier heb ik voor gekozen, maar mijn moeder zou nooit zoiets doen als dit. Ik heb vorig jaar februari mijn propedeuse uitreiking van het hbo ontvangen. Ik was cum laude geslaagd maar haar uitnodigen zou ik niet doen wantja geen contact... maar wat zou ik blij zijn als ze er toch was geweest... ik heb dit nooit toegegeven want ik heb er zelf voor gekozen het contact te verbreken... Wat goed dat u toch gegaan bent. Ik hoop stiekem dat uw zoon u wel gezien heeft en u net zo mist als u hem. Liefs Melissa

0

Geef antwoord op deze vraag

Reageren op vragen van ouders is alleen mogelijk door kinderen met gescheiden ouders

respond to letter