Drie jaar geleden zijn we uit elkaar gegaan en beiden hebben we altijd er zo veel mogelijk aan gedaan om het voor de kinderen (nu 12, 14, 16) goed te regelen. We kunnen goed samen door 1 deur en overleggen regelmatig. Tot heden zijn we met de verjaardagen vd kinderen altijd nog als ‘gezin’ uit eten gegaan. Dat ging goed, hoewel het ook altijd wel ongemakkelijk was en ik er tegenop zag. Maar beiden deden we altijd ons best om het zo relaxed/ normaal mogelijk te laten zijn. Ondertussen hebben we allebei al ruim 2 jaar nieuwe partners waar de kinderen ook prima mee overweg kunnen. Binnenkort is 1 vd kinderen weer jarig en ik merk dat het bij mij een beetje begint te wringen. Ik zou het veel relaxter en minder kunstmatig vinden als we ‘t apart zouden vieren. Maar ik begrijp ook heel goed dat je als kind het liefst met je beide ouders je verjaardag wil vieren. Het is helaas geen optie om met beide nieuwe partners erbij uit eten te gaan. Wat is wijsheid om te doen? Op de oude voet door of een nieuwe manier van vieren beginnen?

Ik ben moeder van 3 kinderen, waarvan 2 uit andere relatie. 5 jaar geleden ben ik gescheiden, mijn zoon was toen 5 en mijn dochter 2,5. Wij wonen met mijn nieuwe man en jongste zoon met 5jes samen.Het contact tussen mij en de vader van de oudste 2 is redelijk goed.De kinderen zien vader ongeveer 1x per week.Bij hun vader slapen heeft steeds voor veel ‘problemen’ gezorgd en daarom hadden wij de afspraak gemaakt dat ze voorlopig niet meer daar hoeven te slapen. Nu komt mijn probleem. Mijn dochter (nu 7) heeft erg last van heimwee, vooral als zij bij haar vader is en helemaal als ze daar moet slapen.Vooraf huilt ze, schreeuwt ze, schopt ze in het rond en gilt heel de buurt bij elkaar als vader haar mee neemt.Nu moet ze 10 nachten mee op vakantie en dat wilt ze écht niet.Ze heeft er buikpijn van en begint iedere keer te huilen.Ik word er zelf ook zo verdrietig van om haar zo te zien.Is dit bij iemand herkenbaar en/of heeft er iemand tips? Alvast bedankt!

Ik ben moeder van 1 meisje ( 10 ) en 1 jongen ( 8 ) en woon sinds 1.5 jaar een uur van waar hun vader woon. We zijn in de 4 jaar dat we uit elkaar zijn gegaan van co-ouderschap ( 2 jaar) naar 5 dagen mama / 2 dagen papa naar 3 weekenden papa en sinds een paar maanden om het weekend. Mijn dochter en haar vader hadden een woorden wisseling dat escaleerde. ( ging over het tanden poetsen) Hij vertelde het mij op een manier waarop hij zich slachtoffer voelde.. Want zij was disrespectvol. Ik ken mijn dochter heel goed en wist dat zij de afgelopen dagen niet lekker n der vel zat, ( misschien puberen..) daar geloofde hij niet in. Toen hij de kinderen weer thuis brancht hadden we weer het gesprek en dit escaleerde waardoor hij wegliep. Communicatie was nihil. Om een lang verhaal kort te make:n: Een week na het voorval vroeg hij mijn dochter wat zij ervan vond als zij zelf kon bepalen of zij naar hem ging om het weekend, Dit had hij niet met mij besproken. Mijn vraag is of dit kan. Kan/mag je een kind iedere keer zelf bepalen?

Ik ben nu 3,5 jaar gescheiden. Mijn ex-man en ik hebben samen twee jongens van 11 en 12 jaar. Mijn ex-man woont sinds hij bij ons is vertrokken samen met de vrouw waar hij mij mee bedrogen heeft. De jongens wonen bij mij en gaan om het weekend van zaterdagochtend tot zondagavond naar hun vader. De jongens hebben aangegeven zich niet helemaal thuis te voelen bij mijn ex-man en zijn vriendin. Ze voelen er geen liefde en warmte. Mijn ex-man stelt de jongens steeds teleur en heeft niet veel voor hen over. Dit is hoe de jongens het ervaren. Hij besteed nauwelijks tijd, aandacht en geld aan hen. Als dingen niet helemaal gaan zoals hij wilt, haakt hij af. Om deze reden heeft hij afgelopen weekend de jongens niet opgehaald om vaderdag te vieren. Normaal belt hij ze altijd op woensdagavond. Afgelopen week heeft hij zonder iets te laten weten, niet gebeld. Ze hebben al ruim een week niets van hem gehoord. Vooral mijn jongste zoon heeft het hier heel moeilijk mee en voelt zich afgewezen. Zijn school lijdt er onder.Hoe kan ik hem hiermee helpen?

Ik ben ouder en stiefouder in een nieuw samengesteld gezin met kinderen tussen de 3 en 9 jaar. Nu worstel ik met de vraag welke rol en plek je als stiefouder in neemt. Voor mij zijn mijn ex en ik verantwoordelijk voor onze dochters. Wij zorgen voor hen en worden daarbij ondersteunt en aangevuld door onze nieuwe partners. Soms doen we dingen met alle (stief)ouders (bijvoorbeeld bij afzwemmen of uitvoeringen), soms heel bewust alleen als vader en moeder (zoals bij de kinderfeestjes, die regelen en verzorgen mijn ex en ik met z'n tweeën.) Nu heeft de ex van mijn vriend een nieuwe relatie en hij is veel nadrukkelijker aanwezig. Zo komt hij vaak mee tot aan de deur bij het wegbrengen/ophalen en wil zijn ex nu ook dat haar nieuwe vriend bij het kinderfeestje is omdat hij nu eenmaal ook ouder is en mijn stiefkind dat leuk lijkt. Ik ben benieuwd hoe jullie als kinderen hier naar kijken? (NB Er is ook een 'grote mensen' feest waar alle (stief)ouders zijn en mij vriend wil liever niet dat de ex aansluit bij het kinderfeest)

mijn dochters van 9 en 10 jaar hebben gescheiden ouders (ik ben hun moeder), welke boeken adviseren jullie mijn dochters om te lezen over scheiden

Mijn ex en ik hebben samen een dochter van 3,5. We hebben co-ouderschap, ze is ongeveer 4 dagen in de week bij mij en 3 bij mijn ex. Vanaf dat ze naar school gaat willen we de dagen zoals ze nu zijn iets gaan aanpassen. Mijn vraag is of een volle week bij de een en daarna een volle week bij de ander, voor (jonge) kinderen juist fijn is of veel te lang achter elkaar bij de ene ouder weg? Wat was voor jullie fijn bij co-ouderschap?

Mijn dochter van bijna 15 jaar heeft flinke ruzie met haar vader en zijn vriendin over het vieren van haar verjaardag. Ze staan lijnrecht tegen over elkaar en hij kiest d kant van zijn vriendin. Ik begrijp hoe mijn dochter zich voelt. In ruzie kan mijn ex erg dominant zijn. Hoe kan ik haar het beste steunen? Ze voelt zich erg in de steek gelaten door haar vader.

Mijn dochter (10) heeft sinds kort paardrijles waar ze zeer enthousiast over is. Deze les is altijd op zaterdag wat in ons geval qua bezoekregeling betekent dat het om de week rond het wisselmoment valt (de andere zaterdag is ze bij haar moeder). Inmiddels hebben we het twee keer zo gedaan dat moeder haar bracht en dat ik dan ook kwam kijken bij de les (dus dan zaten haar moeder en ik samen in de kantine te kijken) en vervolgens ging ze met mij mee naar huis. Nu kreeg ik van moeder een mail dat zij liever heeft dat ik onze dochter ophaal bij haar na de paardrijles want ze zit liever niet samen in de kantine. Maar ik wil ook graag mijn dochter zien rijden en weet ook niet wat ik mijn dochter moet antwoorden als die vraagt waarom ik niet kom kijken?

Op dit moment zijn wij midden in een scheiding verwikkeld. Na een relatie van 23 jaar en twee kinderen (15) en (9) en jaren twijfel, eenzaamheid en verdriet over het huwelijk bij mij. Tijdens het dieptepunt van de relatie (paar maanden terug) werd ik verliefd. Het huwelijk was niet goed meer,(therapie geprobeerd)dus heb ik besloten dat scheiden de enige weg nog was. We hebben de melding netjes samen neutraal gedaan. Helaas is mijn oudste dochter erachter gekomen (na enig speurwerk)dat ik al langere tijd gevoelens had voor een andere man. Zij geeft aan dat ik daarmee haar vertrouwen heb verwoest. Ik ben de aanstichter en moet boeten. Dat leidt tot vreselijke spanningen en uitbarstingen waarbij de lelijkste dingen worden gezegd tegen me. Hoe herstel ik het vertrouwen...?