Niet thuis voelen

Beste anoniem, Zelf herken ik deze situatie wel. Mijn moeder moest ook verhuizen van een ruim rijtjeshuis met een grote tuin en fijne buren naar een flat met een kleine kamer, een klein balkon en allemaal onbekende buren. Ik had er zelf ook erg veel moeite mee om in dit huis te wennen en liep liever in het oude huis. Ik heb dit aangegeven bij mijn moeder en zei heeft er toen alles aan gedaan om mij thuis te laten voelen in het nieuwe huis. Zo heb ik nieuw behang mogen kiezen voor in mijn kamer en mocht ik meebeslissen in de inrichting van het nieuwe huis. Dit heeft voor mij heel erg gelopen, ook heeft mijn moeder een canvasschilderij van mij en mijn zus opgehangen in de woonkamer. Misschien is dit ook een een idee voor u. Het is al een hele goede stap om het nieuwe huis hetzelfde in te richten maar misschien kunt u er nog overnadenken om bijvoorbeeld een foto van u en uw kinderen uit te printen en die nog op te hangen. Of samen met u kinderen te kijken wat zei nog graag willen in hun kamer. Ik hoop dat u wat aan deze tips heeft, Groetjes, Lisa

Beste mama van twee prachtige kinderen, Goed dat u ons forum heeft gevonden en ons om advies vraagt, dankjewel daarvoor! Wat een lastige situatie zeg. Ik vind het wel heel fijn om te lezen dat jullie zo bezig zijn met hoe dingen voor de kinderen zijn, zoals bewust spullen in het oude huis laten en de kinderen een goede band met hun vader gunnen, etc. Jammer dat het dan toch anders uitpakt dan verwacht. Heb je het er al weleens een gesprek over gehad met de kinderen? Wat maakt dat zij zich niet thuis voelen bij u? Hebben ze wel allebei nog een eigen kamer? Dat is namelijk iets waardoor ik me bij mijn vader lange tijd niet thuis heb gevoeld. Nadat hij verhuisd was en kleiner was gaan wonen, had ik niet echt een eigen plekje meer. Er was geen ruimte voor een eigen kamer. Pas na velen jaren heb ik dat uit durven spreken en hebben we er iets aan kunnen doen. Natuurlijk konden we het huis niet groter maken, maar wel hebben we er voor gezorgd dat ik een eigen plekje in t huis kreeg, met eigen behang en versiering enalles. Ook heb ik daar toen wat dingen uit mama's huis neergezet, die dus vertrouwd waren, waardoor ik me meet thuis ging voelen. Wat er bij mij verder voor zorgde dat ik me niet echt thuis voelde, was dat ik altijd al mijn spullen moest meenemen als ik naar mijn vader ging. Het voelde meer als op visite gaan bij iemand dan thuis komen zegmaar. Later hebben we ervoor gezorgd dat mijn kleding bijvoorbeeld verspreid over allebei de huizen lag. En zo waren er meer kleine dingen. Het zijn maar kleine dingen, maar bij elkaar zorgden ze er toch voor dat ik me niet echt thuis voelde. En door er samen over te praten kwamen we erachter wat al die dingen waren en konden we er wat aan doen. Daarom denk ik dat het goed is om er met uw kinderen over te praten, aan hen te vragen hoe het komt dat ze zich niet thuis voelen. Laat ze meebepalen hoe dingen eruit moeten zien, zodat het meer eigen wordt. En misschien toch juist wel ook wat spullen uit t oude huis halen zodat t vertrouwd is? :) Ik hoop u zo een beetje te hebben geholpen. Als u meer vragen heeft dan mag u ze natuurlijk altijd stellen. Veel liefs, Samantha

Beste mama van twee prachtige kinderen, bedankt voor je berichtje op dit forum. Wat een moeilijke situatie! Je wilt natuurlijk het beste voor je kinderen, dus ik snap heel goed dat je hiermee worstelt. Toen mijn ouders uit elkaar gingen, is mijn moeder meteen bij haar nieuwe vriend ingetrokken. De eerste tijd wilde ik niet naar hen toe, vanwege dingen die gebeurd zijn en omdat ik alles nog een plekje moest geven en verwerken. Mijn vader is de eerste tijd in ons huis blijven wonen, maar dat kon hij op een gegeven moment niet meer in zijn eentje opbrengen. Ik zat al op kamers toen mijn ouders gingen scheiden, dus ik was sowieso alleen in de weekenden thuis. Mijn vader is na een tijdje verhuisd naar een appartement. Allebei mijn ouders zijn dus uit mijn ouderlijk huis weggegaan, waardoor het even voelde alsof ik helemaal geen 'thuis' meer had. Het huis waar ik 22 jaar had gewoond, was ineens niet meer van ons. Om toch het gevoel van 'thuis' weer te krijgen, heeft het mij heel erg geholpen om mee te mogen helpen met de verhuizing. Ik heb veel mee ingepakt en in het appartement weer uitgepakt en een plekje gegeven. De spullen van mijn oude kamer die nog thuis stonden, heb ik ook meegenomen. Hierdoor voelde het sneller als mijn thuis dan verwacht. Ik vind het erg goed van je dat je je appartement opnieuw hebt ingericht, zodat er niet ineens spullen uit het huis van hun vader weg waren. Je geeft aan dat je kinderen zich niet thuis voelen in jouw huis. Ik denk dat het helpend kan zijn om hen alsnog te betrekken bij jouw appartement. Als ze zelf wat spulletjes mogen uitkiezen voor hun kamers of bijvoorbeeld hun kamer mogen verven, geeft dat het gevoel dat zij er ook wat over te zeggen hebben. Dan wordt het wat meer 'eigen', wat mij toen erg heeft geholpen. Nu heb jij het voor ze gedaan (wat superlief is natuurlijk!), maar voor hen voelt het misschien 'vreemd', omdat ze geen eigen invloeden terugzien. Je kunt dit aan ze uitleggen en zij kunnen dan onder woorden brengen wat hen zou helpen om zich meer thuis te voelen. Zo wordt het appartement meer van jullie drieen en zullen zij zich er hoogstwaarschijnlijk meer op hun gemak gaan voelen. Veel sterkte! Liefs, Nadine