Na een huwelijk van ruim 20 jaar,  heeft mijn ex bijna 7 jaar geleden de knoop doorgehakt. T is een vechtscheiding geworden, na al jarenlang veel hulpverlening en ondersteuning in t gezin. Het komt er nu op neer dat ik meerdere kinderen niet ziet en zeer weinig contact hebt. De jongste 2 woonden eerst nog wel bij mij, maar door t deloyaal maken van mijn ex, is er veel gebeurd. Overleg en afspraken maken is nooit makkelijk geweest en sinds de scheiding nog veel slechter geworden. Zeker nadat ex een nw relatie kreeg. Ik kan me voorstellen dat de kinderen er “tussen” zitten. Ik heb er bewust voor gekozen om mijn ex nooit zwart te maken in t bijzijn van mijn kinderen. Ouderverstoting? Wat maakt t dat kinderen totaal niet reageren op appjes of uitnodigingen om langs te komen en zelfs je niet feliciteren met je verjaardag? ook niet met feestdagen…. Het doet zo allemachtig pijn en ik verlang er zo naar om contact te hebben en te weten wat hen bezighoud en hun verhalen aan te horen. Wat zij mss niet weten of voor kunnen stellen, dat ik alles en echt alles voor mijn kinderen gedaan heb, om zo goed mogelijk hun te geven wat ze nodig hadden toen ze opgroeiden. en alles met veel liefde. Ik voel me machteloos. is er iemand die dit herkend? of kan uitleggen wat er in je hoofd om gaat?

Misschien ben ik de enige ouder die wat kwijt wil. Maar vanuit het perspectief van een ouder wil ik dit met jullie delen. Ik ben van plan om te gaan scheiden van mijn gezin omdat ik, tijdens onze time out, gevoelens voor een ander heb gekregen. Ik heb een prachtige dochter van 5 jaar waar ik mee zit en wat mij de scheiding doet vertragen. Ik weet niet of ik haar schade toebreng als ik dit zou doorzetten. Vragen die als vader door mijn hoofd gaan zijn namelijk, zal mijn dochter hier mee zitten? Zal zij een trauma hieraan overhouden? Zal ze mij dit ooit vergeven? Moet ik om mijn dochter bij de moeder blijven? Zal mijn band goed blijven met mijn dochter? Kan iemand mij ajb beantwoorden?

goedemiddag allemaal. ik heb een goede omgang met mijn ex en met onze dochter van 8. ik zie haar bijna elke dag, en dat is heerlijk. en we gaan 4 soms 5 keer paar jaar samen op korte vakantie s. Verder is ze bij mij op zondag woensdag en vrijdag. NU gaat ze vrijdag avond naar haar moeder, omdat de grote zussen dan een dag thuiskomen. dan zijn ze samen. en dan komt ze zondag weer bij mij. Ik doe op woe en vrijdag de hockey trainingen met haar en zaterdag fluit ik de wedstrijden. Maar nu heeft mijn ex vrouw een andere man sinds 6 maanden en gaan ze samen wonen, op 10min rijden en dat is heerlijk. Maar wat me zorgen maakt is dat dit haar 2 relatie is in 2 jaar. Ik wil stabilteit bieden en haar zoveel mogelijk het zelfde ritme aan laten houden. Dus zelfde school zelfde sporten. Ik maak me een een beetje zorgen, want ik heb niet het gevoel dat deze relatie , zo snel al gaan samen wonen, een relatie is op basis van , we passen goed bij elkaar. moet ik nu extra zorgen maken? Mijn dochter gaat er goed mee om.

Goededag, De vader van mijn zoontje (net 4 geworden) en ik zijn bijna een jaar uit elkaar. Wel wonen we nog onder een dak. En ons zoontje weet nog niks van de breuk. Over 1,5 maand krijgt hij de sleutel van z'n eigen plek. Dan gaan we het ons zoontje ook vertellen dat wij niet meer samen zijn. Hij heeft al een aantal maanden een nieuwe vriendin. De relatie is serieus. Hij wil ons zoontje kennis laten maken met z'n vriendin, maar hij noemt haar een goede vriendin van papa. Hij wil het rustig aan doen, maar hem wel alvast laten wennen dat zij een bekend gezicht wordt. De 1e kennismaking wil hij doen dmv een uitstapje met haar erbij. Mijn vraag is of dit een goede aanpak is voor de kleine. Hij is een gevoelige, zachtaardige, sociale jongen. Is nog aan het wennen aan zijn schoolritme en moet nog starten aan het verwerkingsproces dat zijn ouders niet meer samen zijn. Ik wil dit zo goed mogelijk laten verlopen voor ons zoontje. Alvast bedankt!

Beste Jongerenteam, Wat fijn dat ik jullie een vraag mag voorleggen. Mijn dochter is zeven jaar. Zes jaar geleden ging het niet zo goed en zijn we uit elkaar gegaan en hebben co-ouderschap afgesproken. Eerst woonde we in de zelfde straat en vlak naast de basisschool waar zij naar toe gaat. Ongeveer een jaar geleden is haar vader binnen de stad verhuisd, ongeveer 3 km verderop. Mijn dochter ervaarde de verhuizing, maar ook de afstand tot school en haar vriendinnetjes als groot. Nu wil haar vader de stad uit verhuizen naar een nabijgelegen dorp. Ongeveer 8 km verder op. Hij vraagt mij om akkoord maar ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Het belangrijkste voor mij is dat mijn dochter gelukkig is en dat ze fijn contact met beide ouders heeft. Maar ik twijfel of de afstand niet te groot en onoverzichtelijk is voor mijn dochter. Ik hoor heel graag jullie mening, alvast dank je wel daarvoor. Liefs Milet

Wil je als kind weten of een van je ouders is vreemd gegaan? Dat is uiteraard een reden ban t scheiden. Of doen we er beter aan dat niet te vertellen en waarom wel of niet? We hebben 2 dochters, 13 en 15 jaar oud.

Hallo allemaal, Hier een vader met veel verdriet en twijfel. Een paar maanden geleden heeft mijn vrouw laten weten te willen scheiden. Wij hebben 3 prachtige kinderen van 2, 4 en 7 jaar oud. Mijn vrouw heeft direct laten weten met de kinderen in haar geboortedorp te gaan wonen. Dat is een klein dorp, 20 kilometer van onze woonplaats. Ik wil in de huidige plaats blijven wonen, ik heb verder ook niets in het geboortedorp van mijn vrouw. Haar ouders wonen daar nog. Ik heb grote moeite met de aangekondigde verhuizing. Er zal vrijwel geen spontaan contact met de kinderen mogelijk zijn, ze kunnen niet even bij mij langs komen (ook niet als ze wat groter zijn, er gaat geen OV naar dat dorp). Ze zullen daar op een kleine basisschool terecht komen, voor de middelbare school moeten ze een uur fietsen (dus 2 uur per dag). Intussen dreigt de scheiding uit te lopen op een gevecht, helaas. Daarom ben ik het huis uitgegaan. Dat is rustiger voor de kinderen, maar heel moeilijk voor mij (en ik denk ook voor de kinderen). Ik zie ze nu op de donderdag en om de week een weekend. Veel te weinig.... Waar doe ik goed aan? Ik neig er naar om in te stemmen met de verhuizing. Ik zou dan graag de kinderen om het weekend bij mij hebben, van vrijdagavond tot maandagmorgen (dan wil ik ze naar school brengen). En het liefst haal ik ze door de weeks een keer uit school en breng ze de volgende dag naar school. Dan zie ik waar ze zijn, wat ze doen en wie hun vriendjes zijn. Maar het voelt als falen als vader. Gevoelsmatig ben ik er veel te weinig voor ze. Maar wat is het alternatief? De verhuizing tegenhouden betekent een enorme langdurige vechtscheiding. Dat is niet in het belang van de kinderen. En wat hebben de kinderen aan een moeder die met tegenzin ergens woont? Het liefst heb ik de kinderen meer weekenden bij mij, maar ze moeten ook weekenden bij hun moeder doorbrengen. En in de buurt van hun nieuwe vriendjes. Dat geeft ook te denken over het doordeweekse moment bij mij, dan kunnen ze niet met klasgenootjes en vriendjes spelen. Is dat wel in het belang van de kinderen? Hoe zal dit gaan zodra ze naar de middelbare school gaan? Dan zal het doordeweekse contact waarschijnlijk vervallen. De kinderen die dan nog naar de basisschool gaan zie ik dan wel, de middelbare scholier niet. Dat maakt mij nu al erg verdrietig. Hebben jullie hier ervaring mee? Waar doe ik goed aan? En hoe zorg ik er voor dat ik als vader vol in beeld blijf?

Beste jongerenteam Wat fijn dat ik met mijn vraag terecht kan bij jullie. Ik heb zelf geen gescheiden ouders maar mijn zoon van 11 dus wel. Soms weet ik dus niet hoe het moet voelen voor hem. Zijn vader en ik zijn sinds zijn 7de uit elkaar en inmiddels kunnen zijn vader en ik goed met elkaar overweg. Tot nu toe heeft hij doordeweeks bij mij gewoond en in het weekend was hij bij zijn vader. Maar komend jaar moet hij een keuze maken voor een middelbare school en zijn vader wil graag dat hij daar bij hem naar school gaat. We wonen zo'n 25 minuten rijden bij elkaar vandaan dus niet heel erg ver maar ook niet heel dichtbij. Mijn zoon zegt de hele tijd dat het hem niet uitmaakt. Hij heeft geen duidelijke voorkeur of hij bij mij naar school wil gaan ( en dus doordeweeks bij mij blijft wonen) of bij zijn vader en dan gaat hij doordeweeks bij zijn vader wonen. Omdat hij zelf geen duidelijk keuze maakt, wil ik graag van jullie horen wat ik nu het beste kan doen? Moet ik de keuze voor hem maken? Of hebben jullie andere tips? Ik hoor het graag.

Ik wil graag advies. De situatie is in grote lijnen zo: Ik en mijn ex zijn 5 jaar geleden uit elkaar gegaan, onze zoon van 5 (nu 10) woont grotendeels sinds een half jaar (95%) bij mij en ging daarvoor om het weekend een paar dagen naar zijn vader. Dit is in het begin redelijk gegaan maar afgelopen jaren slechter. Mijn ex had al vrij snel een nieuwe vriendin die mijn zoontje al kende (was voorheen de kinderopvangjuf) hij had wel goede klik toen met haar (toen). Mijn contact met vader en nieuwe vriendin is af en aan redelijk maar meestal niet goed (we communiceren niet). Mijn ex is geen prater, ik denk dat hij een schuldgevoel heeft omdat hij degene is die weg is gegaan op een niet zo leuke manier. Ook denk ik dat zijn nieuwe vriendin het lastig vindt zijn aandacht met zijn zoontje te delen. Hij heeft niet veel behoefte zijn zoontje te zien, toen ik merkte dat ze uit elkaar groeiden en mijn zoontje het lastiger ging vinden erheen te gaan heb ik dit geprobeerd te bespreken tips te geven etc. Ik wil graag dat ze een goede band hebben/houden. Na hun verhuizing naar een nieuw huis kreeg hij een kamer op zolder, dit vond hij eng en van kwaad tot erger durfde hij er niet meer te slapen. Na een periode er niet te hebben geslapen (weer met veel tips en door tussenkomst van een kindercoach) toch weer een periode wel maar omdat mijn zoontje zich er niet veilig voelt en niet echt getroost voelt (ik ga maar even niet in detail) wil hij er niet meer slapen. Ik wil hem niet dwingen het werkt averechts en mijn ex heeft zich er bij neergelegd. Ook omdat hij niet tegemoet wil komen aan de wensen van zijn zoon, hiermee bedoel ik dat hij hem dan wel een kamer op de eerste verdieping heeft gegeven (uiteindelijk) maar deze niet zijn kamer wil maken. Nu is mij in middels wel duidelijk waarom omdat er een nieuwe baby (tweede) op komst is en de kamer daarvoor bedoeld is (dit bespreekt hij dan ook niet met mijn zoontje, die merkt het omdat hij ziet dat het een babykamer wordt, hij zegt dan: niet zo slim van papa want nu kom ik dan helemaal niet meer slapen' bang als hij is om weer op zolder te moeten slapen). Mijn ex steekt weinig energie in de angst van het slapen wegnemen (neemt hem niet in bed, wil niet vaak naar hem toe om te troosten). Sinds een half jaar is hij er dus alleen overdag. Nu mijn zoontje wat ouder wordt en beter kan verwoorden hoe het bij zijn vader gaat merk ik dat er geen goede band is tussen hem en de nieuwe vriendin. Ik merk dat mijn ex het lastig vindt om prioriteit aan zijn zoontje te geven waardoor hij hem steeds minder ziet. Ik maakte meestal een rooster om af te spreken wanneer hij hem zou zien maar afgelopen maanden heb ik dit opgegeven omdat het me te erg frustreert als mijn ex (nogal eens met een leugen) zegt dat zijn zoontje niet kan komen. Ik heb duidelijk aangegeven dat hij moet aangeven wanneer hij zijn zoontje wil zien. Mijn ex vindt met mij communiceren heel lastig (terwijl ik echt niet onredelijk ben, 9 van de 10 x hou ik mijn mond letterlijk en figuurlijk, omdat alles wat ik zeg verkeerd valt) en komt niet in de lucht (ook niet per mail of ap) wanneer hij mijn zoontje wil zien. De afgelopen twee keer dat mijn zoontje er geweest is kwam hij overstuur, boos en verdrietig terug. Zijn vader behandelt hem niet leuk, laat hem struikelen, lacht hem uit en is boos geworden omdat hij denkt/merkt dat mijn zoontje zijn vriendin niet leuk vindt (en pakt hem dan hardt vast zegt mijn zoontje). Dit leidt ertoe dat mijn zoontje er met nog minder zin heen gaat/wil. Ook hierover heb ik mijn ex niet aangesproken, ik denk dat het averechts werkt dat mijn ex boos wordt op mijn zoontje dat hij het tegen mij vertelt heeft. Afgelopen week belde mijn ex mijn zoontje (wat hij niet vaak doet) en dan merk ik dat mijn zoontje dat lastig vindt. Mijn ex vraagt dan aan hem wanneer hij hem wil zien (mijn ex vraag dat aan zijn zoontje). Ik had afgelopen half jaar het standpunt, ik ga het niet meer regelen er komt meer frustratie bij mezelf van wat zijn weerslag heeft op mijn zoontje. Maar nu merk ik dat omdat mijn ex mij wil omzeilen hij aan mijn zoontje gaat vragen wanneer hij komt. Mijn zoontje is hier nog te jong voor heeft geen zicht op hoe wanneer wat. En voelt zich voor een blok gezet, durft geen nee te zeggen, kortom weet niet wat hij er mee aan moet. Nu heb ik dus toch maar weer de vraag aan mijn ex gesteld of hij wil aangeven wanneer hij de komende maanden mijn zoontje wil zien. Ik wil nu graag weten van een kind (ervaringsdeskundige ;-) ) hoe dat voelt. Wat een kind het liefst wil. Dat zijn ouders het regelen? Zelfs als er dan misschien iets wordt geregeld wat hij niet wil. Ik bedoel mijn zoontje geeft duidelijk aan dat hij zijn vader wel mist (maar af en toe niet omdat hij boos is en ze elkaar niet begrijpen) maar hem niet heel vaak wil zien. Ik weet gewoon niet meer waar ik goed aan doe. Moet ik inderdaad het initiatief bij vader laten omdat als hij het niet wil het ook geen positieve beleving wordt? Het belang van mijn kind voorop en dat lijkt me wel contact met zijn vader maar niet op een manier die moet worden afgedwongen want dan heeft die tijd ook geen positieve waarde. Nou ja, graag een kritisch antwoord. Groetjes

Beste jongerenteam, Ik ben Mark, vader van een dochter van 17 en een dochter van 20. Ongeveer 5 jaar geleden heb ik besloten om te scheiden van mijn vrouw. De scheiding kwam destijds bij mijn ex maar ook bij de kinderen als een verrassing, dit hadden ze niet verwacht. We hebben een omgangsregeling, zoals de kinderen dit wilde , met elkaar afgesproken maar het contact met de kinderen is in de loop van de tijd steeds minder geworden. Het heeft er helaas alle schijn van dat mijn ex m`n dochters geen keuze laat contact met me te hebben. Ze wonen allebei bij mijn ex. Met mijn ex heb ik geen contact meer omdat ze dat niet wil. Sinds de scheiding is het contact met de kinderen minder geworden. Ik heb van alles gedaan en geprobeerd om het contact met de kinderen te leggen: ik heb gebeld, geappt, ben naar school gegaan, bij de voordeur gestaan, gesprek met mijn ex gezocht etc. In het begin zeiden ze dat ze aandacht wilden. Dat geef ik ze op alle mogelijke manieren maar wat ik iedere keer terugkrijg is: papa, laat me met rust, ik wil geen contact met je. Nu heb ik ze ruim 3,5 jaar niet meer gesproken. Ik denk nu dat ik er goed aan doe om met verjaardagen en kerst en zo te laten weten dat ik er voor ze ben, dat ik van ze hou en dat m`n deur altijd open sta. Verder wil ik de kinderen niet meer opzoeken omdat ik denk dat dit beter voor hun is. Mijn vraag is: doe ik hier voor de kinderen goed aan? Alvast bedankt voor jullie meedenken! Vriendelijke groeten, Mark