Kleinkinderen vechtscheiding

Hallo Oma Annalies, Wat fijn dat u ons forum hebt gevonden om uw vraag op te stellen. Als ik het goed begrijp hebben de ouders van Isabel en Thomas al 5 jaar ruzie en past Isabel momenteel vaak op haar stief broertje en bent u bang dat dit te veel voor haar is. Wat een vervelende situatie voor Isabel en Thomas en voor u als bezorgde oma! Ik heb zelf nooit een stiefbroertje of zusje gehad maar ik herken mezelf wel in het gedeelte dat mijn ouders vaak ruzie hadden ( ook in mijn eindexamen tijd). Voor mij was dit heel erg moeilijk, eindexamen doen kost namelijk veel energie en ik kon de ruzies er niet bij hebben. Ik kan me dus heel goed voorstellen dat u zich druk maakt om Isabel en dat u het als oma heel lastig vind om te zien. Misschien kunt u uw zorgen een keer uiten bij Isabel of haar moeder, misschien vind Isabel het wel heel erg fijn wanneer iemand ziet dat ze het druk heeft. Ik vond het heel erg fijn destijds wanneer iemand een keer tegen me zei dat ze aan me zagen dat ik het druk had en zo veel aan me hoofd had, voor mij voelde dat heel erg als erkenning. Hieronder een link naar de open brieven van villa pinedo. Wellicht vind Isabel in deze brieven een beetje erkenning en durft ze voor zich zelf op te komen wanneer het haar te veel wordt. https://www.villapinedo.nl/open-brieven/ Succes lieve oma! Veel liefs, Jazz

Hallo Annalies, Bedankt voor uw bericht hier op het Forum, erg fijn dat u ons gevonden hebt. Als ik uw bericht lees krijg ik het gevoel dat de situatie u best wel hoog zit, klopt dat? U schrijft dat de kinderen al 5 jaar lang ruzie mee moeten maken, wat vervelend voor ze zeg! Als ik u goed begrijp maakt u zich zorgen over uw kleinkinderen en u weet volgens mij niet zo goed hoe u ze kan helpen. Ik hoop dat ik u hierbij kan helpen door mijn eigen ervaring te delen. Toen mijn ouders uit elkaar gingen woonde ik samen met mijn broers en zussen bij mijn moeder en haar vriend. Het ging niet goed met mijn moeder, en mijn stiefvader ging niet goed met ons om. We werden erg verwaarloosd, er werd niet goed voor ons gezorgd. Veel mensen om mij heen, zoals ooms en tantes maakte zich zorgen om mij en mijn broers en zussen. Ik voelde dit, want iedere keer dat ik bij de familie was zag ik hoe ze naar mij keken. Alsof ik een klein zielig schattig katje was, zo keken ze naar mij. Ik wist dat zij zagen dat het niet goed ging met ons, het enige wat er door mij heen ging was 'waarom doen jullie niets?'. Ik wilde zo graag uit de situatie gehaald worden. Helaas deed niemand iets, ook al waren er zo veel mensen die het zagen. Nu ik ouder ben begrijp ik heus wel dat het voor hun ook lastig was. Toch was dit voor mij als kind een hele verdrietige situatie. Ik wilde zo graag geholpen worden, maar niemand deed iets, niemand zei iets. Ik wil u dan ook als tip meegeven om wel iets te doen. Weten uw kleinkinderen al dat u zich zorgen maakt over hen? Volgens mij kunnen zij zelf ook heel goed benoemen hoe zij vinden dat het gaat. Vraag eens wat zij zelf van de situatie vinden en hoe zij zouden willen dat het was. Ik denk dat dit zeker een fijn gesprek kan opleveren. Ik had het in ieder geval erg fijn gevonden. Ook wil ik u als tip geven om eens te kijken naar onze online training, met name de module 'communicatie' is erg interessant voor jullie situatie. https://training.villapinedo.nl/communicatie/ Ik hoop dat het snel beter gaat met Isabel en Thomas. Liefs, Nicole