Mijn bijna exparter met kinderen van (11 en 8) en zijn vriendin staan niet meer achter de particuliere school. Hierdoor heeft hij besloten om ze op zijn dagen niet meer naar school te brengen (30 minuten afstand met de auto) en gaan onze kinderen maar twee dagen naar school. Beide kinderen willen op school blijven. En ik sta hier ook achter. Juist omdat dit hun veilige stabiele plek is en ook voor hun vrienden en het passend onderwijs waardoor ik blije kinderen heb. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

Goedendag, Ik ben sinds een jaar gescheiden. Onze kinderen zijn 4,5 en 2,5. We hebben een nare scheiding gehad. Er zijn de afgelopen tijd een aantal dingen gebeurd waar helaas de oudste getuige van was. Een recent voorbeeld is dat hij mij recht in het gezicht heeft gespuugd, zonder enige aanleiding. Vervolgens draait hij het verhaal zo om dat oudste nu gelooft (terwijl ze er bij stond) dat hij moest niezen in mijn gezicht en dat papa zo zielig is omdat mama zou liegen daarover. Momenteel is er nu ook wat gaande waar ik ontzettend onzeker en verdrietig van wordt: mijn ex en zijn familie praten erg slecht over mij. Regelmatig verteld de oudste dat ze weer naar papa moet omdat papa anders helemaal alleen is en dan moet huilen. Ook wordt ze soms uit het niets boos op mij omdat ‘mama is weggegaan en nu is papa helemaal alleen’. De jongste heeft alles nog niet zo door en doet lekker zijn ding. Ik heb al een aantal keren therapie voorgesteld voor de oudste maar hier wilt ex niks van weten en ik krijg zijn toestemming niet. Het doet me ontzettend zeer dat ik op een bepaalde manier wordt neergezet naar mijn kind(eren), er worden dingen verteld die totaal niet passen bij de leeftijd van de kids. Ik merk wel dat de oudste hierdoor afstandelijk doet naar mij en mij (onware) dingen kwalijk neemt door zielige praatjes. Wie heeft hier ervaring mee en hoe vormt dit zich en zullen ze, wanneer ze oud genoeg zijn, zelf in gaan zien hoe de vork in de steel zit? Alvast bedankt!

Ik ben vader van een dochter van 15 en zoontje van 11. Ik heb ze al ruim twee jaar niet gezien. Doet nog steeds ongelooflijk veel pijn. Ben altijd goed en lief voor ze geweest. Dakloos geworden omdat mijn ex verliefd was geworden op een ander. Twee weken nadat ik weg was was de nieuwe pappa ingetrokken. Ik sliep op straat. Contact zoeken met de kinderen was toen geen optie. Ik vond dat ze bezig moesten zijn met school, vriendinnetjes, vriendjes en alle leuke dingen als je jong bent. Maar nu durf ik geen contact meer te zoeken. Ze zijn me vergeten of willen me niet zien denk ik dan.

Hoi allemaal, ik heb een bonus dochtertje van net 4 jaar oud, ik ben ruim een jaar geleden in haar leven gekomen en er is gelukkig en prima contact tussen mij en haar vader en haar moeder! Helaas merken wij de laatste tijd dat zij meer moeite heeft met de overgang van haar moeder naar ons. Eens per twee weken is ze van vrijdag middag na school tot maandag ochtend naar school bij ons. Ze geeft steeds vaker aan dat ze niet hier wil zijn omdat ze haar moeder teveel mist, soms benoemd ze dit maar met regelmaat gaat dit echt samen met onbedaarlijk huilen en schreeuwen. Buiten dat het voor ons heel pijnlijk is om te horen dat ze niet bij ons wil zijn, doet het ons vooral veel pijn haar zo te zien worstelen met zichzelf! We willen het zo graag goed doen voor haar maar weten het gewoon niet meer... ze is nog zo jong dat we niet kunnen vragen wat ze wil en dat we twijfelen of ze beseft wat ze nodig heeft. Is dit een fase waar We doorheen moeten? Moeten we iets veranderen in de omgangsregeling? Waar doen we goed aan? Jullie tips zijn zeer welkom! Liefs!

Hallo, Ik ben een moeder van 2 meisjes van 8 en 10 jaar. Na een "vecht" scheiding en heel veel proberen heeft mijn ex afstand van de kinderen gedaan. Nieuw gezin, en wilde geen gedoe (even in het kort). Nu wilde mijn oudste contact leggen. Dus dat heb ik gedaan. Mails gestuurd, geen reactie. Daarna gebeld, wel reactie, vervolgens afspraak gemaakt om eerst te praten, niet gebeurd. Vervolgens hebben mijn kids een brief geschreven, weer geen reactie. Ik heb hem vorige week een email gestuurd, mijn kant eens uitgelegd, uitgelegd hoe ik het zie, dat het om de kids gaat. Dit keer wel een reactie. We hebben deze week een gesprek gehad. Het ging enorm goed. Totaal andere man dan toen voor me. Positief, niet kwaad, wel veel vooroordelen, maar vooral geïnteresseerd naar de kinderen. Nu gaan ze binnenkort bellen met elkaar. Ik ben daar bij. Mijn oudste was zo blij dat dit gaat gebeuren, ze vroeg meteen wanneer mag ik hem dan zien. Daar komt mijn vraag; en ja ik loop op de zaken vooruit, maar ben vooral bezorgd en vind het zelf spannend. Wat is wijsheid, ze gaan eerst bellen, maar wat als ze hem meteen zou willen zien? Mijn beschermende moeder gevoel zegt; doe maar rustig aan, maar wil haar en haar zusje ook niet remmen in hun gevoel. Mijn ex heeft al aangegeven dat de kids mogen bepalen, het gaat immers om hun. Moeten we het rustig opbouwen, bellen, whats appen, beeldbellen en daarna eens een keer afspreken. Of als ze het echt willen, snel afspreken? Ik vind het heel lastig.......

Ik ben 6 jaar gescheiden en hebt twee kinderen van 9 en 11. Ik heb sinds een jaar een vriendin en oriënteer met haar te gaan samenwonen. We hebben het plan om zo lang de jongste nog op de basisschool zit, op of in de buurt van mijn huidige woonplek te blijven wonen. Maar in de toekomst 30 km verder op te gaan wonen. De afstand met moeder is nu al 15 km verderop. En dat zal dus blijven, alleen woon ik dan 15 km noordelijker ipv 15 km zuidelijker Dit zou betekenen dat de kinderen, in elk geval de oudste zo goed als zeker van school zal moeten verwisselen en dat ze de plek verlaten waar zijn opgegroeid. Ik ben benieuwd naar ervaringen van ouders en of kinderen van gescheiden ouders die op een afstand van laten we zeggen 25 tot 40 km afstand van elkaar wonen. Hoe is dat voor kinderen rond de 12? Hoe doe je dat met school, sporten en reizen als je zowel regelmatig bij de vader woont en dan weer bij de moeder? Wat bevalt goed, qua sport, school en woonplek(ritme)keuze? Wat zijn voordelen, wat zijn nadelen? En wat is vooral niet aan te raden?

Ik ben moeder én stiefmoeder. Ik heb gelukkig een hele fijne band met mijn stiefkinderen en gelukkig ook met mijn ex. Helaas is de band van mijn partner iets minder goed met zijn ex. We zijn nu bijna 10 jaar samen dus alle gezinsleden kennen elkaar goed. Binnen ons gezin loopt vrijwel alles goed, de kinderen zijn op puberleeftijd. Nu zit ik wel met iets waarvan ik niet goed weet hoe ik kan helpen. De jongste stiefzoon (13) heeft in de zomer aangegeven meer bij ons te willen zijn (1 dag/nacht per week meer). Dat is natuurlijk fijn om te horen. Alleen durfde hij dit niet zo goed tegen zijn moeder te vertellen. Uiteindelijk wel gedaan en dit werd niet in dank afgenomen. Zijn moeder weigert elke vorm van communicatie met zijn vader. Als hij bij ons vandaan komt moet hij eerst douchen en worden zijn kleren gewassen omdat hij "stinkt" naar ons. Wanneer wij kleding met ze kopen, mogen zij die niet bij haar aan en ze moeten ook "haar" kleding aan als ze bij ons vandaan komen. Speelgoed mag ook niet mee. De jongste heeft het heel moeilijk hiermee. Wij vallen haar nooit af, zeggen altijd dat mama er vast een goede reden voor heeft. Toch zie ik dat hij het er steeds moeilijker mee heeft omdat hij steeds zegt dat mama "gesprekjes" met hem heeft die hij niet wil, dat hij niets zelf mag bepalen en dat hij het heel naar vind dat ze zegt dat hij stinkt als hij bij ons is geweest. Ik wil hem zo graag helpen hier mee om te gaan zodat hij er niet zo een last van heeft. Maar weet niet hoe..

Lieve kinderen, Ik ben moeder van een 15maanden oud meisje. Helaas ben ik sinds half jaar uit elkaar met haar vader (een vrije, speelse (jonge)man, die alleen niet houdt van verantwoordelijkheden). De eerste maanden van onze dochter ging hij geregeld wekenlang op reis, terwijl ik nog gehavend van de bevalling alleen voor onze dochter moest zorgen en werken. Na zijn laatste reis verbrak hij plotseling onze zevenjarige relatie. Sinds onze dochter 8mnd is zijn we dus niet meer samen. Hij wilde direct dat ze ook bij hem zou slapen en vakantieregeling afspreken. Ik las studies dat slapen zonder hun moeder voor zeer jonge kinderen (<2jr) nog niet goed zou zijn en bovendien geeft haar vader aan mogelijk 50km weg te gaan wonen. Toch wil hij haar 3dagen in de week. Ik maak me zorgen in hoeverre hij dit kan, of hij niet plots weer op reis gaat, woedend wordt als ze verwachtingen van hem heeft of dat hij dan misschien continu z’n moeder inschakelt). Ik dacht daarom zelf als max aan 1 doordeweekse en 1 weekendnacht; zodat dochter ons beiden niet lang hoeft te missen en m’n ex tijd heeft op te laden. Ook zou ik eigenlijk liefst in zelfde straat wonen, 1x per week gezamenlijk eten en mogelijk zelfs op vakantie. Wat is wijsheid? Vader al belofte doen terwijl ik bang ben voor hoe t uitpakt? En is t onrealistisch om nog als gezin dingen te ondernemen (wekelijks eten, vakantie etc)? En tot slot: wat is vb opbouwvakantieregeling voor dreumes? Bijv 2jr: 3nachten, 3jr: 4nachten, 4jr: 5nachten?

Mijn ex is na de zomervakantie verhuisd wel 108 km verder op. We hadden een omgang om het weekend vrijdag 18.00 uur halen en zondag 19.00 terug. Nu heeft mijn dochter een rol gekregen in een musical van school daar moet ze alleen wel iedere vrijdag tot 20.00 uur zijn anders kan ze de rol niet gaan doen. Haar vader wil daar nu niet in mee aanpassen. Hij komt om 18.00 uur en als ze beide niet klaar staan dan moet ik me dochter maar brengen en anders komt ze niet. Ik vind dit heel erg voor haar. Zei wil gewoon heel graag de musical doen. Hij is verhuisd en nu moet ik gaan rijden omdat hij niet wil aanpassen en dat vertik ik. Maar daardoor gaat ze haar vader minder zien. Wat moet ik hier nou mee doen? Ze wil graag bij der vader zijn maar de musical laat ze voor gaan dat is wat ze wil. Me zoontje gaat wel en is dan alleen daar. Moet ik haar dan brengen terwijl hij verder weg van de kinderen is gegaan? Moet ik haar voor de keuze stellen, papa of musical? Ik kom er niet uit..

Lieve jongeren, Wat fijn dat jullie er zijn. Willen jullie eens meedenken? Onze situatie is als volgt: de vader van mijn kinderen (7 en 2,5) is ruim 2 jaar geleden weggegaan. Hij had direct daarna een nieuwe relatie waar onze kinderen ook in meegroeiden. Zij kregen samen een kindje. De relatie is inmiddels weer voorbij. Het was al met al best een onstuimige tijd, met veel veranderingen. In de tijd waarin de nieuwe relatie kwam en ook in die van mijn kinderen heb ik het overleg tussen ons als ouders niet als goed ervaren. Dat was lastig. Maar het begeleiden van mijn kinderen hierin stond voorop. Nu die relatie over is, en er wel een kindje bij is, merk ik dat ik het allemaal best veel vind. Er is nog een hoofdstuk bij gekomen voor de toekomst. We komen elkaar bijna dagelijks tegen in het dorp, en er is redelijk contact tussen iedereen. Mijn oudste stelt mij soms vragen. Die probeer ik zo goed mogelijk te beantwoorden, in zijn taal. Het belangrijkste is dat hun papa en ik alles wat hun betreft zo goed mogelijk samen proberen te regelen, we van ze houden en vooral willen dat zij gelukkig kunnen zijn bij ons allebei. Toch vraag ik mij soms af of dit genoeg is. Wat doen al deze veranderingen met hun vertrouwen in mij/hun papa? Welke zorgen hebben zij? Wat kan ik als moeder nog meer doen? Mijn wens is om ze zoveel mogelijk liefde en vertrouwen mee te geven voor hun eigen toekomst (zelfvertrouwen, gevoel van veiligheid, geloof in de liefde). Wat hielp jullie? liefs, een mama