Dag, Graag jullie visie op het volgende: de ex van mijn vriend wil met hun dochter van 7 - wanneer ze 9,5 is - een verre reis maken van 4 weken. Mijn vriend vraagt zich af of 4 weken niet te lang is voor haar leeftijd. Wat denken jullie? Is 4 weken te lang voor een meisje om de andere ouder te missen? (ze komt nu om de 2 weken een weekend en door de week een dag en in de vakanties is het half half). Dank alvast voor het meedenken!

Mijn ex en ik zijn nu drie jaar uit elkaar. Een van de redenen dat we uit elkaar gingen, was dat ik graag wilde dat zij ook een beetje ging werken: ze vond dat ik er te weinig was, maar wilde niet dat ik minder ging werken ivm mijn inkomen. Nu betaal ik partner- en kinderalimentatie en werkt ze nog nog steeds niet. Ik vind het uiteraard helemaal niet erg om kinderalimentatie te betalen, maar na drie jaar zou ik graag willen dat zij ook wat zou gaan bijdragen. Ik vind het bovendien zorgelijk dat mijn kinderen nu meekrijgen dat het ‘normaal’ is dat een partner alles betaalt en dat je dus niet per se zelf verantwoordelijkheid hoeft te nemen voor je eigen inkomen. Ik heb al een paar keer geprobeerd het te bespreken, met als gevolg dat ze me ondermijnt waar de kinderen bij zijn door overal commentaar op te leveren en steeds te zeggen dat de kinderen iets niet mogen omdat papa het niet wil betalen (ze krijgt meer dan 3000 euro per maand)Op dit moment geeft ze mij er de schuld van dat zij niet kan gaan samenwonen met haar nieuwe partner, omdat ze dan geen inkomen meer heeft.. Het geld kan ik missen, maar ik wil niet meer met zoveel verplichting aan haar vast zitten en vind drie jaar om een baan te zoeken eigenlijk wel lang genoeg. Over 9 jaar houdt de partneralimentatie op en is ze bijna 60 zonder werkervaring. Hoe moet ik dit aanpakken zonder dat het tussen mij en de kinderen komt te staan? Zij verwijten mij nu dat ik 'weiger' te betalen, terwijl ze geen idee hebben van hoeveel hun moeder al krijgt.

Mijn man en ik hebben sinds 9 maanden een heftige relatiecrisis. We hebben heel hard gewerkt om de situatie te verbeteren, zonder succes. We zijn nog in therapie en zoeken nog steeds naar oplossingen, vooral om ons gezin intact te houden. We hebben twee kinderen, een jongen van bijna 17 en een dochter van ruim 14. Onlangs hebben we besloten dat het beter is als we niet de hele tijd samen in huis zijn vanwege de spanning en ruzies. Mijn man is naar het buitenland geweest, en nu ga ik een week weg. Moeten we dit eerlijk aan de kinderen uitleggen? Hebben ze daar baat bij of is het beter om ze iets anders te vertellen - aangezien we nog steeds hopen dat de ruimte die ontstaat tot verbetering zal leiden? Ik moet erbij zeggen dat tot nu toe de situatie alleen maar verslechterd is (ook nadat mijn man een week weg is geweest) en de toekomst er niet rooskleurig uitziet.

Mijn partner en ik zijn sinds tweeenhalf jaar bij elkaar. We hebben ieder kinderen uit een eerdere relatie. Mijn kinderen zijn 7 en 10, zijn kinderen zijn 14, 17 en 22. De relatie tussen mijn kinderen en mijn vriend is goed. We wonen niet samen. Mijn relatie tussen mij en zijn kinderen loopt moeizaam. Zij wonen bij hun moeder en eten alleen twee a drie keer per week bij hem. Ik ben daar maar af en toe bij, doordat we niet samenwonen. Ik voel telkens enorm veel weerstand. Ik probeer oprecht belangstelling te tonen en ze te leren kennen, maar ik krijg geen of nauwelijks antwoord. Ook is de belangstelling niet wederzijds en eigenlijk loopt het contact best wel vast. Ik word getolereerd, meer niet en dat vind ik best pijnlijk. Het contact met mijn vriend en zijn kinderen loopt ook moeizaam. Er is veel boosheid en weerstand vanuit de kinderen tegen alles wat hij zegt of doet. Op dit moment loopt het allemaal nog moeilijker omdat mijn vriends zus binnenkort haar 25 jarig huwelijk viert. Ik ben daarvoor ook uitgenodigd, samen met mijn kinderen. Mijn vriends kinderen zijn hierdoor totaal uit hun plaat gegaan. Ze vinden het belachelijk dat mijn kinderen mogen komen, want die zijn geen familie... mijn vriend is hierop erg kwaad geworden. Hij vindt dat ze hem hiermee ook niet serieus nemen: zijn liefde voor mij, dat ik bij hem hoor en daarmee mijn kinderen ook. Ik probeer er uit te blijven, maar ik zie de boosheid en het verdriet bij mijn vriend en dat raakt me.Wat is wijsheid?

Mijn zoontje wilt niet meer naar zijn vader. Hallo, Mijn zoontje van 9 jaar heeft in 2017 verteld dat hij seksfilmpjes heeft moeten kijken bij zijn vader. Wat heel erg schrikken was. Mijn zoontje had een geheimpje met papa dat hij dat niet mocht vertellen aan mij, anders zou papa mij een klap geven. Mijn zoontje heeft hiervoor EMDR therapie voor gehad. Nu 2 jaar later, is er inmiddels weer omgang tussen vader en mijn zoontje. Afgelopen zomervakantie heeft hij daar voor het eerst weer sinds 2 jaar vakantie gevierd, in eerste instantie leek het of het goed was gegaan daar. Maar afgelopen weekend was er weer omgang en vertelde mijn zoontje ik wil niet naar papa toe, ik gevraagd waarom niet en hij zei omdat papa in de vakantie heeft gezegd tegen mij dat ik heb gelogen over die filmpjes. Daar is mijn zoontje zo boos over en verdrietig over en zijn vader had ook nog lelijke dingen over mij gezegd. Wat hem ook erg raakte omdat zijn vader dat in het verleden ook al deed. Ik heb nooit slecht over zijn vader gepraat tegen hem en zal dat ook nooit doen. Ik zorg dat hij bij mij veilig is en zal altijd naar hem luisteren en geloof hem hierin ook. Ik vind het alleen wel heel lastig dat zijn vader hier maar mee door kan blijven gaan, over de rug van mijn zoontje die ik zo graag wil beschermen. Hoe kan ik mijn zoontje hierin het beste helpen?

Beste, Ik zou graag eens willen sparen met u. Helaas zit ik in een vechtscheiding. Onze kinderen zijn enorm de duppe. Ik krijg ze niet meer te zien. Kunt u mij helpen zodat ik mijn kinderen kan helpen

Een van de ouders gaat emigreren. Ik ben vader van een zoon en dochter van middelbare school leeftijd. Sinds anderhalf jaar hebben we co-ouderschap, waarbij onze kinderen wekelijks wisselen tussen moeder en vader. Over twee maanden gaat hun moeder emigreren. Vanaf dat moment verblijven de kinderen fulltime bij mij. Ik verwacht dat het afscheid de nodige impact heeft. Momenteel merk ik dat de spanning bij mijn dochter toeneemt naarmate het afscheid dichterbij komt (misschien ook bij mijn zoon maar die uit dat niet zo). Die spanning uit zich onder andere in heftige conflicten tussen moeder en dochter. De communicatie tussen hen loopt stroef en is emotioneel beladen. Het is nu zover gekomen dat mijn dochter nu al niet meer bij haar moeder wilt verblijven, aangezien ze daar teveel spanning ervaart. Ze is nu voor langere tijd bij mij. Ik wil heel graag mijn dochter helpen in deze situatie, maar wat is de juiste manier? Het lijkt me voor de verwerking belangrijk om op een goede manier afscheid te nemen van haar moeder en samen tijd door te brengen nu dat nog mogelijk is. Maar volgens mijn dochter zijn goede gesprekken niet mogelijk en is het samenzijn gespannen. Hoe kan ik hulp bieden zonder tussen hen in te gaan staan en daarmee het conflict te verergeren? Heeft iemand ervaring met afscheid nemen van een van je ouders en zo ja, hoe heb je dat gedaan, wat vond je fijn en wat zou je achteraf liever anders hebben gedaan. Ik ben ontzettend dankbaar voor alle reacties.

Hallo, mijn ex en ik zijn in 2017 in goede harmonie en met goede afspraken uit elkaar gegaan. Eind 2018 ben ik gaan samenwonen een stuk verder weg. Hier goede afspraken over gemaakt. De kinderen bleven bij mijn ex en in het weekend bij mij. Iedereen was er tevreden over wel wilden we een nieuwe convenance opstellen. Begin 2018 heeft mijn ex zelf ook een nieuwe relatie gekregen. Na mijn verhuizing is mijn ex helemaal veranderd. We konden niks meer bespreken en ik kreeg allemaal verwijten naar mijn hoofd. Ook wil hij altijd dat ik precies doe wat hij wil als de kinderen bij mij zijn. Ik heb heel lang vanalles geprobeerd om de vrede te bewaren,, maar of ik nou ja of nee zeg het is nooit goed. Mijn ex weigert ook hulp. Het is een heel verhaal, maar nu blijkt dat mijn ex alles door zijn (nieuwe) vriendin laat bepalen zo nu ook over mijn kinderen. Ze worden nu vals beschuldigd en de gekste straffen worden gegeven ze mogen eigenlijk nu niks. Het ligt al bij de advocaat, maar om dit alles zo ik de kinderen graag bij mij willen en naar een nieuwe school etc. Dit is een grote stap voor hen het gaat om 2 pubers van 12 en 14. Hoe kan ik dit het beste aanpakken ? Ik wil ze niks opdringen, maar bij ex is de situatie niet gezond. Wie o wie heeft advies. Gr Klaske

Beste jongere(n), Sinds 1,5 jaar ben ik bonusmoeder van een 6-jarig meisje. Haar ouders zijn nu ruim 2 jaar gescheiden. Om het weekend en om de woensdag is ze bij ons. Sinds het begin heb ik een goede klik met haar. In de tijd dat ik haar ken en zie heeft ze haar momenten van verdriet gehad. Als ze bij papa is mist ze mama en andersom. Dit was niet vaak. Naar ons idee begrijpelijk dat zij hier verdrietig om is. Sinds afgelopen zomervakantie is dit ineens veranderd. Tijdens de 3 weken dat ze bij ons was mistte ze haar moeder enorm. We hebben bijna elke avond gesprekjes gehad en ze heeft veel verdriet gehad. Ook na de vakantie blijft dit aanhouden. Dit is alleen richting haar moeder. Nu heeft ze sinds kort een foto van haar moeder op haar slaapkamer staan. Ook met foto blijft het gemis. Ik vind het samen met mijn vriend zo verdrietig om te zien en we hopen en gunnen het haar zo dat het beter met haar zal gaan. Nu stelde ze voor om een foto te laten maken waar zij met haar beide ouders op staat. Ik vroeg mij toen af (naar mijn vriend toe) of dit handig is? De situatie is nu dat ouders niet meer samen zijn. Is het dan handig om een foto te laten maken? Mijn vriend is heel duidelijk naar haar dat papa en mama niet meer van elkaar houden en niet meer bij elkaar komen. We willen heel graag naar haar luisteren, troosten, ze mag haar moeder altijd bellen en een foto neerzetten, maar een foto van beide ouders? Welk advies geven jullie over het maken van een foto?

Sinds 5 jaar ben ik gescheiden nadat ik verliefd werd. Ik en mijn ex hebben een co-ouderschap maar dit loopt heel moeizaam waarbij recent door een incident nu hulp wordt opgestart (eindelijk). De jaren zijn daardoor veelal bepaald geweest door een geladen omgang met minimaal contact met ex. Ik heb alles geprobeerd om dit te verbeteren maar dat bleek geen effect helaas. We hebben samen 3 kinderen die ieder op hun eigen manier hun weg hierin vinden. Mijn ex kan alleen maar boos doen. Mijn jongste, dochter van 7, krijgt steeds meer moeite deze maanden met mijn partner. Waar ze eerst mijn nieuwe partner prima vond is ze hem steeds meer gaan negeren, onderkoeld reageren. Mij omhelst ze veel en wisselend krijg ik van haar soms heel veel liefdesbetuigingen die soms benauwend overkomen. Mijn dochter heeft hartstochtelijk de wens dat ik en haar vader weer bij elkaar komen. Haar vader heeft uitgelegd dat ik verliefd werd op mijn nieuwe partner en daarom ben weggegaan als uitleg van de scheiding. Mijn dochter kan wel vertellen dat ze mijn partner wel aardig vindt maar dat hij de terugkeer van haar vader wel in de weg staat. Ik snap haar redenatie/wens. Tegelijk is het voor mij pijnlijk te voelen hoe ze mijn partner afweert en mij overstelpt met liefdesverklaringen. Naast geduld en begrip ben ik benieuwd wat ik en mijn partner moeten weten van kinderen met soortgelijke situaties wat de beste strategie/houding kan zijn hierin.