Hallo, ik zou graag advies ontvangen voor het volgende: ik ben momenteel zwanger van mijn eerste kindje. Mijn vriend heeft twee dochters uit een eerder huwelijk in de leeftijd van 12 en 10. Ze komen om de twee weken een weekend. Een hechte band heb ik nooit met ze op kunnen bouwen, omdat de moeder zich niet positief uit over mij. Sinds ik zwanger ben is het wel weer duidelijker zichtbaar dat ze zich in een loyaliteitsconflict bevinden. Ze vragen nooit naar de baby in het algemeen en tonen voor mij al helemaal geen interesse of enthousiasme. Ik ben me er van bewust dat het een hele verandering is. Echter hebben ze geen herrinering aan hun ouders samen, daarvoor waren ze te jong toen ze uit elkaar gingen. Ik vraag me af of ik er aandacht aan moet besteden. Kan ik ze vragen of het inderdaad zo is dat ze bang zijn hun moeder af te vallen, door betrokken te worden bij de straks 'nieuwe situatie'? En kan ik daarbij een eerlijk antwoord verwachten of zou dat bij de meiden alleen maar meer spanningen veroorzaken? Alvast bedankt voor jullie reactie.

Hallo, wat fijn om jullie gevonden te hebben! Na onze scheiding ben ik gaan wonen in een vakantiewoning en de vader van mijn kinderen in het oude huis. Inmiddels woon ik met mijn vriend in hetzelfde dorp en onze jongste is in goed overleg om de week bij mij. Een ander dochter (19) heeft er voor gekozen om in het oude huis te blijven wonen en is veel alleen, daar vader naar vriendin( buiten de stad) is als de jongste niet bij hem is. Nu heeft vader vertelt het huis te willen verkopen en te gaan wonen bij vriendin. Voor dochter van 19 valt haar veilige haven weg. Bij ons komt ze wel, heeft ze een keer een nacht geslapen. Ze is er nog niet aan toe zelfstandig te wonen en mee met haar vader is geen optie, omdat haar sociale leven zich hier afspeelt. Hebben jullie een idee hoe we met haar in gesprek kunnen of ze het in ieder geval wil proberen bij ons? Haar zusje zal ook meer bij ons zijn, en ik gun haar ook een plek waar ze tot rust kan komen en thuis mag voelen

Hallo, ik ben 63 jaar oud en al bijna 20 jaar gescheiden. Ben via via bij jullie terecht gekomen. Heb 3 volwassen kinderen en heb weinig of geen kontact meer met ze! Ze hebben aangegeven dat ze tijd voor zichzelf nodig hebben. Dit respecteer ik natuurlijk, maar begreep het niet! Heb vandaag Utopia-life gekeken, en er vallen zo veel puzzelstukjes in elkaar! Wat heb ik veel fout gedaan, onbewust, en wat zijn er luiken van mijn ogen gevallen! Wat begrijp ik ze nu beter! Dankjulliewel daarvoor! Maar nu! Ik weet niet goed hoe ik ze kan/durf te benaderen. Bang om weeer afgewezen te worden, maar zo graag laten zien dat ik ze beter begrijp en vooruit wil! Voel me zo onzeker, dit is de andere kant van alles! Ik hou zo veel van ze en wil zo graag dat we weer gewoon kunnen communiceren. Hoe kan ik dit duidelijk maken, zonder druk te leggen of ze in een moeilijke positie te zetten?

6 jaar geleden ben ik gescheiden en mijn zoon is nu 17 jaar. Na 3 jaar co-ouderschap heeft mijn zoon gekozen om bij mij, zijn moeder te wonen. Om de paar maanden gaan we samen uit eten om even echt quality time te hebben om samen te praten. Het zijn voor ons beide waardevolle uren. Na ruim een jaar zie ik zijn gedrag veranderen, onhandelbaar en zie hem stoeien met zichzelf. We zien hem afglijden. Vorig schooljaar te laat begonnen waardoor zijn eindsprint geen zin meer had, gebruikt af en toe jointjes... Ik wil hem zo graag helpen, maar ik kom niet meer dichtbij (dit was voorheen zeker anders). Dit is niet alleen de puberteit en loskomen om volwassen te worden. Er is meer aan de hand. Helaas heeft de psycholoog het op gegeven. Ik ga hem natuurlijk niet opgeven, maar ben eigenlijk ten einde raad. Hebben jullie tips voor mij?

ik zou graag de brief ontvangen die voorgelezen werd namen s kinderen aan gescheide ouders bij utopia op 2 oktober 2019. ik zou die graag aan mijn dochter willen geven om begrip voor haar kinderen alvast bedankt

Hey, ik en me ex zijn nu ongeveer 2 jaar uit elkaar, was absoluut geen vecht scheiding en we proberen alles te doen in het belang van onze kinderen. Nu merk ik dat mijn contact met moeder als lastig wordt ervaren Door mijn nieuwe vriendin, maar ik vind het contact fijn, zeker ook voor het belang van de kids. We hebben dagelijks contact. Wat ervaren jullie? Hebben de kids er last van als de gescheiden ouders nog dagelijks contact hebben, en nog met elkaar optrekken?

Allereerst wil ik jullie bedanken voor de mogelijkheid om mijn vraag te stellen. Ik ben een moeder van 2 kinderen, een dochter van 9 en een zoon van 12. Wij hebben 5 jaar in het buitenland gewoond en in dat laatste jaar ben ik van hun vader gescheiden. Omdat de situatie in het buitenland onhoudbaar werd, is de keuze gemaakt dat de kinderen en ik alvast naar Nederland terug zouden gaan en hun vader zou binnen een half jaar komen. We zijn nu inmiddels 1,5 jaar verder, maar hun vader woont nog steeds in het buitenland en kiest voor zijn carrière. De kinderen zien hun vader zo ongeveer 3 tot 4 keer per jaar. Telefonisch contact was er in het begin regelmatig, zo ook de sms-jes maar de laatste 9 maanden is dit minimaal en als er iets binnenkomt gaat dit over papa zelf of zijn werk. De kinderen hebben zelf contact gezocht met vragen over wanneer papa naar Nederland komt en waarom hij niet voor hen kiest. Helaas krijgen zij hier niet de antwoorden op die zij zoeken. Ik merk dat de kinderen zich steeds meer afzetten en steeds minder reageren op het contact. Ze hebben aangegeven erg boos, verdrietig en teleurgesteld te zijn en voelen zich in de steek gelaten. Hoe kan ik hen helpen met het verdriet en de boosheid die zij ervaren, juist omdat ze het niet tegen hun vader durven te vertellen uit angst om hem helemaal kwijt te raken. Bedankt voor jullie tijd.

Mijn zoon (12) wil niet verhuizen naar mijn nieuwe vriend. Hij moet dan alles opgeven, voetbal.Moet ik doorzetten of naar hem luisteren?

Mijn man heeft mij recent verlaten voor een andere vrouw. Een week na de verhuizing naar mijn nieuwe huis met mijn kinderen (co ouderschap, nog niet formeel) vond hij het tijd om de nieuwe vriendin aan de kinderen, 6 en 7, voor te stellen. Ik was van mening dat het veel en veel te vroeg was maar ben volledig genegeerd. Nu, 2 maanden later speelt ze een actieve rol in hun leven maar heb ik te maken met een huilend meisje van 6 die niets liever wil dan een papa en mama samen en een boos jongetje van nu net 8. Bij hun vader en nieuwe vlam schijnt het prima te gaan maar ik krijg om de week de ellende over me heen. Daarnaast voel ik me, wellicht niet vreemd, zo ontzettend gekwetst. Ingewisseld als vrouw en nu ook als moeder, en ik kan niets doen om mijn kinderen te beschermen. Iemand wellicht een tip om hoe hier voor hun en mezelf mee om te gaan?

Dag allemaal, De moeder van onze dochter Hannah en ik gaan uit elkaar. Hannah weet het vandaag 6 weken. Ik ben op zoek naar een huurwoning in ons dorp. Nu moeten we haar deze week gaan vertellen dat ook haar moeder niet in het ouderlijk huis blijft wonen, waar tot nu toe wel sprake van was. Om financiële redenen én omdat haar moeder ook het gevoel heeft dat in de weken dat Hannah niet bij haar is onze huidige woning wel eens erg groot zou kunnen voelen voor haar alleen. We zijn bang Hannah opnieuw verdriet te zullen doen als we haar deze boodschap deze week gaan brengen. Ze woont erg graag in ons fijne huis en in onze straat en ze heeft een aantal vriendinnetjes in de straat. Anderzijds hebben we ook wel gehoord van volwassenen dat het allerbelangrijkste is onze onvoorwaardelijke liefde voor haar. Wat is jullie ervaring met het belang van blijven wonen in de ouderlijke woning en de vertrouwde omgeving? Hannah is 10 jaar en 9 maanden oud en zit in groep 8. Vanaf volgend schooljaar gaat ze dus sowieso een nieuwe fase in. Dank Erik