Hoi! Helaas is na 10 jaar een einde gekomen aan ons huwelijk. We hebben een zoontje van 8, en een dochtertje van 6. Het is op het moment van schrijven nog súpervers. Wettelijk zijn we nog niet gescheiden, maar ik woon wel sinds een maandje in een nieuwe woning. Deze woning heeft voldoende kamers, zodat de kids ieder hun eigen slaapkamer hebben (/krijgen. Work in progress ;) ) De regeling die we nu hebben is dat ik ze elke woensdagmiddag bij me heb. Om de week het weekend, en in overleg met moeder wat losse dagen tussendoor als het zo uitkomt. Tot nu toe begrijpen de kinderen de situatie. En ze vinden het ook fijn om bij mij te zijn. Ze vinden het natuurlijk leuk een nieuw huis, met een nieuwe eigen kamer Maar na het lezen van een aantal brieven hier, vroeg ik me af: Hoe kan ik er het beste voor zorgen dat de kinderen ook nog steeds graag blijven komen als straks "het nieuwe" eraf is? Zonder dat ik ze "omkoop" met kadootjes en lekkers natuurlijk. (Beetje verwennen prima, maar wil ze ook niet verpesten zodat hun moeder het hier weer lastiger mee krijgt). Ben benieuwd naar de reacties van ervaringsdeskundigen. Gr, Koen

Hallo kids, Mijn man en ik zijn inmiddels al 9 maanden gescheiden en we hebben 2 kinderen van 14/11 jaar. De jongste van 11 jaar gaat om het weekend naar zijn vader maar de oudste, mijn dochter wil vanaf dag 1 geen contact met haar vader ze voelt haar in de steek gelaten omdat haar vader plotseling is vertrokken... ze woont ook permanent bij mij. Ik Heb veel geprobeerd om te zorgen dat het contact weer goed komt maar helaas lukt het niet. Ze hadden samen ook Veel ruzies ivm dat ze autisme en ADD heeft waardoor ze niet begrepen werd door haar vader. Ze is nu thuis gelukkig en heeft rust in haar hoofd zoals ze het zelf verwoord. Wat is jullie mening moet ik meer proberen het te stimuleren of haar de rust gunnen die ze nu heeft. Haar vader doet zeg niks om Het contact te verbeteren en laat haar helemaal links liggen helaas.

Hoi allemaal. Ik ben Renée. ik heb nu sinds 1.5 jaar een relatie met Michel. Michel is een gescheiden vader en heeft 3 kinderen. sinds 2 maanden zie ik ook de kinderen van michel wat heel fijn is. alleen is het ook allemaal heel ingewikkeld en wil ik het allemaal zo goed doen! ik blijf ook regelmatig slapen bij michel en de kinderen. de kinderen zeggen dat ze het leuk vinden als ik kom en vinden het jammer als ik er niet ben. Dat lijkt mij een goed teken? ik ben soms zelf een beetje onzeker over dat ik misschien teveel en te vaak bij hun ben. Ik laat michel en de kinderen ook af en toe met elkaar iets doen, dan ga ik werken en zijn zij samen. Michel en ik knuffelen graag en geven elkaar ook graag een zoen. ook in het bijzijn van de kinderen. Hoe kunnen we hier het beste mee om gaan? soms vraag ik mij af of de kinderen dat wel leuk vinden? ook willen wij graag met de kinderen blijven praten over de scheiding, kunnen jullie misschien tips geven hoe we dat het beste kunnen doen? ik hoor graag van jullie, groetjes Renée

Beste kinderen, mijn dochter (13 jr) en wij, haar ouders , hebben te maken met ouderverstoting na een vechtscheiding bij de BFF (13 jr) van mijn dochter. Haar ouders waren onze beste vrienden. Een ouder is dat nog steeds, maar die is dus verstoten. De andere ouder isoleert de dochter en niemand van een heel groepje goede vrienden krijgt meer contact. Wat kunnen wij doen om te laten weten dat we aan de dochter denken en veel van haar houden en zij (en ook beide ouders) altijd welkom zijn? Of moeten wij dat juist niet doen? Wat moeten we wel doen? GSM/Social media wordt geblokt, behalve bij mijn dochter. Mijn dochter krijgt nooit meer antwoord op uitnodigingen om samen af te spreken in de app, maar ze krijgt wel hartjes, BFF-afbeeldingen, enzo van dat meisje. Wij vermoeden (en hebben daar sterke aanwijzingen voor) dat die ene ouder alles controleert van de dochter. Namens mijn man, mijn dochter en mijzelf hartelijk dank voor jullie antwoord. Astrid.

Ik ben Marielle, gescheiden na een moeizaam huwelijk waarin communicatie het grootste probleem was, heb twee kinderen: een van 11 en een van bijna 13. Ik doe enorm mijn best om goed te communiceren met mijn ex en de kinderen hierin zo min mogelijk te belasten en zet mezelf al vaak aan de kant in het belang van de kinderen. Maar ik merk dat me dat steeds meer stress geeft en het me soms ook niet meer lukt. Dochter wil eigenlijk ook niet meer naar vader toe en ik probeer al steeds naar hem te vertalen waarom ze zo boos is maar dat komt niet aan. Hij kan het op een of andere manier niet. Vader liet bijvoorbeeld niet weten dat hij een nieuwe vriendin had in januari, ik hoorde dat via de kinderen en moet op dat moment ook omgaan met mijn eigen emotie hierin omdat ik niet voorbereid ben. Dat gebeurde ook toen ze na de zomervakantie ineens bij hem is gaan wonen en ik dat ook weer via de kinderen hoorde. En eigenlijk gaat dat overal mee. Ik vraag steeds of hij belangrijke dingen met mij wil delen maar dat doet hij niet. Hij neemt eigenlijk weinig verantwoordelijkheid. Als ik namens de kinderen een mail stuur met wat ze mij vertellen dan gaat hij zich verantwoorden of dingen wegrelativeren en het enige wat ik kan doen is de kinderen hierin coachen. Afspraken maken wil hij niet. Ik voel me enorm machteloos. Hoe ver moet ik hierin gaan?

Hallo lieve kinderen, Sinds een aantal maanden weten mijn man en ik dat we gaan scheiden. We hebben 1 zoontje van 3,5 jaar. Ik heb 2 vragen: 1: Hoe en wanneer vertellen we ons zoontje dit? Papa woont nu een paar dagen per week ergens anders (er was veel ruzie en spanning). We zeggen op advies van een jeugdwerker dat papa "Werken" is. Hij ziet hem om het weekend en ook elke donderdag de hele dag. Zeg je het pas als ik een ander huis gevonden heb? Dat kan nl nog maanden duren. En ons zoontje is nog zo klein. Ik wil niet liegen maar hem ook niet onnodige van streek maken omdat er nog geen "gevolgen" zijn nu. 2: De papa vind veel van de opvoedregels onzin of vind dat ik zeur. Voorbeeld: ik zeg tegen de papa dat hij beter de tanden van ons kindje moet poesten, want hij krijgt al een gaatje en overal bruine vlekken. De papa zegt dat ik zeur en dat hij het op zijn manier doet. Dat zegt ie over alles, maar het is niet goed voor de gezondheid van ons kindje. Hij doet hem ook geen jas aan als het buiten 9 graden is. Of: als hij moet huilen zegt hij: ophouden daarmee, huilen is voor babies jij bent een grote jongen dus stop ermee! Ik vind hem een slechte vader. Toch wil ik dat ons kindje zijn papa mag en kan zien. Maar hoe krijg ik hem zover dat hij beter voor hem zorgt? Ons kindje is nog te klein zelf te zeggen dat hij het wel of niet wil. Ik wil geen ruzie, dus ik slik een hoop in, maar het voelt niet goed om co-ouderschap te doen. Wat moet ik nou doen?

Lieve allemaal, mijn ex-man en ik zijn inmiddels al 2, 5 jaar gescheiden. Toen we uit elkaar gingen was ons zoontje 1 jaar en 3 maanden. We hebben ons best gedaan om een passend werkrooster op te stellen, zodat hij niet teveel wisselingen zou hebben en beide ouders niet te lang hoefde te missen. Ikzelf ben nog steeds erg tevreden met dit rooster, maar volgens mijn ex heeft ons zoontje te veel last van de wisselingen (2x per week) en vertoont hij vooral bij zijn vader opstandig gedrag. Zijn vader wil daarom graag over naar een nieuw weekrooster waardoor er nog 1 wisseling per week is. In februari wordt ons zoontje 4, ik vind hem zelf nog te jong om zijn vader of moeder een hele week niet te zien, zeker omdat hij hier zelf nog niets over kan zeggen. Ik laat het weekrooster daarom liever zoals het was, omdat ik het zelf ook heel heftig vind hem een week niet te zien (en soms ook om een week alleen voor hem te moeten zorgen, zijn vader woont inmiddels samen met iemand anders). Uiteraard zou ik mijn eigen emoties opzij zetten als ik zeker zou weten dat het voor hem de goede keus zou zijn, maar daar ben ik niet van overtuigd. Zeker omdat hij straks ook al naar de basisschool gaat en er dan ook al een hoop verandert. Wie van jullie heeft ervaringen met verschillende weekroosters en veranderingen hierin? Vonden jullie een week lang of juist fijn dat er minder wisselingen waren? Alvast heel erg bedankt voor het meedenken!

Ik ben nu ruim 1 jaar gescheiden en mn oudste dochter (9) wilt al ruim 10 mnd niet meer naar haar vader toe, om verschillende redenen. Ze vind zn vriendin niet leuk, ze voelt zich er niet fijn, ze is bang dat haar vader uit het niks weer boos op haar wordt. Ze moet veel huilen voordat ze het weekend naar hem moet gaan, als ze is geweest moet ze per se bij mij in bed slapen en kan ze niet in haar eigen bed slapen. Haar zusje (5) heeft minder problemen met zn vriendin en haar dochter en past zich wat beter aan, maar "klaagt" wel vaker dat hij meer aandacht aan dochter van zn vriendin geeft dan aan haar. Voor de zomer heeft hij aangegeven eind nov naar een vakantiepark te gaan met kinderen en zn vriendin en haar dochter. Oudste dochter heeft al vanaf dag 1 aangegeven dat ze niet mee wilt gaan. Ondanks dat ik haar enthousiast probeer te maken met t vooruitzicht op zwembad en even eruit. De laatste tijd is ze zeer opstandig (grote mond) naar vader, die daar boos om wordt en weigerde ze in de herfstvak om naar hem toe te gaan. De jongste is toen wel gegaan en geeft ook aan dat zij wel naar het vakantiepark wilt gaan. Oudste wilt niet meer de weekenden bij ex slapen. Ik vind deze situatie erg moeilijk en wil ook de zusjes niet uit elkaar halen (ben bang dat hun relatie hierdoor een breuk kan ontstaan) door de oudste niet en jongste wel laten gaan. Dus nu gaan ze nog allebei. Echter oudste eet slechter,is 3kg afgevallen en heeft haaruitval. Ik heb nu afspraak met huisarts gemaakt. Heeft iemand tips?

Sinds kort officieel gescheiden...moeder van twee zonen 14&17. De aanloop heeft bijna twee jaar geduurd ..maar in redelijk goede harmonie. Nu blijkt mijn ex zeer ernstig ziek. Ik vind het een rare lastige situatie...ik bevind mij aan de zijlijn maar er ook midden in .... Wie heeft ervaring ...tips

Ik ben moeder van 2 kindjes. Dochtertje van bijna 5 jaar en zoontje van 2,5 jaar. Het gaat niet goed in onze relatie en een scheiding is in zicht. Onze ruzies of meningsverschillen proberen we niet in bijzijn van onze kinderen te hebben. Soms lukt dat helaas niet, dus krijgen zij er zeker iets van mee dat het niet okay gaat. De scheiding is nog niet officieel aangevraagd maar graag zou ik van jullie willen weten hoe jullie een scheiding hebben ervaren en hoe jullie het verloop hiervan liever hadden gewild. Hoe kan ik in zo'n tot situatie het zo prettig mogelijk maken? Wat moet ik doen of juist niet. Help me hier alsjeblieft bij, ik vind het zo verschrikkelijk!