Hallo, ik ben 63 jaar oud en al bijna 20 jaar gescheiden. Ben via via bij jullie terecht gekomen. Heb 3 volwassen kinderen en heb weinig of geen kontact meer met ze! Ze hebben aangegeven dat ze tijd voor zichzelf nodig hebben. Dit respecteer ik natuurlijk, maar begreep het niet! Heb vandaag Utopia-life gekeken, en er vallen zo veel puzzelstukjes in elkaar! Wat heb ik veel fout gedaan, onbewust, en wat zijn er luiken van mijn ogen gevallen! Wat begrijp ik ze nu beter! Dankjulliewel daarvoor! Maar nu! Ik weet niet goed hoe ik ze kan/durf te benaderen. Bang om weeer afgewezen te worden, maar zo graag laten zien dat ik ze beter begrijp en vooruit wil! Voel me zo onzeker, dit is de andere kant van alles! Ik hou zo veel van ze en wil zo graag dat we weer gewoon kunnen communiceren. Hoe kan ik dit duidelijk maken, zonder druk te leggen of ze in een moeilijke positie te zetten?

6 jaar geleden ben ik gescheiden en mijn zoon is nu 17 jaar. Na 3 jaar co-ouderschap heeft mijn zoon gekozen om bij mij, zijn moeder te wonen. Om de paar maanden gaan we samen uit eten om even echt quality time te hebben om samen te praten. Het zijn voor ons beide waardevolle uren. Na ruim een jaar zie ik zijn gedrag veranderen, onhandelbaar en zie hem stoeien met zichzelf. We zien hem afglijden. Vorig schooljaar te laat begonnen waardoor zijn eindsprint geen zin meer had, gebruikt af en toe jointjes... Ik wil hem zo graag helpen, maar ik kom niet meer dichtbij (dit was voorheen zeker anders). Dit is niet alleen de puberteit en loskomen om volwassen te worden. Er is meer aan de hand. Helaas heeft de psycholoog het op gegeven. Ik ga hem natuurlijk niet opgeven, maar ben eigenlijk ten einde raad. Hebben jullie tips voor mij?

ik zou graag de brief ontvangen die voorgelezen werd namen s kinderen aan gescheide ouders bij utopia op 2 oktober 2019. ik zou die graag aan mijn dochter willen geven om begrip voor haar kinderen alvast bedankt

Hey, ik en me ex zijn nu ongeveer 2 jaar uit elkaar, was absoluut geen vecht scheiding en we proberen alles te doen in het belang van onze kinderen. Nu merk ik dat mijn contact met moeder als lastig wordt ervaren Door mijn nieuwe vriendin, maar ik vind het contact fijn, zeker ook voor het belang van de kids. We hebben dagelijks contact. Wat ervaren jullie? Hebben de kids er last van als de gescheiden ouders nog dagelijks contact hebben, en nog met elkaar optrekken?

Allereerst wil ik jullie bedanken voor de mogelijkheid om mijn vraag te stellen. Ik ben een moeder van 2 kinderen, een dochter van 9 en een zoon van 12. Wij hebben 5 jaar in het buitenland gewoond en in dat laatste jaar ben ik van hun vader gescheiden. Omdat de situatie in het buitenland onhoudbaar werd, is de keuze gemaakt dat de kinderen en ik alvast naar Nederland terug zouden gaan en hun vader zou binnen een half jaar komen. We zijn nu inmiddels 1,5 jaar verder, maar hun vader woont nog steeds in het buitenland en kiest voor zijn carrière. De kinderen zien hun vader zo ongeveer 3 tot 4 keer per jaar. Telefonisch contact was er in het begin regelmatig, zo ook de sms-jes maar de laatste 9 maanden is dit minimaal en als er iets binnenkomt gaat dit over papa zelf of zijn werk. De kinderen hebben zelf contact gezocht met vragen over wanneer papa naar Nederland komt en waarom hij niet voor hen kiest. Helaas krijgen zij hier niet de antwoorden op die zij zoeken. Ik merk dat de kinderen zich steeds meer afzetten en steeds minder reageren op het contact. Ze hebben aangegeven erg boos, verdrietig en teleurgesteld te zijn en voelen zich in de steek gelaten. Hoe kan ik hen helpen met het verdriet en de boosheid die zij ervaren, juist omdat ze het niet tegen hun vader durven te vertellen uit angst om hem helemaal kwijt te raken. Bedankt voor jullie tijd.

Mijn zoon (12) wil niet verhuizen naar mijn nieuwe vriend. Hij moet dan alles opgeven, voetbal.Moet ik doorzetten of naar hem luisteren?

Mijn man heeft mij recent verlaten voor een andere vrouw. Een week na de verhuizing naar mijn nieuwe huis met mijn kinderen (co ouderschap, nog niet formeel) vond hij het tijd om de nieuwe vriendin aan de kinderen, 6 en 7, voor te stellen. Ik was van mening dat het veel en veel te vroeg was maar ben volledig genegeerd. Nu, 2 maanden later speelt ze een actieve rol in hun leven maar heb ik te maken met een huilend meisje van 6 die niets liever wil dan een papa en mama samen en een boos jongetje van nu net 8. Bij hun vader en nieuwe vlam schijnt het prima te gaan maar ik krijg om de week de ellende over me heen. Daarnaast voel ik me, wellicht niet vreemd, zo ontzettend gekwetst. Ingewisseld als vrouw en nu ook als moeder, en ik kan niets doen om mijn kinderen te beschermen. Iemand wellicht een tip om hoe hier voor hun en mezelf mee om te gaan?

Dag allemaal, De moeder van onze dochter Hannah en ik gaan uit elkaar. Hannah weet het vandaag 6 weken. Ik ben op zoek naar een huurwoning in ons dorp. Nu moeten we haar deze week gaan vertellen dat ook haar moeder niet in het ouderlijk huis blijft wonen, waar tot nu toe wel sprake van was. Om financiële redenen én omdat haar moeder ook het gevoel heeft dat in de weken dat Hannah niet bij haar is onze huidige woning wel eens erg groot zou kunnen voelen voor haar alleen. We zijn bang Hannah opnieuw verdriet te zullen doen als we haar deze boodschap deze week gaan brengen. Ze woont erg graag in ons fijne huis en in onze straat en ze heeft een aantal vriendinnetjes in de straat. Anderzijds hebben we ook wel gehoord van volwassenen dat het allerbelangrijkste is onze onvoorwaardelijke liefde voor haar. Wat is jullie ervaring met het belang van blijven wonen in de ouderlijke woning en de vertrouwde omgeving? Hannah is 10 jaar en 9 maanden oud en zit in groep 8. Vanaf volgend schooljaar gaat ze dus sowieso een nieuwe fase in. Dank Erik

Dag, ik heb een vraag. Ik ben 6 jaar gescheiden. De communicatie tussen mijn ex en ik was altijd vrij stroef. De kinderen waren de meeste tijd bij mij, alhoewel we co ouderschap hadden afgesproken. Begin dit jaar hebben we mediation gedaan, om tot een betere regeling te komen. We zouden meer met elkaar overleggen, en de kinderen zouden vaker naar hem gaan. Dit is deels gebeurd, maar het overleggen is nog lastig. Nu zit ik eigenlijk met het volgende. Mijn dochter van 10 wil heel graag dansen. Veel vriendinnen dansen ook bij de dansschool waar ze dat wil doen. Dat is heel dicht bij ons huis. Ik heb mijn ex gezegd dat ze graag wil dansen, maar hij wil het niet, of in ieder geval wil hij er niet aan mee betalen, omdat hij het "straat" vindt. Ik wil wel dat ze gaat dansen. Ik vind het belachelijk dat hij er niet aan mee wil werken. Praten hier over lukt niet, Dit is zijn standpunt, klaar. Ze zit ook op paardrijden, dat mag wel. Ze zat op scouting, daar wou ze van af, daar was hij het niet mee eens. Maar ik heb het lidmaatschap aan het eind van vorig seizoen opgezegd. Ze wou daar echt niet meer heen. Nu wil ze dus heel graag dansen, maar dat vind hij niet goed.

Wij zijn een samengesteld gezin. 2 kinderen van 15 en 16 nog zonder omgangsregeling en ze kiezen voor het ouderlijk huis. Nu vinden wij dat ze ook naar hun moeder moeten alleen weten niet meer hoe dit te stimuleren. Ze gaan nu iedere zondag alleen wanneer ze eronder uit kunnen doen ze dat. Als je vraagt wat ze willen zegt het meisje dat ze mamma wil in ons huis. Nu komt de kerstvakantie en ze willen met oud en nieuw hier zijn. Nu is het zo dat de andere kinderen (8 en 10jaar) een omgangsregeling hebben en 1 week bij vader zijn (dit jaar met kerst) en 1 week bij ons. Nu overleggen we wat de ook oudsten graag willen maar die willen geen hele week naar moeder. Hun moeder mist hun ook. Hoe kunnen we ze het beste stimuleren toch vaker te gaan? Moeten wij als ouders ze tot een omgangsregeling komen en ze daartoe verplichten? Ze willen niet kiezen dus kiezen voor de woning en wij vinden dit lastig hebben het er onderdeling veel over en komen er niet uit. Willen de kinderen hier niet mee belasten vandaar dat ik de vraag hier neer leg. Alvast bedankt voor de antwoorden. Groet, Marianne