Hoi, mijn/onze zoon van 7 heeft sinds een aantal weken heel erg last van; het missen van de andere ouder. Vanaf zijn 2de zijn wij uit elkaar en ongeveer een jaar na de scheiding is zijn moeder 70km verhuist . Zijn moeder en ik gaan goed met elkaar om en doen een wisselmoment altijd binnen rustig met een "bakkie" en doen op zijn verjaardag (en nog een aantal momenten)altijd iets samen. Nu is hij dus sinds kort regelmatig ontroostbaar. We videobellen, praten knuffelen, zeggen dat het er mag zijn en het helemaal niet erg is om het te laten lopen en vragen wat hij nodig heeft of wat we voor hem kunnen doen. Wij denken omdat hij nu misschien echt het besef heeft wat een scheiding is?! Vraag is eigenlijk wat wij nog meer kunnen doen om hem te helpen en wat ervaring van anderen is?

Hebben jullie ervaring met ouderverstoting? En hebben jullie een tip voor een ouder die hier mee te maken heeft?

Hallo allemaal, Ten eerste leuk om hier te zijn. 6 jaar geleden zelf als buddy op het forum actief geweest. Mijn vraag gaat over of ik weer contact met mijn vader wil. Toen ik 12 was zijn mijn ouders gescheiden en heb ik vanaf mijn 13e tot mijn 22e geen contact met mijn vader gehad. Dit omdat de scheiding vrij heftig was, waarbij de politie was betrokken en omdat hij alles bij elkaar had belogen en bedrogen. Toch heb ik toen ik 22 was weer contact met hem opgezocht. Dit contact was fijn en goed totdat ik erachter kwam dat hij weer aan het liegen en bedriegen was. Onze dochter was toen nog geen 2 jaar. Nu inmiddels al 3 jaar geen contact meer en hebben wij 2 dochters, 1 van 4 jaar en de jongste is 1 jaar. Zij kennen hun opa dus niet. Afgelopen najaar is mijn oma (was als mijn moeder) overleden en vraag ik mij af wat ik moet doen. Wel of geen contact met mijn vader? Ook omdat het leven kort is en ik zoveel mogelijk negatieve energie niet in huis wil hebben. Hoe denken jullie hierover? Alvast super bedankt! jullie zijn allemaal toppers!

Hallo, Ik heb een vraag en hoop dat iemand goed advies heeft. Mijn partner heeft een dochter van 11 jaar. Ik noem haar Nina. Nina heeft altijd goed contact gehad met haar vader en zijn familie. Ook is het contact tussen Nina en mij leuk en ongedwongen. Nina kwam tot verkort om het weekend en elke dinsdag bij haar vader. Dit waren fijne momenten. Helaas heeft Nina 2 weken geleden besloten niet meer op dinsdag te willen komen. Haar vader en ik vinden dit jammer maar respecteren haar keuze. Liefdevol loslaten noemen wij dat. Nu lijkt de situatie weer te veranderen. Van de moeder van Nina horen we dat ze niet meer de school vakantie regeling wil nakomen en dat ze ook twijfelt of ze de weekenden nog wel wil komen. Zoals elke keer gaan de vader en moeder van Nina netjes in gesprek met Nina er bij. Nina lijkt dan dicht te klappen. Later horen wij (Nina haar vader en ik) dat Nina met allerlei gevoelens zit die ze niet wil delen met haar vader. Maar het bijzondere is dat haar vader en ik dit totaal niet herkennen. Wij zien een meisje dat vrolijk is,vriendelijk, zich makkelijk aanpast en veel van haar vader en familie houd. En andersom Hoe kan dit zo ineens veranderen? Nina haar vader en ik hebben het gevoel/ vermoeden dat we in een situatie zitten waarin ouder verstoting plaats vind. Nina haar moeder kent haar eigen vader ook niet omdat haar moeder ook voor afstand heeft gezorgd. Het lijkt een patroon te zijn. Wij zitten klem. Wat moeten we doen? Tips?

Mijn zoon (12 jaar) heeft het er heel moeilijk mee dat hij zijn vader niet kan zien. Hij ziet zijn vader nu al 11 maanden niet meer omdat vader geen begeleide omgang wil terwijl de gezinsvoogd dit wel nodig acht. Vader heeft psychische problematiek en zoon heeft cptss. Mijn zoon heeft het gevoel dat hij de enige is en wil eigenlijk niet verder leven zo. Hoe kan ik mijn zoon het beste steunen? Hij heeft een Ambulant begeleider, maar volwassenen vertrouwen is heel moeilijk voor hem. Hulp vanuit een therapeut hebben we ook al geprobeerd, maar zoon vertrouwt therapeut niet. Mijn zoon gaat er aan onderdoor als hij zijn vader niet ziet, maar ook als hij zijn vader wel ziet. Hoe kunnen wij hem helpen om te accepteren dat zijn vader niet zal veranderen en dat het nu even is zoals het is?

Als je als kind van gescheiden ouders bij opa en oma op bezoek gaat en je wil je vader (voorlopig) niet meer zien. Hoe vind je het dan als er bij opa en oma foto’s hangen van papa met zijn nieuwe vrouw? Mogen de foto’s daar hangen tijdens je bezoek of doet dat teveel verdriet?

Goedenavond, Mijn zoon van 13 heeft net tegen mij gezegd dat hij liever niet meer naar zijn vader gaat, omdat die zo snel boos wordt. Ik herken dat gedrag wel. Er is verder totaal geen angst van mij dat mijn kinderen iets overkomt wanneer ze bij mijn ex zijn. Maar ik weet echt niet wat ik nu moet met deze opmerking. Ik wil zeker voor mijn zoon opkomen en ook als ouders samen op blijven voeden. Heeft iemand de tip voor me?

Mijn zoon is 11 jaar oud, sinds zijn 1e zijn zijn vader en ik niet meer samen. Als ouders kunnen we goed met elkaar opschieten en praten, we hebben geen ruzie. De kinderfeestjes en schoolbezoeken doen wij samen met onze zoon. Hij woont 50/50 bij ons en zijn vader. De laatste tijd verteld hij steeds meer over conflicten die hij heeft met zijn vader en stiefmoeder. Hij heeft het idee dat zijn halfzusjes anders behandeld worden dan hij en krijgt veel straf. Hij wordt ook steeds brutaler tegen zijn vader en stiefmoeder. Hij durft daar geen vriendjes uit te nodigen omdat hij zich schaamt voor de regels daar. Vandaag vertelde hij dat hij er gestrest van wordt. Afgelopen week voelde hij zich slecht en heeft alleen zitten huilen op zijn kamer. Hij wilt niet dat ik deze signalen met zijn vader bespreek omdat hij bang is voor de reactie. Toch ben ik bang dat het een keer explodeert. Daarnaast ben ik bang dat dit mijn zoon beschadigd en de band tussen hem en zijn vader en stiefmoeder. Ik weet me hiermee geen raad, hebben jullie tips?

Mijn kinderen zijn 4, 8 en 11. Het contact tussen mij en mijn ex-partner gaat helaas niet goed. Mijn dochter wil graag dat ik kom kijken bij haar wedstrijd. Ik weet dat mijn ex-man dit niet wil en geef dit bij haar aan. Ze besluit dat ze dit alsnog zelf te vragen. Mijn ex-man zegt het volgende: Dat ik het aan hem had moeten vragen. Dat ik weet dat zijn antwoord nee is en dat kinderen inzetten een no-go is. Alleen ik zet mijn kinderen niet in. Mijn dochter doet dit op eigen beweging. Moet ik mijn dochter vertellen dat ze dit soort dingen niet meer kan/mag vragen? Of heeft ze altijd het recht om aan te geven wat ze graag wil? Ik hoor het graag.

Mijn dochter(13) wil graag een baantje. Folder kranten wijk. Nu begint mijn ex man dat ik moet overleggen met hem. Contact is slecht. Zelf ben ik van mening dat dit haar ding is. Ze gaat ons los laten...en werken is beter in mijn ogen dan achter een beeldscherm hangen. Moet ik dit echt overleggen? Of mag zij dit zelf uitmaken?