Hoe kan ik haar toch helpen?

Hi Sandra, wat een verdrietige situatie. Ik snap dat je je machteloos voelt. Het gedrag van jouw dochter herken ik omdat mijn zus vroeger ook dit gedrag toonde en vaak boos wegliep en weinig kon hebben. Mijn ouders probeerde mijn zus als ze boos was te laten en meer ruimte te geven. Op dat moment het gesprek met haar aangaan werkte vaak averechts. Het hielp om geduldig te zijn en haar wat meer tijd te geven. Hopelijk heb je hier iets aan! Succes!

Hi Sandra, Waar ik in deze situatie behoefte aan had gehad is een steunpilaar. Iemand die mij vertelt én laat zien, dat alle emoties die ik heb oke zijn. Hoe boos ik dan ook ben. Onder boosheid zit meestal ook iets anders; verdriet of verwarring of overwhelming bijvoorbeeld. Probeer erover te praten (en vooral: ernaar te vragen én door te vragen om het te begrijpen) op een rustig moment. Wat is iets wat jullie eerder samen deden (een theetje drinken, iets lekkers halen/eten)? En ook jij mag delen wat die emoties met jou doen, dat merkt zij immers toch wel. Weet dat zij jou niet verdrietig wíl maken, dat staat los van de boosheid die er wel uitkomt. Dat boosheid er tegenover jou uit komt is ook meestal een teken dat ze zich wel ergens veilig genoeg voelt om zich tegen jou af te zetten. Hopelijk kan je het op die manier ook een beetje omdenken. Hopelijk helpt dit je wat op weg. Liefs, Carly