Hallo, Mijn ex en ik zijn nu 2 jaar gescheiden en hebben samen 2 kinderen. Mijn zoontje van 5 en dochter van 8 wonen bij mij. Mijn zoontje gaat om het weekend 1 nachtje bij zijn vader logeren en onze dochter gaat alleen de zaterdag overdag naar haar vader toe. Mijn ex en ik hebben overigens een goed contact samen en hij is altijd welkom om langs te komen wanneer hij wil. Nu is het zo dat mijn zoontje (van bijna 6) vaak na een nacht bij papa zegt dat hij papa mist en eigenlijk het liefst bij papa wil wonen. Zijn vader geeft aan dat dit niet kan, door zijn werk maar ook door zijn psychische kwetsbaarheid. Hij kan niet volledig voor hem zorgen. Ik vind het moeilijk omdat ik dan ook het verdriet van mijn zoontje zie. Ik zeg dan ook ik snap dat je papa mist en papa is ook heel lief, maar je kan niet bij papa wonen. Je mag papa altijd bellen en papa mag altijd langskomen bij ons, maar je woont bij mama en bij je zus. Maar eigenlijk weet ik niet of ik hier goed op reageer en wat ik anders zou kunnen doen.

Mijn ex en ik zijn sinds 3 jaar uit elkaar en sindsdien loop ik tegen een muur aan qua communicatie met ex. Het enige wat hij doet is dwarsliggen. Het ergste is dat hij mijn jongens belast met zaken voor volwassenen. Heb al diverse malen dringend gevraagd om hier mee te stoppen. Maar hij stopt hier niet mee. Mijn jongens hebben hier emotioneel heel veel last van en gaan binnenkort starten met hulpverlening. Ik loop tegen een muur aan en dit kost me al 3 jaar heel veel energie. Ben ten einde raad wat ik hiermee aan moet. Hij communiceer alles via mijn kinderen en dat MOET gestopt worden. Wie of wie heeft een tip? Ben echt ten einde raad.

Goedenavond, Mijn dochter heeft aangegeven een brief te willen schrijven naar de rechter over dingen die ze graag anders zou zien en niet fijn vind, ze heeft van haar oma en buddy te horen gekregen dat dit kan. Ze is bijna 11 en kan al een hoop zelf schrijven, maar toch wil ze graag mijn hulp. Waar ik bang voor ben is dat de rechter of persoon die het leest dit dan ziet als een brief van mij richting ex, dit wil ik echt voorkomen, want het is echt haar keuze. Hebben jullie tips? Fijne avond....

Mijn dochter woont een week bij mij en dan week bij haar vader. Nu zij 18 is wil haar vader geen alimentie meer betalen voor haar. Mijn dochter wil hier niet tussen worden gezet maar omdat zij 18 is moet zij zelf stappen ondernemen hiertegen. Vecht zij voor de alimentatie, krijgt ze ruzie met haar vader laat het erbij moet ik Als moeder voor alles opdraaien. Ik vind het moeilijk en het doet heel veel verdriet dat mijn dochter er tussen is gezet. Maar toch wil wel graag de alimentatie ontvangen. Ze zit nog op school. Hoe moet ik dit aanpakken.

Mijn ex partner valt de kinderen lastig met (haar) financiële situatie. Ik merk sterk aan de kinderen dat ze er veel stress van ondervinden en ben van mening dat dit een onderwerp is die niet thuis hoort bij de kinderen. Gezien we niet op een lijn zitten omtrent dit onderwerp vraag ik om advies om dit bij de kinderen weg te kunnen halen.

Hoi, Ik ben gescheiden van mn man en heb nu een vriendin. Hoe kan ik het mijn ex en dochter van 12 het beste vertellen? Groetjes Emi

Hallo, Afgelopen mei ben ik gescheiden van mijn man gaan wonen. Onze jongens 12 en 13 jaar wonen sindsdien elke week 2 nachten bij hun vader. De ene keer het weekend en de andere keer doordeweeks. Hun vader wil ze vaker zien. Zij willen geen verandering omdat ze het zo goed vinden. Samen met mediator hebben we besloten dat we de regeling wel willen veranderen, maar dat de jongens mochten kiezen wanneer het in zou gaan. Helaas blijven de jongens volhouden dat ze niet willen veranderen. Ondanks de argumenten die wij aandragen. Dat het nu makkelijker schema wordt en dat ze dan vaker hun vader zien. Ik vind t heel naar dat we niet naar ze luisteren. We hebben afgesproken dat we het welgaan doen... Maar ze blijven volhouden dat ze niet willen. Het gaat tegen mijn gevoel in om ze te dwingen. En aan hun haren er heen slepen is ook niet de bedoeling. Wat moet ik nou? Gaan voor de wensen van mijn ex man of voor de wensen van mijn jongens? Wat nou als ik doorduw? Wat doet dat met mijn relatie met de jongens? Ik vind de regeling zelf ook goed zoals hij is. Ik deed het voor mijn ex man. Ik wil ze zelf helemaal niet missen... wat is het beste voor mijn jongens?

We zijn nu vijf jaar gescheiden, eerst co-ouderschap, nu gemiddeld twee weekenden in de maand. Zoon 12 wil niet naar vader en ik krijg niet helder waarom niet. In gesprek met ex krijg ik ook geen (negatieve) redenen. Moet ik hier consequenties aan verbinden? Zus gaat wel.

Hoewel mijn partner en ik al ruim een jaar uit elkaar zijn, woont mijn partner nog in mijn huis met onze dochter en ik door omstandigheden bij mijn moeder. Ik zie mijn dochter wel elke week. Nu vertelde mijn partner, zonder mij meegenomen te hebben in het proces, dat hij een nieuwe partner heeft en binnen 5 weken wil samenwonen. Ons kind van 4 kent de nieuwe partner nog niet. Haar 2 oudere zussen uit een eerdere relatie al wel een maand. Ik probeer het constructief op te lossen en heb voorgesteld onze dochter pas na de zomervakantie daar te laten wonen ( doel 50%). Wat is nu een goed proces om onze dochter te informeren en te laten wennen aan de situatie? Doel tussenliggende periode is ieder een week met onze dochter in mijn huis te verblijven. Ik dacht zelf aan: - samen vertellen dat papa een nieuwe vriendin heeft, waar hij ook verliefd op is en mee kust. Dat hij het leuk zou vinden dat ze deze vriendin ontmoet. - dat vader en de nieuwe vriendin een activiteit plannen waar kennis gemaakt kan worden (in bijzijn van de 2 zussen) - paar keer een activiteit plannen en daarna pas bij elkaar slapen (met de vraag aan onze dochter of zij dat ook leuk vindt). Dit slapen nog niet fulltime. Tijdspad ongeveer een maand. - bij elkaar slapen opbouwen - paar maanden wachten en dan onze dochter informeren dat zij bij nieuwe partner 50% van de tijd gaat wonen. Is dit in jullie ogen een goed proces? Graag hoor ik jullie input

Sinds bijna 4 jaar ben ik de stiefmoeder van een hele toffe jongen. Ondertussen is hij 13 en ik heb wel het gevoel dat we een goeie band hebben. Echter ben ik soms een beetje in de war over wat mijn rol is. Zijn papa is zelden thuis,vaak weg voor zaken. Zelf doe ik thuiswerk, administratie en ben er dus altijd. De biologische mama wil al jaren geen enkel contact met ons. Een 3 tal keer per jaar komt zij mijn stiefzoon halen voor een verlengd weekend of korte vakantie,meestal een dagje of 5. Komt er eigenlijk op neer dat ik verder volledig zelf insta voor de opvoeding van mijn stiefzoon, omdat de moeder niet in the picture is.. En vader zaakvoeder is van een B.v. en erg druk is. Ik doe alle oudercontacten, doktersbezoeken , enz enz Overal wordt gezegd dat je de opvoeding aan de biologische ouders moet overlaten, maar dat is in dit geval onmogelijk. Mijn stiefzoon spreekt mij aan met mijn voornaam, dus ik neem aan dat hij mij niet echt als zijn moeder ziet.. Maar ik begrijp ook niet goed wat mijn rol dan is of hoe ik in dit verhaal sta..