Hallo,sinds een paar jaar ben ik gescheiden en heb ik geen contact helaas met mijn kinderen. Mijn kinderen zijn begin twintig. In de eerste jaren deed ik cadeaus bezorgen als hun jarig waren en met sinterklaas. Kinderen hebben aangegeven dat ze zelf contact zoeken als ze er klaar voor zijn. Nu stuur ik alleen bericht met feestdagen en een cadeau met sinterklaas. Helaas verneem ik daar niks van hoe ze daar instaan. Echter het gaat nu om mijn zoon van 25. Ik heb nu gehoord dat hij depressief thuis zit, en dat het helemaal niet goed gaat, hij is daarbij ook game verslaafd en zit zonder werk, ik ben zeer geschrokken en ik hoor dat kennissen, zich ook grote zorgen maken. Afgesproken in ons convenant, dat als er iets belangrijks was de andere ouder op de hoogte word gebracht, echter is dat niet het geval, eerder toen dochter ziekenhuis bezoek had en uit huis ging heb ik niks vernomen en ben nu bang dat ik ook niks hoor. Mijn vraag is omdat ik mijn grote zorgen maak, wat zou ik kunnen doen? Mijn ex-partner contact mee zoeken, zo ja telefonisch (eerder nam ze nooit op) of per brief? Of zal ik zelf contact met mijn zoon opnemen of zal hij dan mijn helemaal nooit meer willen zien? zo ja telefonisch of per brief, of aanbellen bij zijn moeder waar hij woont?. Ik hoop dat ik wat handvatten krijg om te kijken wat ik kan betekenen voor mijn zoon. Met vriendelijke groet G.

Ik ben een moeder van twee jongens van bijna 13 en 10 jaar oud. 2 jaar geleden wilde mijn oudste zoon bij zijn paps en zijn vriendin wonen, omdat dat zoals hij zelf aangaf rustiger was ipv. heen en weer reizen. Met pijn in mijn hart en de afspraak met vader dat mijn zoon mocht langskomen wanneer hij wilde ben ik daarmee akkoord gegaan. Vervolgens zag ik hem nooit meer en ging mijn zoon dingen verzinnen waardoor paps een nog slechter beeld van mij kreeg dan wat hij al had. Hij gaf mijn zoon bvb al gelijk en vond het niet nodig om daarin in gesprek te gaan met zn drieën. Sindsdien spreek ik mijn zoon ook niet meer. Ik stuur hem zo nu en dan een kaart met dat ik nog steeds trots op hem ben en nog altijd net zoveel van hem hou. Verder zoek ik geen contact, omdat mijn zoon heeft gezegd dat hij dat liever niet wilt. Ik vind dit hartverscheurend, maar ook dat accepteer ik. Nu is het zo dat mijn jongste nu graag bij mij zou willen wonen, maar daar wordt geen gehoor aangegeven. Ik ben van mening dat als je in een fijne omgeving leeft en ouders kunnen communiceren dat je ook beide nodig hebt. Mijn jongste komt vaak verdrietig en vol schuldgevoel thuis met hele nare opmerkingen/meningen over mij die bij papa thuis over de tafel gaan. Paps maakt daar ook geen geheim van, want hij zegt het ook waar mijn zoon bij is tegen mij. Het liefste heb ik dat mijn jongste met plezier naar papa gaat, maar hij is zo overstuur als hij terug gaat. Ik troost hem, het voelt alsof ik hem niet kan helpen

Vanaf welke leeftijd kan een kind een buddy krijgen?

Hallo, ik ben moeder van een zoon van 9 en dochter van 5. 3 jaar geleden ben ik gescheiden en ben ik met de kinderen verhuisd. Vader is van maandagmorgen 5uur tot vrijdagavond 21uur van huis. Wij hebben vastgelegd dat de kinderen om het weekend van zaterdagmorgen tot zondagavond bij vader zijn. De oudste gaf 1.5 jaar geleden aan, zijn papa vaker te willen zien. Wij hebben besloten dit te doen en de kinderen ieder weekend naar papa te gaan. Kinderen misten de leuke dingen bij. geen moeten, maar ontspannen. Oudste is vorige jaar in de zomervakantie weg gelopen. Ik bracht de kinderen op vrijdagavond naar vader zijn huis en zorgde voor oppas. Ik vind het belangrijk dat de kinderen hun papa ook zien. Dit escaleerde, oudste liep weg op de vrijdagavond. Hij wou bij mij zijn. Vader is nogal hard en oudste is nogal gevoelig. Ik ben weer naar om het weekend regeling gegaan. Ik merk wel dat 2 nachtjes in de maand weinig is en de jongste mist haar papa. ik heb zitten denken aan 3 weekenden bij vader en 1 bij mij. maar 3 weekenden achter elkaar is te veel ivm oudste kind. Het is wel fijn dat het niet te rommelig word en dat er duidelijkheid is. Jongste gaat in mijn weekend wel paar uurtjes heen. Hebben jullie een idee? Ik heb vader gevraagd om minimaal 1 vrijdag in de maand op tijd thuis te zijn. maar dit gaat niet lukken zegt hij.

Beste, Mijn zoon van bijna 14 jaar woont nu nog bij zijn vader. Hij heeft anderhalf jaar geleden aangegeven dat hij bij mij wilt wonen. Zijn vader is anderhalf jaar geleden in de zomervakantie gaan samen wonen met zijn vriendin en 3 kinderen, dit kan mijn zoon niet goed behappen, ben het gesprek aangegaan met mijn ex over de wens van onze zoon, dit kwam volgens hem nogal rauw op zijn dak en is niet akkoord gegaan met de wens van onze zoon. Zijn meerdere gesprekken geweest maar mijn ex blijft bij zijn standpunt dat onze zoon moet het recht heeft om hier mee te komen. Zelf mijn zoon heeft het naar hem geschreven over zijn wens. Ook dat hielp niet. Dus mijn zoon voelt zich niet serieus genomen en durft nu ook niet meer over te beginnen. Nu beangstig mijn ex mij soms ook dus voor mij is t moeilijk om die stap tot gesprek te beginnen, want eigenlijk is het een gebed zonder einde, en zal hij niet akkoord gaan ondanks het welzijn van onze zoon. Kan ik beter gelijk de rechtbank inschakelen met toestemming en medewerking van mijn zoon?

ik ben twee jaar gescheiden, en heb drie kinderen. Ik probeer zoveel mogelijk goed te doen maar weet het niet meer. Wanneer meisjes bij papa zijn loop volgens hem alles vlot, wanneer ze bij zijn zijn er goede momenten maar ook veel woedeuitbarstingen en vele huilbuien. Ze geven mij weinig wat er aan de hand is. Ze vertellen bij dingen die gebeuren bij papa die voor mij onaanvaardbaar zijn, maar het blijft hun papa en probeer hen uit te leggen wat ze hier tegen kunnen doen. Neem hier als voorbeeld jullie punten die jullie opsommen. Maar ze durven niets tegen hun papa zeggen. Ze zijn bang. Hoe kan ik hen hierbij helpen? Wat doe ik best, of juist niet? Mijn dochter is 8 en zou graag een buddy hebben, kan dat dan? En we wonen ook in Belgie? Hopend op wat tips of raad....

Beste kinderen van gescheiden ouders; heeft iemand van jullie ervaring met een loyaliteitsconflict naar één van de ouders? Ik heb het initiatief genomen van onze scheiding, mijn ex veroordeelt dit openlijk, ook naar onze zoon(van 11 jaar). We wonen nog steeds in één huis en ik merk dat onze zoon het lastig vindt aardig te blijven naar mij toe en steeds brutaler wordt, al helemaal als zijn vader in de buurt is. Hij verteld ook aan zijn vader dat wij vaak ruzie maken en dat hij liever heeft dat ik weg blijf, als ik na drie dagen werken thuiskom. Ik begrijp dat mijn zoon in een loyaliteitsconflict zit naar zijn vader toe, maar hoe kan ik hier het beste mee om gaan vinden jullie? Soms vind ik het lastig om een balans te vinden in het 'mijn grens aangeven', en hem maar wat bozig te laten zijn. Kunnen jullie mij vertellen hoe ik hier het beste mee om kan gaan? Hartelijk dank alvast voor de moeite. Een bezorgde moeder.

Ik wil graag advies: De vader van mijn kinderen en ik zijn al 18 jaar niet meer samen. In die relatie is het voorgekomen dat er geslagen is. Ik heb ook wel eens terug geslagen en het is zelfs voorgekomen dat ik hem aanvloog. Het is ook voorgekomen dat ik niks deed om niet te forceren en erger te voorkomen, dan liet ik het maar gebeuren. Het kwam niet regelmatig of vaak voor maar is wel meerdere malen gebeurd. In het gedrag van mijn zoon (19) herken ik gedrag van zijn vader en ik maak me al langer serieus zorgen over hem. Ik zou het vreselijk vinden als hij in eenzelfde situatie terechtkomt. In een boze situatie heb ik er na al die jaren uitgeflapt wat er voorgevallen is in de relatie met zijn vader en dat ik me zorgen maak over hem (mijn zoon dus). Ik heb een een beetje spijt dat ik het gezegd heb. Sommige dingen hoef je niet van je ouders te weten het heeft immers niks met de kinderen te maken. Daarom heb ik het al die tijd verzwegen.Mijn zoon wil nu niet over praten over wat er gezegd is en geeft mij geen kans om toe te lichten hoe het in elkaar zit. In boosheid maakte hij wel de opmerking dat als zijn vader "nog een keer beweert dat ik uit het niets weggegaan ben" hij m een klap wil geven. Moet ik mijn zoon toch uitleggen hoe het in elkaar zit: In een gesprek, een brief, moet ik het laten rusten? Heb ik het helemaal verkeerd gedaan? Hoe pak ik dit het beste aan.

Beste Villapinedo Ik ben de vader van drie kinderen (12 16 en 19). Gescheiden (helaas een slepende vechtscheiding) in 2015 Eigenlijk is het nu 5 jaar later nog niet veel beter. Mijn ex probeert eigenlijk via de kinderen zoveel mogelijk onrust te creëren. Ze zet de kinderen nu op tegen mijn vriendin. Ze verdraaid en bedreigt mijn vriendin enz. Ik ben eigenlijk opzoek hoe dit aan te pakken. Mijn ex is een Narcist dus die gaat niet luisteren. Mijn kinderen wil ik er eigenlijk niet mee belasten. Al denk ik dat ik wel tegen mijn kind van 19 een gesprek hierover kan aangaan. Al is het wel moeilijk, want daar zal ik tegen moeten vertellen wat hun moeder allemaal doet. Hoe ze daar op zal reageren weet ik niet. Ze zal daardoor zeker het gevoel hebben er tussen in te staan. Misschien hebben jullie wat tips.

beste kinderen wij zijn 7 jaar gescheiden en hebben 3 kinderen 13-11-9 jaar. Ze willen een andere omgangsregeling maar vinden het lastig om te zeggen wat ze willen. ook omdat ze verschillen in wat ze willen en ik en hun vader ook ideeën hebben. nu dacht ik dat deze vragen misschien helpen. maar er zijn vast ook andere dingen die kunnen helpen. willen jullie meedenken? we wonen een km van elkaar -wat is je allerliefste wens als je met niemand rekening hoeft te houden, alleen met wat jou een goed gevoel geeft? - wat denk jij wat voor iedereen haalbaar is met school, hobby, werk enzo? - wat wil je beslist niet? -als we er samen niet uitkomen wat wil je dan? praten met iemand erbij, papa en mama praten verder met iemand en beslissen, de rechter laten beslissen of gewoon doorgaan zoals het nu is? ik ben benieuwd groetjes een ouder