Ik ben al 13 jaar gescheiden. D14 jaar nu heeft problemen met haar vader. Ik wil onpartijdig blijven. Maar helaas hij komt niet voor info. Maar gaat ie mijn dochter lastig vallen op school. Met dingen die hij met mij moet regelen. Dus app welke kerstdag ben ik bij jouw 1ste. Dit hebt ze naar papa. Dan wordt ie via de app boos op haar. Krijg ik een telefoontje verdrietige dochter. Eerst die rustig gemaakt. Daarna gebeld het is al jaren zo ene jaar 1ste en nieuwe jaar en het jaar daarop alleen de 2e. Hij: Vroeger werd er overlegd. Nee alleen over pasen en pinksteren. Maar wil je iets weten bel me en app of een mailtje. Toen kreeg ik dingen te horen wat ik niet wist. Als wij problemen hebben komen wij naar hun. Maar andersom niet. Ik ben boos en verdrietig erover wat hij zegt. Hebben jullie de gouden tip voor me! Alvast bedankt

Mijn zoon van 9 jaar wil niet meer naar zijn vader, omdat zijn vader o.a. negatief over mij praat en hij mocht laatst niet meer appen met mij. Mijn zoon durft het niet te vertellen, want hij is bang dat zijn vader boos wordt. En ik als moeder...om eerlijk te zijn, durf ik het ook niet te vertellen. Bang voor zijn reactie.

We zijn nog maar een paar maanden gescheiden en hebben afspraken gemaakt omtrent nieuwe relaties. We hebben afgesproken dat de kinderen (12, 10 en 3 jaar) niet in prille relaties worden betrokken en dat dit pas na een half jaar wordt opgebouwd. De vader van de kinderen heeft net een nieuwe relatie en heeft dit zomaar zonder overleg met mij of plan aan de kinderen medegedeeld. Mijn zoon van 10 heeft altijd gezegd dat hij het niet nu nog niet aankan als een van ons een nieuwe relatie krijgt, omdat het te snel is, omdat hij de scheiding nog niet verwerkt heeft. Hij is er kapot van en is letterlijk in een staat van shock. Hij zegt ook dat er geen rekening met hem is gehouden. Ik voel me heel erg machteloos en vraag me af hoe ik hem het beste kan helpen. Ik ben er voor hem, ik vertel hem dat zijn gevoelens er mogen zijn en probeer hem te troosten, maar ik vroeg me af of iemand nog andere tips heeft.

Mijn ex en ik hebben 3 prachtige kinderen. 2 dochters van 10 en 13 en een zoon van 8 We hebben co-ouderschap (week op week af) en mijn ex wil onze zoon voor hem zelf hebben en probeert alles over zijn rug te doen om dit voor elkaar te krijgen. Nu heeft mijn zoon vandaag te kennen gegeven dat hij om de week het weekend bij me wil zijn. De rest vd tijd bij zijn vader. Dit vertelde hij door de telefoon die op luidspreker stond, en heb maar ok gezegd. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om via de kinderen dit tegen te spreken, maar het doet me zeer, erg zeer want het voelt alsof dit niet een eigen keuze is geweest van onze zoon. Wat moet ik nu? De "wens" van mijn zoon accepteren, of dit "aanvechten"?

Ik ben ruim 5 jaar gescheiden. De kids, 7 en 10, gaan om het weekend naar vader. De laatste tijd worden er verkeerde dingen gezegd tegen de kinderen. Bij een onvoldoende krijg je een klap, later bleek het een geintje te zijn. Bijzonder vorm van humor. Maar nu worden de kinderen opgezadeld met geheimen. Ze mogen namelijk van vader niets tegen mij zeggen. Zo was die van 7 ziek en vader heeft hem alleen gelaten toen de oudste van school en weer naar school gebracht moest worden. Zeker 25 min weggeweest ze mogen dit niet tegen mij zeggen, terwijl ik juist aangeef dat ze alles mogen zeggen. Welke tips hebben jullie voor mij? Kan ik hier juridisch iets mee? Help aub Groetjes Sabine

Mijn ex heeft toestemming gekregen van de rechter om in september 2019 te verhuizen naar *** met de kinderen (zoon 12jaar en dochter 8 jaar) zodat ze kan samenwonen met haar nieuwe partner. De kinderen zijn opgegroeid in ***. Ze verblijven echter sinds juni 2018 in ***. Het probleem nu is dat ze daar nog niet gewend zijn en liever bij mij in *** willen blijven. Ik zie ze nu 2 weekenden en wanneer ze weer naar hun moeder gaan dan willen ze niet en zit ik met 2 huilende kinderen. Ik leg ze elke keer uit dat ik dat niet kan doen. Dat komt door de afstand en omdat ik dit niet kan bespreken met hun moeder. Wat kan ik doen om mijn kinderen weer naar *** te halen, wat zij graag willen zodat ze weer gelukkig worden. Ik hoop dat jullie mij kunnen adviseren wat ik kan doen voor mijn kinderen want ikzelf wordt er ook niet beter van om mijn kinderen naar hun moeder te sturen terwijl ik weet dat ze daar niet gelukkig zijn. Groetjes Ronnie

Mijn ex en ik zijn nu 2 jaar uitelkaar. Sinds de scheiding mogen de kids geen foto's hebben hangen van het oude gezin. Net kwam hij de kinderen halen en zag een oude foto hangen in de kamer van onze dochter. Hij wilde gelijk dat de foto weggehaald zou worden en had het over portetrecht. Mijn dochter vindt het wel fijn dat de foto er hangt. Hoe kijken jullie aan tegen het hebben van foto's van je oude gezin? Volgens mijn ex is het dan onduidelijk voor ze dat we nu gescheiden zijn.

Hallo, Ik heb een vraag. Ik ben nu ruim 5 jaar gescheiden. Heb 2 zoons van 10. Ik heb ze voor de scheiding eigenlijk het meest opgevoed. Ik was meer thuis, ging overal met hun heen. Van Sinterklaas intocht tot aan zwemles enz. Feestdagen daar was hun vader ook niet van.. Na de scheiding was er een co ouderschap. Met een verdeling van ongeveer 65/70 procent bij mij en de rest bij vader. Sinds een half jaar heeft vader het contact geminimaliseerd. 1 keer per week bellen en de kinderen mochten op afroep komen. Nu wilt mijn exman en de gezinsvoogd (want de kinderen staan nu een jaar onder ots) een nieuwe regering. Solo parallel ouderschap. Week bij hem, week bij mij. En wat dat inhoud... Geen contact met de andere ouder. Geen bellen.. Geen contact! Alleen bij uitzondering bv een ziekenhuis bezoek. Dus 2 compleet verschillende werelden en regels en 0,0 contact met de ouder waar je op dat moment niet bent. Alles letterlijk gescheiden Alles in mij zegt dat ik dit niet wil. Ik heb altijd de kinderen het meest gehad. En mijn boodschap naar hun is.. Jullie papa blijft jullie papa en er mag altijd contact zijn. Wil je naar hem toe, mag dat! Wil je bellen.. Dat mag. Er ismomenteel een opbouwregeling. En ze gaan dus regelmatiger naar hun vader. Verder wilt mijn exman niks meer. Hij praat slecht over me. Wilt geen gezamenlijke therapie.. Kortom hij wilt en doet niks, en de boodschap naar de kinderen is.. Je moeder is slecht. Wat vinden jullie, van zo een solo parallel ouderschap?

Ik ben ruim 3 jr geleden gescheiden. Ik ben moeder van twee dochter van inmiddels 15 en 19 jr. Mijn oudste dochter wilde geen co- ouderschap en woont volledig bij mij in. De jongste dochter van 15 woont 1 week bij mij en 1 week bij vader. Vader heeft een nieuwe relatie en er is een dochtertje bij. Ik heb zelf een nieuwe relatie en mijn vriend heeft 2 zoontjes van 8 en 10 jr deze verblijven om het weekend bij ons. De week dat zij bij vader is en ook het weekend dat ze beide bij vader zijn wordt er nog veel op mij geleund. De jongste dochter komt te pas en onpas zonder iets te laten weten binnen. Eet dan iets drinkt dan iets onderweg van school naar huis of zoals het haar uitkomt. Ik werk en ben er dan niet. De lichten blijven aan en de rommel blijft achter, ik wil dus dat zij in de week dat ze bij vader is dit niet zomaar doet en laat weten als ze komt. Tijdens gesprekken komt dan in eens ter sprake dat beide kinderen dit onzin vinden, het is ook hun huis en we zijn je kinderen geen vreemden. word er gezegd. Ze voelen zich meer pionnen. Ik en mijn huidige vriend doen zoveel voor alle kinderen we hebben amper tijd voor elkaar. eens in de twee weken het kinderloze weekend word dan ook vaak nog in het teken van hun gezet om ze naar werk te brengen of halen of om weer te moeten horen dat pa en zijn vriendin ruzie hebben of juist weer samen hele dag weg zijn. Hoe kan ik hier mee omgaan? is het echt zo erg dat ik bericht verlang bij thuiskomst?

Ik zou graag een beetje advies willen in de volgende situatie: We hebben een samengesteld gezin, waarbij de kinderen van mijn partner om de week komen. Nou is t zo dat er op beiden adressen er een groot verschil is van hoe er tegen de opvoeding wordt aangekeken. Bij ons denken we dat veel regelmaat, ritme en structuur belangrijk is. & aan de “andere kant” is t lang leven de lol en vrijheid blijheid..(overigens wel versterkt uitgedrukt) .. maar soms zeggen we weleens tegen elkaar, t zal hier wel net een straf kamp zijn omdat bij ons de regels wel in grote mate moet worden opgevolgd en als dat niet gebeurt er consequenties aan vast zitten ... de oudste heeft Wel eens gezegd, bij beiden huizen zijn regels alleen bij mama zijn er geen gevolgen als je iets niet doet. Nou heeft de oudste geuit dat ze liever door de weeks bij haar moeder wilt gaan wonen & de weekenden nog wel wilt blijven komen. Naar eigen woorden, is t hier te zwaar voor der en is vader erg veel op mij gaan lijken qua structuur aanbrengen. (Jullie snappen t al, ik ben in deze de gebeten hond) Door de week ben ik t meeste thuis en is haar vader op de vrijdag thuis. Voor ons klinkt als: de makkelijkste weg kiezen. Wij zijn helemaal geen on mensen en doen met elkaar zat leuke dingen. Maar weten niet zo goed wat we moeten met het feit dat de oudste de regels hier te “moeilijk” vind en daarom bij der moeder wilt vertoeven waar er “niet”/“nauwelijks” naar der omgekeken wordt..