Mijn zoon van 12 krijgt steeds meer verdriet over de scheiding. Wij zijn sinds zijn 5e al uit elkaar en wonen dicht bij elkaar en het contact tussen papa en mij is best goed. We hebben onregelmatige wisselmomenten maar wel co-ouderschap. Hoe kan ik mijn zoon steunen in zijn verdriet?

Lieve allemaal, Ik heb 2 prachtige kinderen, wegens een gewelddadige relatie ben ik ruim 7 jaar terug uit elkaar met de andere ouder. De andere ouder wil per se co-ouderschap, naar mijn idee vooral om mij dwars te zitten. Ik loop er tegen aan dat de andere ouder vreselijk negatief over mij en mijn nieuwe partner en kinderen spreekt. Ook vertelt hij leugens over dingen die de kinderen betreft(zoals dat ik ze niet wil bellen als ze daar zijn, terwijl hij me het onmogelijk maakt). Ik wil de kinderen niet belasten met ouderproblematiek, maar ik wil ze ook niet voorliegen of mezelf in een kwaad daglicht laten stellen. Wat zijn jullie ervaringen, wat helpt hierin voor de kinderen? Ze zijn 7&8.

Mijn ex partner en ik hebben 2 dochter (15 en 18). In januari heb ik aangegeven dat ik de relatie wil beëindigen en in maart zijn we naar een mediator gegaan. Mijn ex partner neemt het mij erg kwalijk dat ik onze relatie na 28 heb beëindigd en is heel erg boos. Dat maakt dat de communicatie heel moeizaam verloopt. Het traject bij de mediator heeft er helaas niet voor gezorgd dat we samen tot een oplossing komen. Dat betekent dat we nu verder moeten met advocaten. Dit zullen de kinderen ook gaan merken. Wat vertel ik hierover?

Hi! Vorig jaar zijn de vader van mijn zoon en ik gescheiden. We hebben co ouderschap en er zijn veel verschillen in de opvoeding. Onze zoon doet het naar omstandigheden eigenlijk heel goed. Hij is een beetje een binnenvetter en praat niet veel. Wel weet ik dat hij het niet fijn vindt om te wisselen, hij graag bij papa én bij mama is, en dat hij waar hij is de andere ouder mist. Zijn manier om er mee om te gaan is 'het andere huis' te blocken. Zo heb ik hier foto's van papa en de huisdieren maar die wil hij niet zien omdat hij hen dan meer mist. Mijn zoon is 8. Mijn vraag aan jullie is, welke vragen, gesprekken of hulp hebben jullie gehad (of juist gemist) die helpend waren of waren geweest?

Mijn ex en ik zijn al een jaar uit elkaar maar wonen nog steeds samen aangezien we geen andere woonruimte kunnen vinden. Bij de mediation is ons aangeraden om het te delen met de kinderen (1 en 4 jaar) als er andere woonruimte is. Echter duurt dit zo lang nu dat we het lastig vinden om dit te "verzwijgen" voor onze kinderen. Steeds meer mensen weten het maar mensen in de kring van onze kinderen niet( school, opvang). Dit voelt helemaal niet meer prettig en oneerlijk. Kunnen we het nieuws toch al delen nu en wat is dan een goede manier? Apart wonen is niet concreet nu dus hoe kun je het het beste overbrengen aan een kind van 4. Graag hoor ik jullie reactie. Alvast bedankt.

Mijn man en ik hebben na drie jaar van alles proberen om de relatie nog een kans van slagen te geven, onlangs de hoop opgegeven. Omdat we al zo lang bezig zijn geweest met ons best blijven doen, misschien tegen beter weten in, kwam dat moment daardoor toch nog onverwacht voor ons. we verwachten daarom ook dat het onverwacht zal zijn voor onze kinderen van 16 en 12, ook al weten ze wel dat er dingen spelen tussen ons, dat we in relatietherapie zijn, etc. De oudste heeft ook wel eens gezegd “misschien kunnen jullie maar beter gaan scheiden, dat is beter voor jullie.” Ik ga er echter vanuit dat het evengoed als een schok zal komen, vooral voor de jongste van 12. We gaan binnenkort 3,5 week met het gezin met vakantie en dat willen we beiden ook graag. We hebben ondanks onze relatieproblemen niet vaak ruzie en er is ook nog steeds veel liefde en begrip tussen ons. Helaas blijkt dat toch niet genoeg. Nu is mijn vraag: vertellen we het de kinderen voor, tijdens of na de vakantie? Ik weet dat wij in staat zullen zijn om tijdens de vakantie dit slechte nieuws voor ons te houden en ons ‘normaal’ te gedragen. Aan de ene kant is het misschien fijn om in deze vakantie al te kunnen wennen aan het nieuws en dat er veel ruimte is om met elkaar te praten hierover. Aan de andere kant verpesten we misschien de vakantie ermee, helemaal omdat het dan de laatste gezinsvakantie gaat zijn. Wat is wijsheid? Zo snel mogelijk vertellen of ze nog een onbezorgde vakantie gunnen?

De vader van mijn kinderen en ik zijn nu ruim een jaar uit elkaar. Door de krappe woningmarkt wonen wij nog gedwongen met onze drie kinderen in een huis. Ruim een half jaar geleden hebben wij onze oudste van acht jaar verteld hoe de vork in de steel zit. Onze dochter en zoon (4 en 3) waren hierbij, maar kregen het niet echt mee. Nu worden ook zij natuurlijk ouder en gaan dingen opmerken. Mijn vraag is, hoe kan ik het heb het beste uitleggen wat de situatie nu is. Dit wil ik graag duidelijk hebben voor hen, voordat ik een woning heb. Dit omdat, als ik een woning toegewezen krijg, het dan heel snel kan gaan. Ik wil het zo goed mogelijk voor hen doen, dus niet alles tegelijk, ouders uit elkaar en ook nog eens snel een nieuw huis. Ik hoop dat iemand mij een goed advies kan geven. Vast bedankt

Hai, binnenkort zal ik aan mijn twee zonen van 22 en 26 jaar gaan vertellen dat ik mezelf wil ontkoppelen van de relatie met hun vader. Al zijn ze volwassen dan nog zal dit impact hebben. Mijn man, staat niet achter mijn keuze. Het zal daarom een gesprek van 1 kant zijn. Kunnen jullie mij advies geven hoe ik het beste , deze twee jong volwassen mannen mijn keuze kan vertellen? En ook wat je bv voor jezelf moet houden waarom je weggaat (er is geen ruzie, het is een persoonlijk verlangen van mij als moeder om op eigen benen te staan). Bedankt voor jullie advies!

Ik ben nu een dik jaar gescheiden en mijn kinderen van 16 en 19 jaar zijn de helft van de tijd bij mij. Ik wil graag weten hoe ik het beste aan mijn kinderen vraag hoelaat ze bv. thuis zijn tijdens de wisseling van hun vader naar mij. Zeg ik dan: "Hoelaat ben je thuis?" of zeg ik "Hoelaat ben je bij mij?". Mvg Marjolijn

Mijn zoon is nu 10 en zijn vader en ik al 9 jaren gescheiden. Mijn zoon stelt heel veel vragen over wat er mis is gegaan. Ik leg hem veel uit en zeg altijd erbij dat hij geen enkele schuld heeft. Maar soms ben ik bang dat ik te veel vertel. Hoe weet ik nu dat ik niet te veel heb uitgelegd..? Hij vindt het ook heel lastig dat zijn vader andere dingen vertelt dan ik. Wat kan ik dan het beste tegen mijn zoon zeggen?