Wat had je nodig?

Hoi Simone, fijn dat je het Forum hebt gevonden en heel erg bedankt voor je mooie open vraag. Ergens raakt het me dat je de vraag stelt hoe je je zoons kunt steunen. Want ik denk dat ik deze vraag vroeger als kind heel erg had gewaardeerd. Dus eigenlijk alleen maar mooi en fijn dat je ermee bezig bent!

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was, dus ik was wel een stuk jonger. Maar ik denk dat ik rond mijn 21e pas begon met verwerken van wat er allemaal was gebeurd. Ik was in die tijd heel erg boos, vooral op mijn moeder. En ik beschrijf die boosheid altijd als die van een kind, ontoerekeningsvatbaar en roekeloos. Maar dan met de daadkracht van een jongvolwassene, dus in staat om echt afstand te nemen. Bij mij is die boosheid in een periode van 3 jaar, op en af, eruit gekomen. En ik herken hier ook heel erg het gevoel dat ik geen gezin meer heb. Daar heb ik echt om gerouwd, juist op latere leeftijd.

Mijn moeder was in die periode de veiligste persoon om boos bij te zijn (ik durf dat bijna bij niemand anders). Ik ben haar zo dankbaar dat ik die gevoelens bij haar mocht uiten, zelfs als ik haar onbedoeld raakte of opzettelijk lelijk deed. Ze heeft dat liefdevol geïncasseerd. Ze zei me altijd: Het maakt niet uit in welke staat je bij me weg gaat, mijn deur is altijd open voor jou. Ik schiet altijd weer vol als ik aan die uitspraak denk. Ze heeft me echt de ruimte gegeven om pijn te hebben en boos te zijn. Ze was bereid om deze gevoelens samen met mij te bekijken, zonder ze op te lossen of weg te poetsen.

Achteraf beschouwd zie ik het echt als een enorm cadeau dat ze mij heeft kunnen geven. Want ik moest door die gevoelens heen. Ze moesten eruit! En ik ben ze ook echt kwijt, want ik ben niet meer boos. Dat is echt dankzij de ruimte en veiligheid die zij mij heeft gegeven, soms ten koste van zichzelf.

Ik denk dat jullie samen vast een leuk alternatief voor de feestdagen kunnen bedenken, wees vooral nieuwsgierig naar de behoefte. Maar misschien moet daarvoor eerst aandacht zijn voor de pijn dat het sowieso niet meer hetzelfde zal zijn.

Hopelijk heb je hier iets aan Simone. Dank voor je vraag, die mijn dankbaarheid voor mijn moeder heeft geraakt.

Veel liefs, Arne

Dag Arne,

Hartelijk dank voor je openhartige reactie. Enorm helpend. En ik ervaar hetzelfde als je moeder. Hoe mijn jongens zich ook voelen alles mag er zijn.

En omdat het mijn keuze is, is het ook mij die ze iets kwalijk (kunnen) nemen. En soms is het zoeken of ik hen wel naar hun gevoel vraag of niet. Want soms willen ze het er juist niet over hebben.

Nogmaals bedankt Arne en fijn voor jou (en je moeder) dat je haar nu met compassie kan zien en de verbinding in tact is gebleven.

Fijne dag, warme groet Simone

Hey Simone,

Ik herken mij in het verdriet van jouw zoons. Mijn ouders zijn harmonieus gescheiden, maar dat maakt het niet makkelijk want ik heb er ontzettend veel verdriet door. Ik zie ook heel erg tegen de feestdagen op omdat ik juist dan met mijn neus op de feiten wordt gedrukt dat mijn ouders echt gescheiden zijn. Ik zie heel goed in dat mijn ouders mij geen pijn willen doen, maar dat bij elkaar blijven ook geen optie was. Het zijn in mijn hoofd altijd dualiteiten. Blij zijn dat je ouders nu wel gelukkig zijn zonder elkaar, maar ook het verdriet voelen dat je geen gezin meer bent. Ik kan grote waardering voelen voor mijn moeder die haar best doet om het zo goed mogelijk voor mij te doen, tegelijkertijd frustratie dat ik daar überhaupt over na moet denken. Wat ik denk ik wil zeggen is: de moeite die je doet voor je zoons en de ruimte die je geeft, werkt helend. Het zal tijd nodig hebben. Ik weet feitelijk dat ik mijn ouders niets kwalijk kan nemen, maar toch voel ik wel boosheid en teleurstelling dat ze gescheiden zijn. Wel neemt dit niet weg dat ik van hen hou. Ik denk dat ik ook probeer te zeggen dat het beide mag bestaan. Ik mag nog een liefdevolle band hebben met mijn ouders, maar ook afstand nemen als ik weer even extra pijn heb om het feit dat ze uit elkaar zijn. Mij helpt het als mijn ouders meerdere keren aangeven dat alles er mag zijn. Dat deze emoties allemaal naast elkaar mogen leven. Het is ook ingewikkeld. Voor allemaal.

Ik wil je graag succes wensen met je zoons en voornamelijk ook de feestdagen. Zelf weet ik ook niet goed hoe ik die vanuit mijn kindperspectief zou willen invullen. Als ik op een eigen antwoord kom, kan ik deze delen met jou. Wellicht dat daar ook een oplossing in zit voor je zoon. Vraag hem anders hoe hij zijn ideale kerst voor zich ziet in de nieuwe situatie. Misschien kunnen jullie een nieuwe traditie beginnen, waardoor het minder beladen wordt door oude herinneringen toen zijn ouders nog samen waren.

Liefs, Lisa