Hoi! Mijn ex partner en ik zijn uit elkaar sinds aug 2025, althans toen is hij verhuisd. Onze kinderen zijn 4 en 8 jaar. Hun hebben we het mei 2025 verteld. Onze dochter van 8 jaar heeft het er best moeilijk mee. Praat er wel met ons over, maar haar grootste wens blijft dat wij weer samen komen. We zijn wel open en eerlijk naar haar toe dat dat niet gebeurd maar lopen wel tot het volgende dilemma aan. Mijn ex en ik hebben geen ruzie en hebben goede verstandhouding. Voor de kinderen vinden we het fijn om gezamenlijke momenten nog met zijn 4en te doen en kiezen er dus bewust voor om bv sinterklaas, kerst, oud&nieuw, verjaardagen samen te vieren. Dit gaat ook zonder spanning en kan gewoon gezellig zijn. Ook onze dochter geeft aan dat ze het fijn vindt om met zn 4en dingen te doen, ook bv wel eens samen eten als dat zo uitkomt. Maar in hoeverre is dit goed voor haar hoe we dit doen? Krijgt ze niet teveel hoop door deze gezamenlijke activiteiten? En zijn we door dit te doen wel duidelijk naar haar dat het wel definitief is? Of kunnen we beter eerst meer afstand nemen zodat het sneller went? Ik hoop graag wat reacties te horen :)

Mijn man en ik gaan uit elkaar. Wij denken dit in goed overleg en zonder ruzie en gedoe te kunnen doen. Uiteraard is er verdriet en teleurstelling dat het niet gelukt is bij elkaar te blijven. De keuze om uit elkaar te gaan is 2 weken geleden gemaakt. Onze kinderen zijn 12 en 14 jaar oud. En we willen het hun op de juiste manier op het juiste moment vertrekken. Wat zijn do’s and dont’s om in de gaten te houden? Wat moeten we zeker wel doen en zeggen en wat vooral achter wegen laten?

Hallo allen, Ik ben moeder van een zoon van 8. We hebben een 70-30 regeling. Zijn vader is hier mee akkoord gegaan maar staat hier inmiddels niet meer achter. Onze zoon mist (natuurlijk) vaak zijn vader, net als dat hij mij mist als hij een paar dagen achter elkaar bij zijn vader is. Zijn vader bespreekt met hem dat de verdeling niet eerlijk is, dat hij hem mist en dat hij ook wil dat hij vaker bij hem is maar dat ik dat niet toe sta. Dit is natuurlijk allemaal waar maar ik zie dat het mijn zoon belast en hij vraagt inmiddels zelf vaak om meer bij zijn vader te zijn. Er zijn zorgen ivm veiligheid waarom ik een andere regeling niet wil maar kan deze natuurlijk niet met mijn zoon bespreken. Ik ben op zoek naar tips hoe ik mijn zoon kan helpen wanneer hij het er moeilijk mee heeft en hoe ik hem ruimte kan geven voor zijn gemis zonder hem te belasten met info waar hij nog niks mee kan. Is iemand van jullie misschien ook in een dergelijke complexe situatie opgegroeid en wat had jou geholpen?

Mijn ex en ik zijn 9 jaar uit elkaar en hebben een 2ling van 15 jaar. Al 9 jaar lang bespreekt vader alles wat volwassen zaken aangaat. Diverse malen gevraagd om hiermee te stoppen, maar hij bespreekt alles met ze. Ik laat mij niet negatief uut over hun vader en geef ze mee dat hun niet de boodschapper zijn van hun vader. Het is heel moeilijk omdat mijn jongens veel last van hebben. Wat kan ik verder nog doen behalve er voor hun zijn?

Hoi Hoe kan ik mijn kinderen helpen om over hun gevoelens te praten? Ik krijg signalen van anderen (buren, familie) dat hun vader vaak boos is en schreeuwt en soms hardhandig is. Als ik dat benoem en vraag of het klopt en hoe zij dit ervaren, zijn m'n kinderen stil en willen het er niet over hebben of ze zeggen dat ze het niet weten of dat het niet klopt. Dat maakt dat ik ook twijfel of het wel echt zo is of dat het klopt. Ik geef ook aan bij welke andere mensen ze terecht kunnen als er iets gebeurt dat niet goed is. Hoe kan ik mijn kinderen beter helpen?

Hee hee, Ik vind het zo moeilijk om te reageren op m’n dochter rondom dat ik en haar vader uitelkaar gaan. Scheiding is nu klein maandje en we hebben de kinderen het samen vertelt. Maar de jongste dochter van met 8 jaar.. blijft roepen ik wil niet jullie scheiden. Je bent altijd hier en nu is papa er ook meer. Ik kan je niet missen.. ik heb de training gevolgd maar hoe hadden jullie gewild dat jullie ouders zouden reageren?

Hallo allemaal, Onze dochter is 10 jaar. Wij zijn sinds 2023 uit elkaar en verdelen het ouderschap zoveel mogelijk. Nu werkt haar vader voornamelijk avonden, nachten en weekenden, dus de regeling ligt nooit helemaal vast, maar bepalen wij zodra zijn rooster bekend is. Ikzelf ben met mijn dochter in het huis blijven wonen waar ze is opgegroeid en vader is (ondanks alle bezwaren mbt co ouderschap en afstand) 50 kilometer verder gaan wonen. Als onze dochter daar is, brengt hij haar heen en weer naar school. Het is echter wel ingewikkeld om dan speelafspraken etc te plannen.. Onze dochter heeft al een aantal keren aangegeven dat ze door de week liever meer hier is, omdat de afstand en reistijd belastend is. Afgelopen tijd heb ik dat meermalen besproken, ook geprobeerd dit samen met onze dochter erbij te doen, maar vader geeft aan dat hij vind dat onze dochter de consequenties (hem 2 dagen per maand minder zien) van een andere planning, niet kan overzien. Terwijl ik juist denk... laten we het proberen en na een tijdje evalueren. Mijn vraag aan jullie is: op welke leeftijd vinden jullie het prettig en verantwoord (met je ervaring nu) om over zulke zaken mee te praten en op welke manier? Samen? Met iemand erbij? En wat maakt dat jullie je gehoord voelden door jullie ouders? Alvast bedankt voor het meedenken!

Dag, onze kinderen zijn 17 en 13. Wij hebben als ouders een maand geleden verteld dat we uit elkaar gaan. We hebben alleen absoluut geen ruzie of iets wat er op lijkt. We doen aan birdnesting. We eten 1 x per week samen en zijn soms ook een uurtje samen in het ‘familiehuis ‘ als overdracht. We zijn lief voor elkaar. Nu geven de jongens aan dat ze het heel raar en ongemakkelijk vinden dat als we samen thuis zijn en nu ook samen Sinterklaas willen vieren. ‘Dit hoort niet’ zeggen ze. We leggen steeds uit dat we geen ruzie hebben en graag met zijn 4 -en zijn. Hoe moeten we hier mee omgaan? Naar hen luisteren en niet meer samen eten of samen feestdagen vieren? Of een ander gesprek aangaan? We vinden het heel verdrietig en naar voor de jongens dat ze zich zo ongemakkelijk voelen als we met zijn 4en zijn. Groet, een bezorgde ouder.

Hoi allemaal, Mijn ex-partner en ik zijn nu 4 jaar uit elkaar. De band tussen mijn dochter van 13 en haar vader is nooit heel goed geweest. Ze gaat al langere tijd met tegenzin naar haar vader. Ze gaat om het weekend naar haar vader samen met haar zusje. Begin oktober kwam ze op vrijdag huilend uit school dat ze echt niet wilde gaan dat weekend. Haar vader was toen al bij mij thuis en wachtte op haar zodat ze met hem mee kon. Ze heeft toen alles aangegeven waarom ze niet wil gaan. Ze geeft aan dat haar vader snel boos wordt, haar zusje voortrekt, hij niet naar haar luistert en dat ze liever bij haar moeder is. Dat weekend is ze niet gegaan. En was zichtbaar opgelucht. Ze vrolijkte helemaal op. De keer erna is ze 1 nacht gegaan. Dit wilde ze zelf. Maar ze had er z’n stress van dat ze lichamelijke klachten had. Maar is toch gegaan. Dit weekend heeft ze aangegeven niet te willen gaan. Haar vader vind dat we haar moeten dwingen en ze zich er maar overheen moet zetten. Ik vind dat we een tussen weg moeten zoeken die voor haar prettig is. Bv alleen zaterdag overdag en daarna weer naar mij. Maar hij wil dit niet. Hebben jullie advies?

Ik heb een vriend en hij heeft net als ik 2 kinderen. Zijn zoontje van 4 jaar was eerst heel erg open, maar we merken dat hij het nu steeds lastiger vindt en zich afsluit. Inmiddels is hij 5 jaar en lijkt hij in conflict te zijn tussen mij en zijn moeder. Ik zeg nooit iets slechts over zijn moeder en ben juist positief. Aan de andere kant lijkt dit minder goed te gaan. Wij hebben al uitgelegd dat ik nooit zijn mama kan zijn en dat hij mij meer mag zien als een tante erbij. Hoe kan ik hem nog meer helpen?