Ik ben bijna 2 jaar geleden gescheiden. We hebben drie kinderen. Twee meiden van 13 en 8 en een jongen van 11. Ik heb co-ouderschap met mijn expartner dat gaat goed. De wisselmomenten zijn op de vrijdag en ik zie mijn expartner daarbija niet. Ik heb ongeveer 10 maanden alleen gewoond met de kinderen, eerst in ons ouderlijk huis, daarna in mijn eigen woning. Mijn expartner is ook verhuisd. Ongeveer 10 maanden na de scheiding heb ik een nieuwe vriend gekregen. Hij is rustig geïntroduceerd en na gelang de vraag van de kinderen kon hij vaker komen en uiteindelijk is hij de hele week bij ons wanneer de kinderen er ook zijn. Alle kinderen hebben leuk contact met mijn vriend. Ze maken lol en hebben leuke gesprekken. Nu ongeveer 8 maanden verder krijgt mijn oudste dochter moeite om naar mij toe komen, ze geeft aan dat het fijner is bij haar vader. Ik heb het vermoeden dat dit mede komt doordat mijn expartner mijn oudste dochter zijn kant en verhaal van de scheiding heeft verteld, welke niet allemaal op de waarheid berust zijn. Ook geeft ze aan het lastig te vinden om 10 km te fietsen om naar mij toe te komen en niet dicht bij haar vriendinnen te wonen. Ik hoop dat iemand mij kan adviseren wat ik het beste kan doen in deze situatie.

Mijn dochter van 16,5 loopt aan tegen de manier van communicatie en omgang van haar vader. Precies die zaken waarom ik van hem gescheiden ben. Ik vind dat zij in gesprek met haar vader ‘moet’ gaan om aan te geven hoe zij zich voelt. Zodat hij ook weet hoe zij zich voelt en hij mss iets kan veranderen. Ik weet al dat dit een heel lastig gesprek gaat worden, en wil haar zo goed mogelijk ondersteunen/ supporten. Ik kan haar niet helpen tijdens dat gesprek. Maar wel in de aanloop er naar toe? Ik dacht mss haar eerst een brief laten schrijven? Zij maakt geen aanstalten om hier stappen in te nemen maar klaagt wel bij mij over haar vader. En ze kan niet zomaar 100% van de tijd bij mij wonen, zonder dat vader weet van haar gevoelens. Hebben jullie tips waar ik mee verder kan?

'Hoi, Ik ben vader van 2 kinderen van 7 en 9 jaar oud. Wij zijn anderhalf jaar geleden gescheiden en sindsdien heb ik weinig contact met de moeder van de kinderen. Onze kinderen leven 50% van de tijd bij mij en de andere helft bij haar. Zij heeft een ander leven dan ik en wij praten niet met elkaar. We overleggen bijna niks en hebben al moeite om met elkaar in 1 ruimte te zijn. Zij als ik praten niet slecht over elkaar waar de kinderen bij zijn. Ik stimuleer hun om te blijven vertellen wat ze willen vertellen over wat ze mee maken bij mama. Als ze iets vertellen ben ik blij dit te horen en geef ze complimenten en probeer blij met ze mee te voelen. De kinderen vertellen niks over wat ze mee maken bij mama. Ze vertellen ook niks over haar nieuwe partner. (ik vraag er ook niet meer om) Als wij samen zijn, is er voelbare spanning. Ik denk dat ze ons niet willen belasten en dat ze niet in een loyaliteitsconflict terecht willen komen. Is het op lange termijn voor onze kinderen belangrijk dat wij wel door een deur moeten kunnen? Of is het ergens oké als dit niet lukt en wij daar naar hun toe eerlijk zijn, maar dat dit niet af doet aan onze liefde voor hun? Moeten wij als ouders willen om samen naast elkaar te zitten bij een voorstelling? Is het voor de kinderen belangrijker dat wij met al die spanning toch samen proberen een verjaardag samen te vieren of is het beter om te erkennen dat dit niet gaat en daardoor dit niet doen? Moeten wij als ouders blijven proberen samen te werken?

De vader van mijn kinderen appt hun meerdere keren per week dat hij ze mist als ze bij mij zijn. Zelfs als ze net bij hem weg zijn en slechts een uur bij mij zijn appt hij al dat hij ze mist. Ook als we op vakantie zijn bericht of belt hij elke dag dat hij ze mist. Ik krijg het gevoel dat dit een flinke last is op hun schouders, en dat ze het gevoel hebben hem te móeten missen.

Als ik mijn kinderen (9 en 4) vraag naar of ze het moeilijk vinden dat papa en mama gaan scheiden, krijg ik daar meestal alleen een “nee” op terug. Welke vragen helpen om het goede gesprek te hebben? Hoe weet ik of ze ergens tegenaan lopen? Hoe voorkom ik dat ze gewenste antwoorden geven?

Ik heb twee dochters (11 en 14) en ik leef sinds een half jaar gescheiden. Mijn dochters willen mijn nieuwe vriendin en haar kind nooit zien en ik mag niet samenwonen totdat zij het huis uit zijn. Doe ik dat wel, dan willen zij mij nooit meer zien. Het samenwonen zou ik graag volgend jaar gaan doen en het liefst een samengesteld gezin worden. Ik wil de gevoelens van mijn kinderen serieus nemen, maar ik wil mij ook niet beperken in mijn eigen geluk. Hoe ga ik hier mee om?

Hoi! Mijn ex partner en ik zijn uit elkaar sinds aug 2025, althans toen is hij verhuisd. Onze kinderen zijn 4 en 8 jaar. Hun hebben we het mei 2025 verteld. Onze dochter van 8 jaar heeft het er best moeilijk mee. Praat er wel met ons over, maar haar grootste wens blijft dat wij weer samen komen. We zijn wel open en eerlijk naar haar toe dat dat niet gebeurd maar lopen wel tot het volgende dilemma aan. Mijn ex en ik hebben geen ruzie en hebben goede verstandhouding. Voor de kinderen vinden we het fijn om gezamenlijke momenten nog met zijn 4en te doen en kiezen er dus bewust voor om bv sinterklaas, kerst, oud&nieuw, verjaardagen samen te vieren. Dit gaat ook zonder spanning en kan gewoon gezellig zijn. Ook onze dochter geeft aan dat ze het fijn vindt om met zn 4en dingen te doen, ook bv wel eens samen eten als dat zo uitkomt. Maar in hoeverre is dit goed voor haar hoe we dit doen? Krijgt ze niet teveel hoop door deze gezamenlijke activiteiten? En zijn we door dit te doen wel duidelijk naar haar dat het wel definitief is? Of kunnen we beter eerst meer afstand nemen zodat het sneller went? Ik hoop graag wat reacties te horen :)

Mijn man en ik gaan uit elkaar. Wij denken dit in goed overleg en zonder ruzie en gedoe te kunnen doen. Uiteraard is er verdriet en teleurstelling dat het niet gelukt is bij elkaar te blijven. De keuze om uit elkaar te gaan is 2 weken geleden gemaakt. Onze kinderen zijn 12 en 14 jaar oud. En we willen het hun op de juiste manier op het juiste moment vertrekken. Wat zijn do’s and dont’s om in de gaten te houden? Wat moeten we zeker wel doen en zeggen en wat vooral achter wegen laten?

Hallo allen, Ik ben moeder van een zoon van 8. We hebben een 70-30 regeling. Zijn vader is hier mee akkoord gegaan maar staat hier inmiddels niet meer achter. Onze zoon mist (natuurlijk) vaak zijn vader, net als dat hij mij mist als hij een paar dagen achter elkaar bij zijn vader is. Zijn vader bespreekt met hem dat de verdeling niet eerlijk is, dat hij hem mist en dat hij ook wil dat hij vaker bij hem is maar dat ik dat niet toe sta. Dit is natuurlijk allemaal waar maar ik zie dat het mijn zoon belast en hij vraagt inmiddels zelf vaak om meer bij zijn vader te zijn. Er zijn zorgen ivm veiligheid waarom ik een andere regeling niet wil maar kan deze natuurlijk niet met mijn zoon bespreken. Ik ben op zoek naar tips hoe ik mijn zoon kan helpen wanneer hij het er moeilijk mee heeft en hoe ik hem ruimte kan geven voor zijn gemis zonder hem te belasten met info waar hij nog niks mee kan. Is iemand van jullie misschien ook in een dergelijke complexe situatie opgegroeid en wat had jou geholpen?

Mijn ex en ik zijn 9 jaar uit elkaar en hebben een 2ling van 15 jaar. Al 9 jaar lang bespreekt vader alles wat volwassen zaken aangaat. Diverse malen gevraagd om hiermee te stoppen, maar hij bespreekt alles met ze. Ik laat mij niet negatief uut over hun vader en geef ze mee dat hun niet de boodschapper zijn van hun vader. Het is heel moeilijk omdat mijn jongens veel last van hebben. Wat kan ik verder nog doen behalve er voor hun zijn?