Bij elkaar blijven of uit elkaar gaan

Beste Christa,

Goed dat je ons forum hebt gevonden. Wat je schrijft raakt me, omdat ik het juist van de andere kant heb meegemaakt: ik was het kind in een soortgelijke situatie. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik als kind aanvoelde dat er afstand en spanning was tussen mijn ouders, ook al werd daar niet altijd openlijk over gesproken.

Voor mij was het niet zozeer de uiteindelijke keuze die het meest bepalend was, maar vooral de sfeer waarin ik opgroeide. De momenten waarop er rust, duidelijkheid en oprechte aandacht was, voelden veilig. Maar de spanning en het onuitgesprokene maakten me vaak onzeker, omdat ik niet goed begreep wat er speelde.

Achteraf besef ik dat kinderen veel meer meekrijgen dan we soms denken. Wat mij het meest heeft geholpen, was dat er uiteindelijk meer openheid kwam en dat er keuzes werden gemaakt die zorgden voor meer rust in huis. Dat gaf mij houvast.

Ik herken in jouw verhaal hoeveel je om je dochter geeft en hoe graag je het goed wilt doen. Vanuit mijn eigen ervaring als kind kan ik alleen zeggen: een liefdevolle, rustige en eerlijke omgeving is ontzettend waardevol, in welke vorm dan ook.

Warme groet,
Suzie

Beste Christa, wat fijn dat je ons forum hebt gevonden! Ik begrijp dat je je in een ontzettend moeilijke situatie bevindt. Allereerst vind ik het erg mooi om te lezen dat je het beste voor je dochter wil doen en dat zij ook de reden is dat je blijft proberen om je relatie te verbeteren. Dat getuigt van veel liefde richting haar! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. Ik weet dat dit voor mijn ouders ook geen makkelijke keuze was. Ook zij hadden er alles aan gedaan, maar vooral voor mijn moeder werkte het niet meer. Ik vond de scheiding destijds heel moeilijk, maar begreep de keuze van mijn moeder (op iets latere leeftijd) wel. Ik zag ook dat mijn moeder vrolijker en opgelucht was na de scheiding. Natuurlijk vond ze het vervelend voor mij, maar ze koos ook voor haar eigen geluk en dat gunde ik haar ook! Ik heb mijn moeder dan ook nooit iets kwalijk genomen.

Met mijn ervaring probeer ik te zeggen dat je eigen geluk ook erg belangrijk is en dat jouw geluk ook je kind beinvloedt. Ik vind het mooi dat je alles wil doen om je relatie te verbeteren, maar als het op een gegeven moment niet meer werkt, hoeft dat niet perse negatief te zijn. Liever twee gelukkige ouders gescheiden, dan ongelukkige ouders samen (denk ik altijd maar). Natuurlijk kan ik je niet zeggen wat de beste keuze is voor jullie (de relatie doorzetten of uit elkaar gaan). Dat is aan jullie om te bepalen. De enige tip die ik dan ook wil meegeven is, probeer als ouders op een lijn te staan. Als jullie er uiteindelijk voor kiezen om de relatie te beeindigen, is het heel fijn voor een kind als jullie dat samen vertellen en er samen voor zorgen dat je alles voor je kind zo goed mogelijk regelt (zo heb ik het althans ervaren). Als jullie er samen voor kiezen om de relatie door te zetten, probeer daar dan ook beiden echt voor open te staan en je best voor te doen. Ook dit merkt je kind echt, hetzij bewust hetzij onbewust.

Ik hoop dat je iets aan mijn ervaring hebt. Als je nog vragen hebt, weet me te vinden! Ik wens je heel veel succes toe en liefde toe!

Liefs,

Linde

Hallo Christa,

Wat goed dat je hulp zoekt op het forum. Het is natuurlijk niet een keuze die je zomaar even maakt, dus het is verstandig dat je hier goed over nadenkt.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of vier was. Ik had het daar als kleuter heel moeilijk mee, vertelde mijn moeder later. Ik moest veel huilen en was erg somber. Uiteindelijk besloten mijn ouders daardoor het toch nog eens te proberen.

10 jaar later zijn ze alsnog uit elkaar gegaan, midden in mijn puberteit. De problemen die ze in mijn kleutertijd hadden, waren niet weg en bleken toch onvermijdelijk.

Ook bij deze scheiding werd ik weer erg somber. Toch ben ik blij dat ze de knoop daadwerkelijk doorgehakt hebben. Achteraf heb ik altijd wel wat van de spanningen gevoeld. Soms denk ik zelfs dat het beter was geweest als ze er in mijn kleutertijd niet weer opnieuw aan begonnen waren.

Een scheiding is echt heel vervelend als kind, maar met goede ondersteuning kan het vaak wel een goede optie zijn. Kinderen voelen vaak meer dan je doorhebt.

Zo te horen hebben jullie veel gedaan om de relatie te doen werken, daar heb ik veel respect voor. Ik vind het dus ook lastig om wat de relatie betreft nog verder opties te zien. De inzet daarvoor moet ook volledig van twee kanten komen, anders is het sowieso een stuk ingewikkelder.

Ik weet niet hoe oud je dochter is, maar wellicht is het iets wat je ook met haar kan bespreken? Natuurlijk moet de keuze niet bij haar liggen, maar wellicht helpt het je als je weet hoe zij de situatie ervaart.

Liefs,

Doutsen