Mijn dochter wil niet naar papa

Hallo Inge,

Wat fijn dat je dit forum hebt gevonden. Zo te horen geef je heel veel om je dochter en wil je dat ze zich goed voelt.

Ik kan me voorstellen dat jij niet de 'boeman' wil worden naar je ex-partner toe wanneer je naar de wens van je dochter luistert.

Toch klinkt het wel alsof je dochter hier goed over na heeft gedacht en is het belangrijk dat ze in haar behoeftes wel gehoord wordt.

Is het een idee om te kijken of een neutraal iemand hier in kan ondersteunen? Dat kan professionele hulp zijn, maar ook iemand die jullie beide kennen en vertrouwen. Dan zou je met zijn drieën het gesprek aan kunnen gaan. En misschien helpt het daarbij als je dochter opschrijft hoe ze zich voelt, zodat haar stem hierin duidelijk van haar is en niet van jou.

Mijn ouders hebben mij altijd heel vrij gelaten in wanneer ik naar wie ging en dat was niet altijd eerlijk verdeeld. Behoeftes van kinderen veranderen en dan is het soms zoeken hoe je het beste mee kan bewegen.

Veel liefs,

Doutsen

Hoi Inge,

Mijn hart breekt ook een beetje mee voor je dochter, ook omdat ik me zo in het verhaal herken. Zo in de knel tussen wat ik wilde en de situatie bij mijn vader die niet langer goed voelde, maar dat ik aan die gevoelens ook nog niet echt goed woorden kon geven. Ik was toen 8/9 jaar en mijn broertje die 3,5 jaar jonger is, had er veel minder/geen last van. Het uitte zich bij mij ook in veel verdriet en boosheid tijdens de wisselmomenten. Daar schaamde ik me ook voor. Nu zie ik dat die spanning zich dan de dagen en uren van tevoren allemaal opstapelde in mijn lichaam en er op die momenten heel ongecontroleerd uitkwam, omdat het meegaan met mijn vader absoluut niet (meer) was wat ik wilde.

Het feit dat je omschrijft dat je wel met je dochter hierover praat, is al heel fijn. Dat zou ik namelijk vooral willen aanraden omdat dat juist iets is wat ik heel erg heb gemist, dat ik in mijn gevoel en verhalen serieus werd genomen door mijn moeder, en een plek waar al die verwarrende emoties er konden zijn. Verder sluit ik me ook aan bij Doutsen. Het heeft mij geholpen daar met een derde, in mijn geval een kinderpsycholoog, over te praten en zo ook voor mezelf duidelijk te krijgen dat ik echt niet meer naar mijn vader wilde. En het werd op die manier ook meer geaccepteerd omdat het door mijn vader minder als 'dat is aangepraat door je moeder' kon worden bestempeld.

Tussen mijn ouders waren daarover ook geen gesprekken mogelijk dus ook dat stuk kan ik volgen. Het is ook heel lastig om als de andere ouder iets aan te kaarten wat tussen de ene ouder en zijn dochter speelt dus hopelijk kan je daarin juist hulp vragen en het vooral niet zien als iets wat jij beter zou moeten doen.

Ik hoop dat jij en je dochter hier iets aan hebben.

Liefs, Carly