Mijn ex en ik hebben 3 kids (18,15,11j). We zijn 8 jr gescheiden. Jarenlang was het een moeilijke relatie waarbij hij nul respect toonde voor mij. De kids waren jong en ik heb hen daar zoveel mogelijk van afgeschermd door altijd respectvol naar hun papa te blijven in hun bijzijn. De laatste 2 jaar gaat de communicatie beter maar door een voorval is het onlangs opnieuw slecht. Mijn ex en zijn vrouw waren extreem onrespectvol tegenover mij en de kinderen weten dit. Ik vraag me nu af hoe ik mezelf moet opstellen om goed te doen voor de kids, en dan vooral tijdens de proclamatie van onze dochter binnen enkele weken. Normaal zou ik gewoon bij mijn ex gaan staan maar nu de kinderen weten hoe hun papa en zijn vrouw over mij denken (en dit kan ik niet opgelost krijgen), vraag ik mij af of ik wel een goed voorbeeld ben voor hen. Als ik bij hen ga staan dan toon ik dat je je onrespectvol mag laten behandelen en mensen over je grenzen mogen gaan zonder gevolgen. Dat is niet het voorbeeld dat ik wil zijn, maar als dit het best is voor hen dan wil ik mijzelf wel opzij zetten. Een andere optie is om op voorhand de kids uitleggen dat ik mijn grenzen stel en om die reden apart ga staan, dat dit geen keuze tegen hen is (die het nu moeilijker hebben om te 'kiezen' waar zij gaan staan) en ook niet tegen papa (als er excuses zijn ben ik de eerste om het te vergeven) maar een voor mezelf. Ik wil dat zij later ook voor zichzelf opkomen. Maar wat zouden de kids zelf liefst hebben?

Mijn kinderen willen niet naar de bruiloft van hun vader. Wat moet ik hier als moeder mee?

Ik heb 3 dochters. Mijn oudste is bijna 15 en wil niet meer naar haar vader. Ik begrijp haar keuze, maar probeer toch vader niet af te vallen. Ik vind dit zo lastig. ‘Dwing’ ik haar nog om te gaan? Ik gun hun vader ook alle 3 zijn dochters. Of laat ik de keuze finaal bij mijn dochter?

Hoe hoog is het belang van gezamelijk vieren van een 4e verjaardag voor een kind?

Mijn dochter is bijna 15. Ik zie haar helaas niet meer. Dit heeft een oorzaak waar ik geen invloed op heb. Haar broertje van bijna 13 komt nog wel bij ons. Ik stuur haar, zonder druk te leggen, elke maand zakgeld, kaarten en cadeaus. Hier reageert ze niet op. Via haar vader krijg ik nu een bericht van haar dat ze het niet eerlijk vindt dat haar broertje van alles krijgt en met ons op vakantie gaat en zij niets. Ze wil daarom geld om ook iets te doen want ze blijft, zoals zij zegt, helaas nog wel mijn dochter. Hoe maak ik haar duidelijk dat ik altijd van haar hou, het liefst zou willen dat ze de ruimte gaat voelen om ook bij ons te kunnen zijn en dat liefde en herinneringen niet in geld uit te drukken zijn? Nogmaals: ik verwijt haar niets en weet dat ze dit soort eisen stelt uit loyaliteit naar haar vader. Want als ik geld overmaak, is alles dan goed?

Lieve kinderen, ik heb een vraag voor jullie. Ik als moeder van 2 lieve kinderen is aan het twijfelen om uit elkaar te gaan met hun papa. Er is bij ons thuis geen ruzie, behalve soms wat spanning gaan we goed met elkaar om, maar zijn niet gelukkig. Wat ziet een kind het liefst (uiteraard dat ouders gelukkig zijn met elkaar) Maar ongelukkige ouders maar wel jullie de veiligheid kunnen geven van ouders samen en jullie merken er niet veel van, behalve dat je waarschijnlijk op latere leeftijd te weten komt dat de ouders niet gelukkig zijn geweest. Of toch gescheiden ouders met alle gevolgen van dien maar die wel met de tijd geluk en blijdschap uitstralen. Geen enkele ouder wil dit zijn kinderen aan doen en wil de kinderen gelukkig zien, erg ingewikkeld. Dus ben ik benieuwd hoe jullie kinderen dat ervaren. Dikke kus!

Beste allemaal. Ik zit met een behoorlijke knoop in mijn maag. Mijn dochter is 9 jaar oud. Heeft een stiefzus bij haar moeder nu hebben ze weer haar feest in mijn weekend gepland ik zie mijn dochter maar een weekend om de 14 dagen. Dus heb nu voor het eerst in 4 jaar tijd gezegd dat ze dan gewoon bij mijn verblijft en ze maar beter naar het plan hadden moeten kijken tegen moeder. Nu laat moeder mijn dochter van 9 dus zelf appen naar mijn dat ze er bij wil zijn. Ik ben nu meteen weer radeloos want ik wil alles doen voor mijn dochter maar moet ik dan weer mijn kostbare tijd opgeven met mijn prinsesje. Ik hoop dat jullie mijn kunnen laten weten wat jullie als kind het liefste hadden willen zien in deze situatie. Super bedankt alvast.

Beste lezer, Mijn vriend heeft twee lieve kinderen van 10 en 7 jaar oud. Ik ben 2,5 jaar samen met mijn vriend en nu 1,5 jaar in het leven van de kinderen. Sinds afgelopen januari wonen we samen met z'n vieren (dus nog maar kort). Het gaat heel goed met ons: de band is sterk. Afgelopen jaar heeft de oudste aangegeven te willen stoppen met een bepaalde sport. Hun moeder is trainer in deze betreffende sport en werkt daar dan ook 4 of soms 5 dagen in de week. Gedurende het jaar heeft de oudste dit al een paar keer aangegeven (stoppen en wat anders doen), maar er wordt niet geluisterd door beide ouders. Die indruk krijg ik erbij althans. Ik hou mij buiten de beslissingen van hun ouders en probeer alleen maar te ondersteunen en een klankbord te zijn (voor zowel mijn vriend als de kinderen) wanneer daar behoefte aan is. Mijn vraag is als volgt: Doe ik er goed aan om alleen te luisteren? Kan ik nog op een andere manier de oudste ondersteunen? De oudste gaf aan dat een keertje tennissen wel leuk zou zijn, zou het dan fijn zijn als ik dat faciliteer (in overleg met hun ouders natuurlijk) of dat alles via hun ouders loopt? Hebben jullie wel eens zo'n situatie gehad? Wat had je toen gewild? Alvast bedankt voor het lezen in ieder geval! Vriendelijke groet, Lies

Hoi hoi, als kind van gescheiden ouders èn gescheiden moeder (d13 en meerv geh z11) ben ik erg zoekende naar wat het beste is voor de kinderen. De afgelopen jaren lukte het me, oa na intensieve traumatherapie, steeds beter om het contact met de vader van mijn kinderen weer te hebben, we konden zelfs samen koffie drinken en hij is hier afgelopen zomer zelfs met zn 2e vrouw en hun zoontje een keer een broodje wezen eten na het thuisbrengen van onze dochter. Een aantal weken geleden is er weer een behoorlijk trauma opengetrokken, wat is ontstaan in onze verkeringstijd, nu ruim 15 jaar geleden. Hierdoor reageert mijn lichaam momenteel weer heel fysiek met duizeligheid, kotsmisselijk worden (ben toen in de situatie flauw gevallen vd pijn) etc. Ik wil graag dat de contacten weer normaal kunnen verlopen maar momenteel is dat dus weer heel moeilijk. Komende maandag is er weer een fysiek gesprek op school waar we als ouders én kind en mentor met elkaar in gesprek gaan over de vervolgkeuzes voor haar 3e leerjaar maar de paniek slaat eigenlijk weer toe om fysiek met hem in 1 ruimte te zijn, toen ik hem vd week over de telefoon hoorde moest ik letterlijk weglopen omdat ik begon te kokhalzen... ik wil dit niet voor mijn dochter, absoluut niet, maar het lukt momenteel echt niet... mn dochter weet van het trauma, maar niet dat het door haar vader komt... hebben jullie tips/adviezen voor maandag? Traumatherapie weer oppakken wordt aan gewerkt... En tips /advies wat wel en niet vertellen?

Ik ben sinds afgelopen zomer in een relatie met een lieve man. Hij heeft ook kinderen, zijn kinderen vinden het niet echt leuk dat hun papa weer iemand heeft ontmoet. Kinderen zijn 8 en 10 jaar. Scheiding is 2,5 jaar geleden. Hoe lang zouden jullie het fijn vinden als je ouder wacht om een nieuwe relatie voor te stellen? Zouden jullie ook lang boos blijven omdat je je ouder niet meer altijd helemaal alleen hebt, maar soms ook een beetje mag delen?