Wat ziet een kind het liefst?

Hi Tina, Fijn dat je ons forum gevonden hebt en je vraag hier stelt! En wat een lastige en verdrietige situatie waar je in zit. Ik denk niet dat ik deze vraag voor je kan beantwoorden. Als ik naar mijn eigen situatie kijk: tuurlijk had ik gewild dat mijn ouders nog bij elkaar waren en we een gezin vormden. Ik denk dat ieder kind dat het liefste heeft. Maar dat gaat niet als beide ouders ongelukkig zijn en niet meer van elkaar houden. Mijn ouders hadden ook nooit ruzie, maar praatten op een gegeven moment niet meer echt met elkaar en er hing ook een gespannen sfeer. Dat voelde ik als kind ook. Ik ben inmiddels ouder en weet dat dit het beste is wat mijn ouders konden doen, voor mij als kind, maar vooral voor zichzelf. Je kan er niet voor je kind zijn wanneer je zelf ongelukkig bent. Dus ja, gescheiden ouders hebben is nooit leuk. Maar daarnaast denk ik dat de manier waarop je uit elkaar gaat en hoe je daarna met elkaar omgaat de pijn deels kan verzachten. Mijn ouders praten bijvoorbeeld niet meer met elkaar en zijn niet graag in dezelfde ruimte. Dat maakt o.a. het vieren van mijn verjaardag of andere belangrijke momenten in mijn leven ingewikkeld. Als zij goed contact met elkaar zouden hebben en goed uit elkaar waren gegaan, dan had ik gelukkige ouders én misschien zelf minder last van hun scheiding. Dus dat zou ik je graag als advies willen meegeven. Probeer hoe moeilijk het ook is, te kiezen voor wat het beste is voor je kinderen ook al betekent dat dat je jezelf soms wegcijfert of je gevoel opzij moet zetten. Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Veel sterkte gewenst! Liefs, Kitty

Hoi Tina, ik heb ervaren dat het niet altijd de scheiding zelf is die het moeilijk maakt voor kinderen, maar hoe alles daarna verder gaat. Toen mijn ouders gingen scheiden kwam dat voor mij als een verrassing omdat er eigenlijk nooit ruzie of spanning was. Op het begin had ik met de scheiding ook niet veel moeite. Later heb ik veel last van de scheiding ervaren omdat mijn ouders niet op een goede en respectvolle manier met elkaar zijn omgegaan en hier krijg je als kind heel veel van mee. Mijn zus, broertje en ik hebben daarom enorm onder de scheiding geleden. Op dit moment kunnen mijn ouders nog steeds niet op een goede manier met elkaar omgaan, ze kunnen bijvoorbeeld nauwelijks in dezelfde ruimte zijn zonder dat het ongemakkelijke situaties oplevert. Dit leidt een aantal keer per jaar tot vervelende situaties, bijvoorbeeld op verjaardagen. Ook heeft de manier hoe mijn ouders met elkaar omgingen de relatie tussen mijn ouders en mij verslechterd. Als mijn ouders de scheiding anders hadden aangepakt, had ik hier veel minder last van gehad en was de band met beide ouders ook een stuk beter geweest.

Hi Tina, Een scheiding is een grote verandering voor iedereen in het gezin en je weet nooit vooraf wat het teweeg gaat brengen. Jullie (jij en je partner) hebben dat samen voor een groot deel in de hand. Ik weet dat mijn moeder geen andere keus zag dan te scheiden en ik snap dat helemaal voor haar, hoewel mijn jeugd erdoor is getekend. Een kind voelt ergens onbewust altijd dat één of beide ouders niet gelukkig zijn. En hoewel het plaatje van het gezin of het bekende van het hebben van één thuis en twee ouders dan heel fijn is om aan vast te houden, het kind gaat op een bepaalde leeftijd ook zien en begrijpen dat het voor jou/jullie de beste keuze was. Blijf daarbij steeds oog houden voor hoe je het voor je kinderen zo goed mogelijk doet en zij er met allll hun emoties en gedachten bij jou (en je partner) kunnen zijn. Dat heb ik destijds bij mijn beide ouders echt gemist.

Bedankt voor jullie reacties, waardevol om te horen! Ik denk dat ik ook liever had gezien dat mijn ouders gescheiden waren. Mijn moeder is altijd verbitterd geweest naar mijn vader waar ik bij was. Ik wil dat voorbeeld niet zijn voor mijn kinderen en ik wil met de tijd niet zo worden, ik denk dat dat ook geen goed voorbeeld is voor de kinderen. Soms denk ik wel dat mijn jongste dochter iets merkt op de manier hoe ze kijkt of als ik een keer echt lol heb, dat dat een soort van aar voor haar is en zegt mam ik wil je vaker zo zien lachen, thuis gebeurt dat niet. Dus ergens denk ik dat ze het pas echt merken als ikz elf weer echt gelukkig ben, maar aan de andere kant denk ik, hoe kan ik echt gelukkig zijn als ik de kindjes uit hun veilige omgeving haal. Heel lastig! Maar wel fijn om te horen hoe jullie als kinderen van gescheiden ouders hier over denken, dankjewel!