Vertellen over mijn trauma

Beste Sinja, Wow, zo dapper dat je in therapie bent gegaan en je contact met de vader van je kinderen hebt kunnen herstellen. Dat zal vast enorm hard werken zijn, buiten je comfortzone. Nu je weer opnieuw lichamelijke reacties krijgt waar je geen controle over hebt weet je niet goed hoe je het maandag het beste kunt aanpakken vertel je. Wat ik vooral wil zeggen is dat ik het moedig vind dat je weer terug de traumatherapie op gaat pakken. Ik denk dat dat het belangrijkste is wat je kunt doen voor je kinderen. Maandag met z'n 3en naar school gaan, wetende dat je lichaam weer gaat reageren, lijkt me naar voor jou en je dochter. Wat zouden alternatieven kunnen zijn denk je? Ik ben ook wel benieuwd naar hoe je dochter ermee omgaat wanneer het niet goed met jou gaat. Zijn er momenten dat ze de reacties van jouw lichaam ziet? Zijn er andere signalen waaraan ze het merkt als het niet zo goed met je gaat? Hoe gaat zij hiermee om? Sommige kinderen gaan dan proberen voor hun ouders te zorgen. Hierdoor komen ze zelf onder stress te staan. Vertellen waar jouw trauma's vandaan komen kan haar duidelijkheid geven, maar kan er ook voor zorgen dat ze zich klem voelt tussen haar beide ouders. Dat lijkt me een ingewikkelde afweging, herken jij die? Wat speelt hier verder nog in mee voor jou? Mocht je besluiten om te gaan: zijn er dan manieren om het voor jezelf en je dochter draaglijker te maken? Kun je dit nog overleggen met een traumatherapeut? Niet gaan zien sommigen als vermijding. Vermijding klinkt vaak wat negatief, alsof je het niet aangaat. Maar jij gaat het wel aan, want je gaat je traumatherapie weer oppakken. In deze situatie denk ik dat vermijding dus uit goede zorg kan zijn, voor jouzelf en je dochter. Hoe denk je daar zelf over? Mocht je besluiten niet te gaan: Is er dan een manier waarop je toch je bijdrage kunt leveren aan het gesprek? Kun je het met de mentor en je dochter voorbespreken? Jouw input op een briefje zetten? Wat is hierin voor je dochter belangrijk? En als je besluit de eerlijke reden niet aan je dochter te vertellen, wat wil je haar dan zeggen over waarom je niet mee gaat? Een heel lastige situatie. Bedankt voor het stellen van je kwetsbare vraag hier en heel veel succes met deze keuze en je therapie die nog volgt! Groetjes, Bente

Hi Sinja, Wat vervelend om te lezen wat je nu meemaakt. En het klinkt als een heftige situatie. Ik kan uit eigen ervaring vertellen dat ik het nog steeds erg lastig en jammer vind dat mijn ouders zelden tot geen contact met elkaar hebben. Dit omdat mijn moeder daar vooral veel moeite mee heeft. Ze kan zich er niet overheen zetten, maar ik respecteer haar keuze. Dus heel knap dat je dit probeert voor je dochter. Ik weet natuurlijk niet wat je precies hebt meegemaakt of dit een onderwerp is dat je met ze kan bespreken. Ik weet wel dat ik het vroeger, en nu nog steeds, vervelend vind om negatieve dingen van m'n moeder over m'n vader te horen. Dat voelt oneerlijk en alsof ze hem zwartmaakt. Ik weet dat er veel tussen mijn ouders gebeurd is, maar ik weet niet de details ervan. Ik wil dat ook niet, want het is iets tussen hen geweest en ik wil geen kant hoeven kiezen. De informatie die jij met je dochter wil delen kan misschien haar beeld van haar vader of haar relatie met hem veranderen, of juist het gevoel geven dat je hem zwartmaakt of dat ze een kant moet kiezen. Ik zou dus goed bedenken wat de toegevoegde waarde is om het aan je dochter te vertellen en de eventuele gevolgen ervan. Je kan het eventueel met je ex-man bespreken zodat hij ervan af weet en ook hetzelfde antwoord geeft als je dochter het aan hem vraagt. Nogmaals, ik weet niet wat er gebeurd is en hoe gevoelig dit ligt tussen jullie. Ik denk dat het nu beter is om goed voor jezelf te zorgen en jezelf op #1 te zetten, ook als dat betekent dat je niet samen op oudergesprek kan gaan. Want ondanks dat ik baal van het weinige contact tussen m'n ouders, zou ik niet willen dat er één aan onderdoor gaat alleen om mij tevreden te stellen. Dan kies ik voor het hebben van gelukkige ouders:) Ik wens je veel sterkte en ik hoop dat je hier wat aan gehad hebt! Liefs, Kitty