Hi. Het gaat hartstikke goed, en ik ben heel dankbaar dat ik dat zo mag zeggen. Ik doe werk dat ik leuk vind, het huis begint mooi te worden en ik ben getrouwd met een ontiegelijk leuke man. Ook mijn zoon doet het nu goed, zowel thuis als op school: hij is blij, lief en verantwoordelijk. Maar dit: Zo'n zeven jaar geleden ben ik gescheiden van mijn zoons vader. En dat wat een vreselijke scheiding. Kan gebeuren, in het begin verwijt je elkaar van alles en is het alleen zijn vreselijk. Het probleem is echter dat dit nog steeds zo is. Al hebben O. en ik nauwelijks nog contact, behalve over het allernoodzakelijkste, nog altijd is de omgang met elkaar afschuwelijk: elke derde mail staat bol van de beledigingen, hij wringt zijn eigen wil overal doorheen (onze wensen worden niet gehonoreerd) en ik ben doodsbang voor elke vorm van communicatie met die man, omdat het me zo pijn doet. Ik heb een flinke balk in mijn oog, ik zie niet wat ik hier misdoe, want mijn zoon zegt dat zijn vader ook zo over mij praat. Ook probeert hij op te vangen waar vader de communicatie laat vallen (niet mailen maar via R., onze zoon afspraken maken, etc.). Ik zou zo graag een goede (ooit gescheiden) ouder zijn voor R. Heeft iemand hier een visie op? Miriam

Ik voel me onbegrepen. Ben na een geweldadig huwelijk nu bijna gescheiden. Mijn man heeft mij bedrogen mijn kinderen hebben mij zien neergaan. Ze zijn bang geweest voor mij. Mijn ex gaat binnenkort trouwen met zijn maitresse die mij nu nog steeds beledigd. Mijn kinderen willen haar niet ontmoeten. Mijn jongste slaapt niet meer en plast weer in zijn broek. Mijn oudste word inpalmt door vader die in het buitenland woont. Hij ziet ze om de 8 weken. Er is onrust als we weten dat hij komt en er is altijd vrees dat zij er ook is. Ik heb grote problemen mijn kinderen over te geven aan een vrouw die mij zo getergt heeft dat ik bijna zelfmoord pleegde. Ik heb een depressie gehad. Nu gaat het goed met mij, alleen de angst blijft bestaan. Verlies ik uiteindelijk mijn kinderen? Wij willen rust! Wij vragen tijd om er aan te wennen maar helaas de druk blijft!

Beste M, Naar aanleiding van mijn telefoongesprek met de gezinsvoogd van vrijdagmiddag heb ik maar besloten om eea op papier te zetten zodat ik duidelijk ben naar een allen toe en ik ook niet steeds mijn standpunt hoef te herhalen en zodat duidelijk wordt waar ik naar toe zou willen, zodat we een vertrekpunt hebben voor de gesprekken met en bij BJZ: VERLEDEN: Ik weet dat er in het verleden fouten zijn gemaakt door ons beiden en het heeft in mijn ogen geen zin om daarover te blijven zwarte-pieten of gefrustreerd te zijn naar elkaar. Dat er bepaalde zaken gelopen zijn zoals ze gegaan zijn is voor mij persoonlijk niet fijn of leuk om te horen en dat zal wellicht ook voor jou zo zijn, maar dat zie ik als ons eigen rugzakje, maar het mag geen rugzakje worden bij onze kinderen. Ik weet wat ik gedaan heb, weet ook hoe het komt en erken dat het zeker geen voorbeeld is zoals het zou moeten zijn, maar dat kan ik helaas niet goedmaken door in het verleden te blijven leven of maar te zwelgen in medelijden, boosheid of verdriet, net zo min als jij dat kan goedmaken. Het gaat immers om de toekomst van de kinderen en ook van ons ook al is dat dan apart van elkaar. HUWELIJK: Het huwelijk is over, dat is duidelijk voor mij en zeer zeker door jou ook zo aangegeven, sprake van herstel is niet meer aan de orde en ook zeker niet wenselijk. Los van alle zaken die dan daarom heen zouden samenhangen acht ik het niet in het belang van de kinderen om weer samen te leven. Ook het huwelijk is zo gelopen en wederom zijn hierin meer twee personen degene die dit veroorzaakt hebben en dat zijn wijzelf, wij zijn indertijd het huwelijk aangegaan en wij zijn ook degenen die het zullen moeten afsluiten. KINDEREN: Dat zijn degenen die door ons beiden betrokken werden in ons “gevecht” om onze zin te krijgen en dat kan en mag niet de bedoeling zijn geweest, ze zijn voor ons beiden de spil waar alles om draait, niet enkel de scheiding en het gevecht, maar ook de invulling voor de toekomst. De kinderen zijn uit onze liefde voortgekomen, laten we ze niet slopen met onze boosheid, frustratie en/of verdriet !! Dat wij verschillend denken over hun opvoeding en welke zorg wij moeten/kunnen/willen bieden is iets waar wij altijd in zullen verschillen in onze manier van denken, dat kan ook niet anders, want als we daarin op een lijn zouden zitten was een scheiding ook niet aan de orde. Laten we ook accepteren dat het zo is en dat wij beiden ook andere mensen zijn, de kinderen kunnen hierin hun draai wel vinden. Ik heb niet de overtuiging dat ik jou kan veranderen of mijn zienswijze kan geven en dat wens ik ook niet. Blijf jij jouw ding doen en de kinderen op jouw manier opvoeden op de momenten dat de kinderen bij je zijn. TOEKOMST: En dat brengt mij bij wat ik wel wil, waarom ik het wil en wat het belang is voor de kinderen. Uit ervaring weet ik dat de afstand van een uur reizen naar je vader intensief kan zijn, dat de gedachte om na een weekend of wat dan ook afscheid te nemen van je papa niet fijn is, dat een papa die niet bij ouderavonden, voorstellingen, trainingen of sportwedstrijden er is doet pijn doet, zeker als van vriendjes hun papa er wel is, maar de angst die je als kind voelt als je weet dat je papa en mama wel elkaar zien maar dat je niet weet of ze elkaar in de haren zullen vliegen is voor een kind ondragelijk en wens ik onze kinderen niet toe. In dat licht heb ik mezelf de vraag gesteld wat dan ?? Moeten we dan het Salomon’s oordeel maar erop los laten, ieder de helft ?? Nee, want ze geven aan dat ze bij elkaar willen blijven, ze loslaten ?? dat kan ik niet, daarvoor betekenen ze teveel voor me. Wat dan, de kinderen hebben een papa en mama nodig, dan maar niet meer bij elkaar wonend, maar wel de papa en mama die onvoorwaardelijk van de kinderen houden, die wel zo dichtbij wonen dat ze er op de fiets heen kunnen of desnoods lopend, de papa en mama die wel beiden naar een ouderavond komen, naar een voorstelling, een training of wedstrijd, maar los van dat die NOOIT vechten in het bijzijn of over de rug va de kinderen, daarvoor zijn ze te kwetsbaar, maar bovenal te waardevol voor ons beiden. Zij moeten het vertrouwen hebben dat ze weten dat wij er voor hen altijd zullen zijn en dat ze volkomen zichzelf mogen en vooral kunnen zijn en dat wij hen niets kwalijks nemen en dat zij nooit het idee moeten hebben dat ze zouden moeten kiezen tussen een papa en een mama, laat ze kiezen uit een papa of mama op het moment dat ze daaruit kunnen, willen en mogen kiezen. Laten wij beiden er voor hen zijn, elk op onze eigen manier en met onze eigen normen en waarden. Ik weet dat ik in het verleden mijn ouderplicht op een andere manier heb ingevuld dan dat ik nu wens, namelijk meer bezig om de inkomsten voor het gezin binnen te halen dan een steun te zijn voor onze kinderen en wellicht ook voor jou, ook al heb ik daar altijd in geprobeerd om dat toch voor elkaar weten te krijgen. M., alsjeblieft zie in dat ik meer bij de kinderen betrokken wil zijn en of dat nu in eerste instantie enkel om de jongens gaat omdat onze dochter nog teveel boosheid heeft is een beslissing die bij ons ligt, laat het stukje frustratie uit het verleden weg, zie in dat ik ook enkel er voor onze kinderen wil zijn en dat het wellicht niet op de manier is die jij voor ogen hebt laat dat aub los. Ook ik wil en zal deel uitmaken van hun leven, maar dat zal jij ook en dat respecteer ik en accepteer ik. Jij hebt ooit aangegeven dat jij bang bent dat de kinderen zouden worden “afgepakt” van je, maar niemand wilt dat, ik ook niet ook al zet ik soms vraagtekens of jij de zaken wel goed doet, maar dat heb ik losgelaten. Doe het echter dan ook niet bij mij, pak ze ook niet van mij af. Ik wil niets anders dan meer betrokkenheid bij de kinderen en of je dat een co-ouderschap wilt noemen of een uitgebreide omgangsregeling, het maakt mij niets uit en het is ook niet bedoeld om de alimentatie of kinderbijslag te verminderen, het gaat mij puur en enkel om meer betrokken te zijn of worden bij de kinderen en in de toekomst naar een situatie te gaan dat zij vrij zijn om jou of mij te verblijven, dat het zelfs zo moet zijn dat als jij of ik een verplichting hebt de ander de kinderen naar sport kan brengen of de zorg heeft. Laat mij alsjeblieft toe in het leven van onze kinderen, ik wens me niet meer met jou te willen bemoeien, daar gaat het me ook niet om. Maar wees bereid om in te zien dat de kinderen ons nodig hebben en dan niet meer als partners maar als ouders, want dat zullen we tot onze dood blijven. Ik hoop dat ik hiermee duidelijk ben. Met vriendelijke groet, J

ik heb een fantastische man ook al weet ik dat ik derde keuze ben. Ben bij zijn dochter betrokken sinds zij zeven jaar is. Paps is altijd op zoek geweest en heeft mij daarbij ook voorgelogen. In de tussentijd was ik er altijd voor zijn enige dochter. De dochter heeft het over haar ouders (moeder en stiefvader) terwijl haar vader erbij is. Zij verteld ook altijd hoe fantastisch haar stiefvader is en wat hij allemaal heeft, gaat mij door merg en been. Papa vindt alles goed, ik voel mij zo ongelukkig als papa alles goed vindt en dochter verteld wat haar stiefvader allemaal heeft.

Ik heb een zoon van 12 die graag bij mij en mijn vriendin wil komen wonen. Het lastige is dat ik geen gezag over hem heb, zijn moeder weigert dit al jaren te geven. Ik heb dit in het belang van mijn kind nooit aangevochten omdat we een ruime omgangsregeling hebben en zij dit dan hoogstwaarschijnlijk zou beëindigen. Mijn zoon is al heel wat jaren ontevreden over de regeling, hij wil meer bij ons zijn maar zijn moeder weigert dit. Nu mijn zoon ouder wordt gaat hij hier niet meer mee akkoord en heeft ons gevraagd hierover met zijn moeder in gesprek te gaan. Alleen is de verstandshouding tussen ons op dit moment zo slecht dat een gesprek geen effect zal hebben, een optie zou zijn om haar een brief te sturen met daarin de wensen van ons kind maar ik twijfel of dit wel verstandig zou zijn. Kan mijn zoon überhaupt wel bij ons komen wonen aangezien ik geen gezag heb? Hoe kunnen wij dit het beste aan mijn ex duidelijk maken? Hoe kan mijn zoon dit het beste aan zijn moeder duidelijk maken?

Ook ik zit met veel vragen.... Mijn kinderen waren 2 en 4 toen ik ging scheiden. Inmiddels zijn ze al weer 7 en 10. Ik hoop dat alles goed met ze gaat, want wat ze echt voelen......ze vertellen veel maar wat er altijd door hun hoofdje heen gaat...dat weet je als moeder nooit alleen zij zelf. Het enige wat wel duidelijk is is dat de kinderen het lastig vinden om eerlijk tegen hun vader te zijn over hun gevoel. Soms belt mijn dochter als ze bij haar vader is of ze daar nog mag blijven eten of slapen bijvoorbeeld. Zelf ben ik daar vrij makkelijk in. Als ze dat leuk vind, prima toch. Andersom gaat dat dus anders.....als 1 van de kinderen een keertje bij mij wil blijven. Vader is dan heel duidelijk....het is zijn tijd. Ik probeer de kinderen dan uit te leggen om er met papa over te praten. Wat ze willen, vinden en voelen. Ze zeggen dat ze er papa over gesproken hebben....omdat zo is????geen idee maar de kinderen mogen nooit in zijn tijd bij mij blijven dat is uiteindelijk wel het eindresultaat. Jammer voor de kinderen denk ik dan vaak. Luisteren naar wat ze willen vind ik heel belangrijk. Ik vraag regelmatig wat ze van bepaalde dingen vinden om zo met hun vader goede afspraken te maken de bij hun wensen past. Probeer rekening met ze te houden het gaat tenslotte om hun. Soms lukt het en soms lukt het niet. Hun vader vind dat het kinderen zijn en dat wij beslissen. Ik vind dus van niet. Kinderen hebben ook een wil en die telt ook mee. Niet alleen wat hun vader wil....want zo is het vaak wel. Hij bepaald. Toch wil ik vasthouden aan mijn waarde en normen......vanaf welke leeftijd is het goed om kinderen hun mening te geven. Uiteraard niet over alles, sommige dingen horen niet bij kinderen maar wat vinden jullie...... waar or zouden jullie meer willen beslissen op welke leeftijd???? Dank jullie wel????

Hallo, Ik ben sinds kort gescheiden en heb 3 kinderen (6,8 en 10 j). Mijn vraag is vinden kinderen het prettig om af en toe door de ouder te worden gebeld waar ze niet verblijven op dat moment of moet dat initiatief echt alleen uit hen zelf komen? Ik zou graag zoals ik altijd heb gedaan belangstelling willen tonen en vragen hoe bijv. het schooluitje was geweest of hoe het wennen ging die dag in groep 3. Of tijdens een vakantie van 2 weken dat je belt om te vragen hoe het gaat, uiteindelijk natuurlijk om in contact te blijven met je kinderen. Of is even bellen juist lastig voor kinderen en maakt dat, dat ze de pijn van het missen van de ouder die op dat moment belt, des te meer voelen? En zou je het daarom juist niet moeten bellen? Graag hoor ik jullie ervaringen of adviezen!

Dean is 3 jaar...Helaas toont zijn vader weinig aandacht eens per 6 a 8 weken een paar uurtjes. Zijn vader is narcist ....denkt voornamelijk aan zichzelf en kan/wil geen duidelijke afspraken maken. Elke jeer probeer ik weer.....svp wees duidelijk en niet kom tussen 1 a 2 uur waarbij het dan half drie wordt. Gezien zijn manier van omgang en alleys om hem draait......is het verstandig om de omgang te stimmuleren of moet ik hem buiten het leven van dean houden? In angel open 8 mandate heeft hij dean 2 maal gezien.

Beste jongeren, Ik ben een moeder van vier kinderen. De vader van mijn jongste zoon, heeft mijn zoontje op 11 jarige leeftijd meegenomen. De beschuldigingen begonnen, mishandeling, verwaarlozing etc. Op advies van Jeugdzorg heb ik een OTS aangevraagd en dit stopt binnenkort. Inmiddels is duidelijk dat mijn zoontje, nu 13 jaar, alles verzonnen heeft onder druk van vader. Hij zit klem omdat vader zegt dat hij nooit bij mij heeft willen wonen en ik niet van hem houd. Inmiddels hebben zijn broer, zussen en ik hem al 2,5 jaar niet meer gezien. Er is geen contact te krijgen want mijn zoon wil ons niet zien. De psychiater heeft aangegeven naar mij. Er is sprake van een ouderverstotingssyndroom en het gif zit zo diep dat hij nooit meer contact zal zoeken. Zelf heb ik altijd gezorgd dat mijn zoon niet hoefde te kiezen, vader ging 200 km verder weg wonen maar kon hem halen en zien wanneer hij maar wilde. Nooit heb ik me negatief uitgelaten en altijd zijn belang voorop gehouden. Vader is een veteraan met een PTSS en inmiddels lid van de sekte avatar. Een bijzondere levensovertuiging en een tak van de new Scientology beweging. Vader houdt erg veel van zijn zoon en is in de overtuiging dat ik niet van mijn kind houd en heeft daarom besloten dat ik als moeder niet meer mee mag doen. Op dit moment zie ik mijn zoontje al 2,5 jaar niet meer. Mijn verdriet is enorm en ik weet niet meer wat ik moet doen om mijn zoontje te overtuigen van het feit dat ik wel heel veel van hem houd. Kaartjes bereiken hem niet, Facebook is geblokkeerd en telefoonnummer is veranderd. Via de psychiater heb ik brieven en kaartjes gestuurd, volgens de psych is er geen emotie en interesseert het hem niets. Ik moet het loslaten en verder gaan met mijn leven. ( hoe ??) Nu wil ik graag contact opnemen met de middelbare school waar mijn zoontje naar toe gaat binnenkort ( bij toeval achter deze gegevens gekomen ) dit omdat ik graag wil weten hoe het met mijn zoon gaat en om mijn zorg uit te spreken. Mijn zoon is zwaar dyslectisch maar krijgt daar geen begeleiding voor omdat vader zegt dat hij dit kan genezen volgens de leer van Avatar. Ook wil ik graag dat de school weet dat er nog steeds een moeder is ( met gezag ) en broer en zussen die hem verschrikkelijk missen. Is het verstandig om mij in het leven van mijn zoontje te blijven mengen ? Doe ik er goed aan om signalen af te geven dat ik nog steeds geïnteresseerd ben ? Of moet ik juist niets doen, alles laten zoals het is ? Dat betekent dus geen contact, geen informatie en niets weten van hem. Mijn hoop is er niet meer, adviezen van de zogenaamde professionals hebben er alleen maar toe geleid dat ik in een strijd belandde omdat vader de ene rechtszaak na de andere aanspant, iets waar ik nooit in wil zitten en wat voor mijn zoontje heel erg moeilijk moet zijn. Het enige wat ik wil is dat mijn zoontje gelukkig is, als het beter voor hem is dat ik niets doe dan doe ik niets. Maar wat is goed. Hem te spreken krijgen lukt al 2,5 jaar niet. Jeugdzorg geeft aan dat hij mij niet wil zien en dat ik dat moet respecteren. Zijn broer en zussen hebben ook van alles geprobeerd maar ook dat is gestopt omdat hij dit niet meer wil Voor mij is dit alles een nachtmerrie waar ik niets van begrijp. Iedereen hield zoveel van hem en hij hield van ons allemaal. Vader, moeder, broer, zussen, gehele familie. Niemand ziet hem meer. Zijn gezin bestaat nu alleen nog uit vader, vriendin vader en de moeder van de vriendin. Hij praat met minachting over ons en hij wil met niemand iets te maken hebben. Heeft 1 van jullie enig idee wat er in het hoofd van mijn zoontje omgaat ? Zou hij nog wel eens aan ons denken ? Wat moet ik doen ? Wat is goed voor mijn zoontje. ? Alvast bedankt voor de reactie. Mvg Leontine

Hallo, Ik ben de tante van een aantal neefje en nichtjes die door de scheiding van hun ouders het best moeilijk hebben. Ze vinden het lastig als ze bij hun vader zijn om zich dan te vermaken. Ze kennen de mensen/kinderen in de buurt niet en zijn daar alleen in het weekend en de vakanties. Hoe kunnen ze het beste in contact komen met de kinderen die in de buurt wonen? Er zijn vast meer kinderen in de buurt daar die daar alleen de weekenden zijn. Maar ja, hoe weet je waar ze wonen en hoe leg je dan contact? Wie heeft tips? Heel erg bedankt !