Hallo, Mijn ouders zijn nooit gescheiden, maar dat wil niet zeggen dat ik een veilige, gelukkige jeugd had. Helemaal niet. Er gebeurden afschuwelijke dingen. Gelukkig heb ik toen ik thuis weg was dingen ontdekt die me hielpen om toch gelukkig te worden. Een daarvan is de vier vragen van Byron Katie, je kunt deze gratis downloaden via haar website (helemaal links onderaan op deze pagina): http://www.thework.com/nederlands/ Je hebt er alleen pen en papier voor nodig en een rustig hoekje. Je kunt het ook samen doen en elkaar helpen, maar niet voorzeggen (!). Volgens mij maakt het niet zoveel uit wat je precies meemaakt maar wel wat het met je doet. Vroeger dacht ik ook dat erover praten zou helpen maar inmiddels heb ik geleerd dat dit maar heel eventjes oplucht. Als je er ongelukkig, onzeker, bang, verdrietig, kwaad, radeloos van bent kun je met The Work jezelf bevrijden van deze heftige emoties. Je kunt je verleden niet veranderen maar gelukkig wel het NU en je toekomst. Ik hoop echt dat jullie hier ook veeeel gelukkiger van worden. Mijn brandende vraag is: kunnen jullie hier wat mee? Heel veel liefs van mij voor jullie allemaal, Judith

Hoe vertel ik het mijn kinderen? We gaan uit elkaar, dat is misschien tijdelijk, maar onze kinderen 12, 9 en 4 verdienen het absoluut niet beschadigd te worden. Is dat mogelijk? Hoe moeten we het zeggen?

Sinds enige tijd ben ik ontzettend gelukkig met mijn nieuwe partner, ben ook met hem getrouwd en woon sinds een week of 2 met hem samen. Mijn zoon, uit mijn vorige relatie, woont bij mij en zijn band met zijn eigen vader is niet echt heel goed. Maar goed, waar het om gaat. Er ligt, na bijna 3 jaar nog geen getekend ouderschapsplan, en nu wil mijn ex partner, gezien mijn huidige situatie, de kinderalimentatie gaan verlagen voor zijn eigen zoon. Hij heeft hiervoor al een verzoek toe ingediend bij de Rechtbank. Mijn eerste reactie is... Zo weinig geef je dus om je eigen zoon. Ik vraag me af hoe jullie hierin staan en of het terecht is dat dit kan. Mijn zoon is nu nog 9, maar wil ook graag verder studeren en zijn sporten beoefenen.

Hallo, Ik zit met een dilemma en zou graag advies willen. Ik ben eind 2012 gescheiden. Onze zoon van toen 12 had het er erg moeilijk mee. Doordat het contact tussen vader en zoon erg slecht was gaf dat veel verdriet, boosheid en onmacht. In het begin deden ze af en toe wat samen maar doordat mijn ex man het steeds liet afweten is er een verwijdering ontstaan met zelfs 2 periodes van langdurige afstand. Er is een omgangsregeling maar die loopt dus niet. Vang vanaf eind 2012 tot nu 24/7 alles alleen op. Zoon loopt al ruim een jaar bij kinderpsycholoog en is inmiddels ruim 13. Er is sinds deze week weer voorzichtig contact en daar ben ik oprecht blij mee. Heb dit ook al die tijd gestimuleerd. Ook mooi om te zien hoe loyaliteit en onvoorwaardelijk liefde werkt. Ik ben inmiddels wel zo leeg en moe van dit alles. Heb nog geen dag voor mezelf gehad en die behoefte wordt sterker en sterker. Mijn zoon zegt dat hij het voorzichtig aan wil doen en zeker niet bij vader wil slapen of langer aanwezig wil zijn (het is nu vakantie) Hij heeft nu de regie (geleerd bij psych) Als ik voor mezelf kies om ruimte te creeren zou ik moeten pushen, grenzen/eisen stellen. Dit is tevens mijn valkuil. Ik kan dat niet. Mijn zoon heeft al zoveel op zijn bordje gehad gehad en ik wil hem niet nog meer pijn doen. Wat zouden jullie doen?

Ik ben gescheiden en heb inmiddels een nieuwe vriend. Hij heeft 1 kindje uit een eerder huwelijk. We willen graag gaan trouwen en zijn benieuwd welke gevolgen dit heeft voor mij of mijn vriend. Rekening houdend met alimentatie van mijn ex, verplichtingen in voorzien van levensonderhoud aan de kinderen/ kind van de ander, erfrechten e.d. Kortom het hele plaatje waar we rekening mee moeten houden. We willen alle drie de kinderen gelijk stellen en zullen daarom een testament opstellen, zodat ze altijd evenveel rechten houden. Wie heeft hier ervaring mee?

Ik ben een gescheiden vader van twee dochters en mijn oudste dochter wil me al heel lang niet spreken of zien. Daar ben ik heel erg verdrietig om. Omdat ik het gevoel heb dat zij een eenzijdig verhaal heeft gehoord over de reden van de scheiding zou ik heel graag met haar willen praten maar dat kan dus niet. Ik mis haar zo erg ! Ik probeer contact te houden door haar af en toe berichtjes te sturen maar ze antwoordt dan heel kort, of helemaal niet. Ik weet niet wat ik nog zou kunnen doen om weer met haar in contact te komen. Ik hoop in ieder geval dat het ooit weer goedkomt ! Ik moet er niet aan denken dat haar iets zou overkomen (of mij) waardoor we nooit meer contact zouden hebben...... Heeft iemand van jullie een zelfde ervaring en heeft iemand tips of ideeën?

hoi ik ben meer dan halve jaar geschijden en ik heb drie kinderen,ik heb een co ouderschap de kinderen 3 dagen bij mij en 3 drie dagen bij mijn ex.maar mijn vraag is,ik betaal allamintatie voor de 3 kinderen,maar de oudeste zoon van mij woont all 7 manden bij mij thuis hij wil niet meer bij zijn moeder woonen,dus moet ik nog allamentatie voor hem aan mijn ex betalen????.en de kinder bijslag dan heb ik recht op of niet.ik hoop op een snele antwoord.gr

Hallo, Toen onze zoon 1 jaar was heb ik een einde gemaakt aan het geweldadige huwelijk wat ik met zijn vader had. Zijn vader mag onze zoon uiteraard zien maar hij wilt niet. Hij begint te gillen en rent weg. Dit begon toen hij 2 was en hij is nu 3. Voor dat het begon waren er slechts enkele omgangs momenten geweest. Mijn ex zecht (uiteraard) dat ik onze zoon tegen hem opzet. Ik probeer onze zoon juist bij een phygoloog en jeugdzorg te krijgen zodat hij hulp kan kijgen die hij nodig heeft. Mijn ex vind dat onzin en wilt liever iedere week een dag onze zoon gillend mee nemen. Zoals je mischien wel begrijpt is dit een onmogenlijke pad stelling. Ik wil niet dat onze zoon word getraumatizeerd en dat hij hulp krijgt. Mijn ex wilt zijn zoon zien en denkt dat de hulp hem verder bij hem weg haalt. Ik zou graag jullie ervaaring hierin willen weten. Herkennen jullie het gedrag van mijn zoontje? Alvast heel erg bedankt Groetjes femke

hallo, mijn ex is nu een jaar weg en ik heb 2 kinderen van 10 jaar. nu komt de zomervakantie eraan: hij heeft de eerste 3 weken van de zomervakantie en ik de tweede 3 weken. Nu wil mijn ex geen alimentatie betalen omdat hij de kinderen 3 weken heeft. daar ging ik niet mee akkoord (heb het zelf ook niet ruim) toen heeft hij tegen de kinderen gezegd dat ze niet mee op vakantie kunnen omdat hij (vader) geen geld heeft. hij gaat wel met zn nieuwe vriendin een week naar Turkey in mei en steeds uit eten gaan enzo. nu dreigt hij dat hij de kinderen 3 weken bij mij achterlaat (terwijl ik moet werken). Hij had eerst de kinderen lekker gemaakt met een vakantie met nieuwe vriendin en haar 2 kinderen en nu mogen alleen mijn kinderen niet mee. ook is er nog een kwestie dat een zoon een kinderpartijtje heeft en dat het prima was toen hij dat aan vader vertelde en nu kreeg hij te horen dat hij niet naar dat partijtje mag omdat hij mee moet naar familie van zn nieuwe vriendin. mijn vraag/probleem is:hoe moet ik hiermee omgaan? ik probeer de kinderen er niet veel bij te betrekken en ben er voor ze en help ze maar ik hoe zorg ik ervoor dat de vader gaat inzien wat hij zn kinderen aandoet?

Beste Villa Pinedo, In het kader van de "lieve vrede" hou ik me steeds in en probeer het beste te maken van het contact met de vader van de kinderen. Maar ik raak steeds gefrustreerder. Ik schrijf honderden bboze brieven zonder deze weg te sturen, maar heb wel behoefte om iets te schrijven aan hem. Vertel me of ik hem deze brief kan sturen zonder dat het escaleert en vertel mij hoe ik rustig met de situatie mee om kan gaan. Ik voel me enorm klem zitten. Ex, Ik heb gisteren met je coach gesproken. Meestal is hij heel beschermend naar jou toe en heeft hij veel wijze woorden over hoe ik met jou om moet gaan om te zorgen dat de boel niet escaleert en weet hij begrip bij mij te kweken voor jouw situatie. Gisterenavond verliep het gesprek anders. Hij vertelt me dat van jou niets meer te verwachten valt. Zowel qau zorg voor de kinderen als qua kinderalimentatie. Alle goede raad van hem en ook van anderen heb je in de wind geslagen. Nog een paar dagen en dan is het bijltjesdag voor jou. Ik hoop dat je het gaat redden, maar het zou een goede les voor je zijn om eens op je mond te gaan. En je coach had er een hard hoofd in. En nu hij zelfs zijn vertrouwen in jou is kwijtgeraakt, wat blijft er dan over? En de kans is groot dat je omvalt. En ik wil daarin niet meegetrokken te worden. Ik heb heel veel jaren last gehad van jou stress, stressbuien en het feit dat jij veel zaken aanpakt en niets afmaakt. Ik ben na onze scheiding vorige zomer door een hel gegaan. Ik was mezelf volledig kwijtgeraakt en van mijn zelfvertrouwen en zelfwaardering was niets meer over. Ik heb heel hard gewerkt om mijn leven weer op de rit te krijgen, en daarnaast was er de bijna volledige zorg voor de drie kinderen. Kinderen die jij en ik hebben gekregen, maar eigenlijk nooit samen hebben opgevoed omdat jij "andere prioriteiten" hebt. Dat heb ik altijd geaccepteerd omdat jij van die ander prioriteiten wel gelukkig leek te worden. Ik heb al jaren het leeuwendeel van de zorg en opvoeding op mijn schouders liggen. Dat geeft niet, ik doe het graag en met liefde. En dan krijg ik nu verwijten en word ik uitgescholden omdat ik de zaken regel en dit op mijn eigen manier doe. Ik ervaar dit als commentaar achteraf en word daar boos om. Het aan mij overlaten is tot daaraan toe, maar vervolgens mij uitschelden omdat ik het anders doe dan jij het zou doen vind ik vele stappen te ver. Waarom toch? Waarom kun jij niet wat meer dankbaar zijn? Niet wat meer positief en invoelend? Je kunt volkomen je eigen gang gaan, je hoeft je prioriteiten niet bij je verantwoordelijkheden te leggen. Je geeft zelf aan dat je de zorg en opvoeding niet op je kan en wil nemen. Laat mij dan toch. Een beetje empathy en sociaal gevoel zou je sieren. Wees eens wat minder egoistisch en egocentrisch en sta eens wat positiever in het leven. Ik heb uit liefde en betrokkenheid jaren gevochten voor onze relatie. Ik weet dat een man meer is dan zijn fouten, maar ik merk nu dat jouw fouten mij nu te veel worden. Ik kan er niet mee omgaan om steeds zo negatief benaderd te worden en becommentarieerd te worden. Ik wil dit niet meer. Maar ik zit klem. Jij bent de vader van mijn kinderen. En ik vraag me af wat of er iets is, dat ik hieraan kan doen zonder hun belang te schaden. Ze worden al teveel geconfronteerd met mijn verdriet, frustratie, geldzorgen en andere dingen die ze meekrijgen. Hoe nu verder, want ik kan niet meer en wil niet meer zo verder. Dit kost me zoveel energie. Ik wil rust in mijn leven en weer in balans komen. Ik wil weer lol hebben met mijn kinderen en ... toch ook weer vertrouwen hebben in een liefdevolle toekomst met iemand die me waardeert. Je ex.