Ik zit met een vreselijk probleem en zie geen weg hoe ik hieruit kan komen. Mijn ex en ik zijn al vier jaar uit elkaar. Zij had al een andere man, met wie ze sinds drie jaar samenwoont. We hebben drie kinderen, een tweeling van 10 en eentje van 13. Ik heb sinds 2012 een nieuwe relatie. Mijn kinderen hebben mijn vriendin altijd erg leuk gevonden en er was veel plezier in huis. Eind 2012 is dat veranderd. Mijn ex vertelt veel negatieve verhalen over mijn ex en de boosheid en negativiteit wordt doorgegeven aan mijn kinderen. Zij hebben dit inmiddels overgenomen. Hier houdt het niet bij op, mijn ex doet pogingen om mijn vriendin lichamelijk kwaad te doen (bijvoorbeeld met de auto aanrijden e.d.). Er is zelfs al een keer politie aan te pas gekomen! De kinderen vertellen wat zij moeten vertellen, ook al is dit allesbehalve de waarheid. Zij geven mijn vriendin de schuld van alle problemen en voelen zich niet langer vrij om zichzelf te kunnen zijn of te mogen zeggen wat zij voelen, denken of willen. Bij mijn ex niet, maar ook bij mij niet meer. Ze zijn gesloten en beschadigd. Ik weet niet hoe ik hen kan helpen? Praten? Dat is moeilijk, omdat ze alle drie op slot zitten. Klem zitten.

Ik ben benieuwd wat jullie van onderstaande situatie vinden: Ik heb een hele lieve stiefzoon van 16 jaar. Het is een hele gesloten knul, maar met een beetje geduld kom je soms wel bij hem binnen en verteld hij wel eens wat. De laatste tijd loopt het contact tussen zijn vader en moeder niet helemaal soepel. Zijn moeder wil niet overleggen, gooit de hoorn op de haak of loopt bij de deur weg. Vader wil eigenlijk met moeder overleggen zijn kind te proberen te laten helpen in een hulpverleningstraject, zodat het een jonge wordt met een eigen mening en dit ook durft te uiten. Een aantal weken geleden is zoonlief door zijn moeder voor straf de deur uitgezet en naar zijn vader gestuurd. De deur staat altijd open dat is geen probleem. Vader wil eigenlijk graag weten wat voor ergs er gebeurd is, want een kind de deur uitzetten doe je toch niet zomaar. Er komt alleen maar uit dat de maat vol is omdat hij nooit wat zegt en tussen de regels door hebben we begrepen dat hij met zijn vader in overleg moest over de hoogte van de alimentatie en eventuele bijdrage aan zijn opleiding. Dit laatste heect hij niet gedaan en wij hebben ook aangegeven dat hij, ook al is hij al 16 jaar, niet de financiële kwestie hoeft te bespreken maar dat zijn moeder dat hoort te doen. Toen hij een dag bij zijn vader (ons) was heeft zijn moeder hebben via WhatsApp gevraagd toch weer snel terug te kome . Hij praatte ook niet echt met ons. Toen heeft zijn vader gevraagd of hij de berichtjes van zijn moeder gelezen, hieruit bleek dat ze erop aan drong dat hij snel terug kwam, maar haar nieuwe partner mocht niet weten dat zij contact met onze zoon had gezocht. Onze zoon gaf aan dat hij vaker dingen niet tegen bepaalde personen mag zeggen. Zelf denk ik dat hier wel eens een heleboel van zijn onzekerheid vandaan kan komen. Misschien kan je soms beter niets zeggen dan kun je ook niet je mond voorbij praten en een soort verrader zijn voor je moeder. Voor de situatie van het uit huis zetten, met letterlijk al zijn kleding, zijn er voor ons ook al hele vreemde dingen gebeurd. Wij willen geen kwaadspreken over zijn moeder, maar wij vinden het uiterst vreemd dat je moeder niet meegaat naar een diploma-uitreiking van je VMBO-diploma omdat ze geen oppas kan krijgen voor zijn jongere stiefbroertje (11 of 12 jaar) geboren uit de huidige relatie van zijn moeder. Ook vinden wij het voor onze lieverd uiterst vervelend dat moeder alleen maar bij voetbalwedstrijden van zijn stiefbroertje gaat kijken en zelfs al moet het 1e team van zijn club uit en onze zoon moet thuis spelen gaan ze naar het 1e team kijken, terwijl de huidige man van zijn moeder helemaal niets met voetbal had tot voor 2 jaar terug. Ik denk dat we op dit moment een heel gekwetst kind hebben dat door al deze dingen alleen maar verder in zijn schulp gaat kruipen. Inmiddels heeft vader zijn moeder uitgenodigd eens samen te praten. Moeder heeft aangegeven dit niet te willen. Voor ons houdt het daar op. Wat kunnen we het beste doen met onze (stief)zoon, zonder hem nog verder kapot te maken en slecht over zijn moeder te spreken. Maar wij voelen ook de pijn en zien dat hij ook niet gelukkig met de situatie is. hoor graag jullie reacties. Ik ben erg benieuwd

De vader van mijn kinderen, waar ik 45 jaar mee getrouwd ben geweest, is vertrokken naar een nieuwe liefde in Roemenie. Ik ben er kapot van maar mijn kinderen, 40 en 42 hebben hier uiteraard ook grote moeite mee. Zij zijn hun vader kwijt, hij neemt geen contact met hen op maar ook niet met zijn eigen familie. Ik probeer te overleven maar voor hen weet ik niet hoe het gaat uitpakken.

Hallo, sinds 1 maand lig ik met mijn man in scheiding, we wonen nog bij elkaar. Onze zoon van 11 jaar weet het, maar kan erg moeilijk praten over zijn gevoel. Behalve dat hij verdoofd is...hij vindt het ook moeilijk om erover te praten. Niet met ons (begrijpelijk) maar ook niet met zijn vrienden. Hij is nu heel veel bezig achter de computer met zijn YouTube kanaal. Via onze mediator willen we hem graag laten deelnemen aan bijeenkomsten KIES. Hij vindt dat wij dat niet aan hem kunnen vragen...maar ik denk dat het heel belangrijk is als hij wel over zijn gevoelens kan praten en ziet dat hij niet alleen hierin staat. Is het goed om hem toch te vertellen dat hij echt naar de eerste bijeenkomst moet gaan?

Hi lieve kinderen, Helaas is het dan toch gebeurd, we zijn uit elkaar. Het gaat gelukkig in goede harmonie, waarschijnlijk omdat we allebei beseffen dat de koek op was. Onze dochter (7) heeft hier natuurlijk geen zegje in gehad en haar vertrouwde wereld (België) moest worden omgeruild voor een nieuwe woonplaats (NL) en een nieuwe school. Al met al gaat het goed met haar in de eerste weken in NL en op de nieuwe school. Papa woont nog elders totdat hij in zijn woning kan (om de hoek van mama...) We doen er dus, voor zover mogelijk alles aan om de gevolgen te verzachten.. Zo,dat was de context, nu mijn vraag... Ik zie dat ze een beetje worstelt met haar plekje veroveren in de klas en de draad oppakken in de nieuwe woonplaats. Hoe kunnen we haar zo goed mogelijk ondersteunen, als gescheiden ouders, in deze nieuwe en toch heel andere situatie? Ik praat met haar maar dwing haar niet me iets te vertellen. Het verdriet van je kind, en in dit geval het gevoel van ontheemd zijn van haar, raakt me diep... En waar ligt de grens van directe gevolgen van de scheiding en indirecte gevolgen van de scheiding zoals de veranderde woonplaats en land? Help!?

Beste allemaal, Ik ben ruim 4 jaar geleden gescheiden en zit in een vechtscheiding. Het enige doel van mijn ex is om mij kapot te maken. Desnoods ten koste van onze zoon van 8 jaar. Er is co-ouderschap waarbij niet gecommuniceerd wordt over onze zoon. Er is geen ouderschapsplan, mediation is mislukt en de rechter heeft destijds het minimale vastgelegd en gaf aan dat we als volwassenen met elkaar moeten communiceren, waar ik het overigens volledig mee eens ben, maar dit lukt dus totaal niet. Bij de overdracht gaat de deur op een kier open en moet onze zoon erdoor naar binnen glippen; hij wordt op het schoolplein (om de hoek) afgezet door zijn vader en moet dan zelf naar mijn huis lopen. Er zijn diverse incidenten (geen fysieke mishandeling, maar wel bekladden van het huis, het huis leeghalen, iets door het raam gooien, niet willen afgeven van de ID kaart voor vakantie enz.) Onze zoon heeft al geruime tijd psychologische hulp nodig en mijn ex wilde hier niet aan meewerken, maar nu gaat dit uiteindelijk wel gebeuren (na dreigen door school dat mijn ex moet meewerken omdat er anders een AMK melding zou worden gedaan). Enz. enz. Onze zoon is graag bij zijn vader, maar het co-ouderschap werkt, vanwege het gebrek aan communicatie, niet. Graag zou ik horen of jullie tips hebben hoe ik het beste kan omgaan met een ex die als doel heeft mij ten gronde te richten en hier zelfs ons kind tussen wil zetten.

Beste jongeren, Zo'n 2,5 jaar geleden leerde ik mijn huidige vriend kennen. Hij is papa van een dochter die nu 6 jaar is. We zijn dol op haar. Ongeveer de helft van de tijd is ze bij ons. De regels bij ons zijn heel anders dan in haar andere huis. Ze vindt dit heel lastig en heeft nu aangegeven dat ze het bij ons minder leuk vindt. Wat ze dan bijvoorbeeld aangeeft is dat ze bij ons haar bord leeg moet eten, dat wij minder dingen met haar doen (ze is op de dagen dat ze door de week bij ons is pas om 17.15 bij ons, dus dan is het spits om te eten, te douchen en naar bed te gaan, in het weekend doen we allerlei activiteiten, maar we laten haar ook zelfstandig spelen), dat ze bij ons eerder naar bed moet enz. Over het algemeen zijn we dus strenger en minder lief, vindt ze. Wij hebben onze normen en waarden en zaken die we belangrijk vinden, bijvoorbeeld dat ze voldoende nachtrust krijgt en leert te wachten tot ze aandacht krijgt. Alles omgooien en het haar alleen naar de zin maken willen we dus niet. Hebben jullie, als ervaringsdeskundigen, tips voor ons?

Hoe belangrijk vind je het betalen van een pony van een dochter na scheiding door een alimentatieplichtige ouder bovenop bovenwettelijke alimentatie wanneer deze ouder voor meer dan een ton is onderbedeeld bij de echtscheiding van de ouders? De reden van de onderbedeling was het behouden van de eigen woning voor de moeder en beide dochters zonder hypotheeklast.

Een maand geleden heeft mijn man aangegeven totaal onverwacht overigens, te willen scheiden na een relatie van 22 jaar. Er is een derde in het spel en mijn man heeft ons zoontje van 6 na een week al kennis laten maken met haar en haar kinderen. Ik vind dat veel te snel maar hoe zien jullie dat omdat er bij mij natuurlijk ook heel veel emoties bij zitten.

Hallo, Ik ben al een jaar of 5 gescheiden, kan nogsteeds door 1 deur met de vader van mijn zoon. We vieren zijn verjaardag bijvoorbeeld ook altijd samen, hebben onderling geen ruzie, zullen elkaar nooit afvallen. Het enige waar ik mee zit, is dat ik graag wil dat mijn zoon zich uit, dat hij netjes antwoord geeft als je hem wat vraagt. Bij zijn vader krijg ik het gevoel dat vader vooral bezig is met vriendjes zijn, ze voetballen regelmatig samen, de eettafel is om af te springen en antwoord geven als je wat gevraagd wordt hoeft niet. Oh en als je haast hebt, hoef je ook je eten niet op te eten. Hoe zien jullie dit?