Hallo, Mijn vriend en ik zijn apart gaan wonen omdat hij erg verslaafd is en ik dat niet vertrouwd vind in de buurt van onze dochter. Hij was ook erg gewelddadig richting mij en kon ook erg boos worden op onze dochter vooral als hij een kater had. Onze dochter is anderhalf jaar en een heel lief en vrolijk meisje. Haar vader vind verslavende middelen belangrijker dan haar. Hij zit nu verplicht opgenomen in het ggz na het nemen van een overdosis aan hoesttabletten. Ik heb echt van alles geprobeerd om hem te laten in zien dat zijn dochter belangrijker is dan die middelen. Het dringt maar niet door zelfs nu zegt hij als hij daar uit is hij weer wat gaat halen. Ook dreigt hij van als ik een nieuwe partner heb hij mij en mijn dochter wat aandoet. Daar ben ik helemaal niet mee bezig ik probeer mijn leven weer op de rails te krijgen. Vind het zo erg voor mijn dochter dat haar vader zo doet. Politie heeft ookal een melding gedaan bij bureau jeugdzorg nadat hij een brand in zijn flat had gehad. Zelf zit ik nu te denken om hem uit ouderlijke macht te zetten ik vertrouw hem niet bij mijn dochter. Ik ben zo bang dat hij haar wat aandoet. Is dat een wijs besluit vind het niet leuk tegenover haar. Groetjes

Na een flinke ruzie heb ik van het weekend te horen gekregen dat mijn man al maanden weet dat hij doorgaat voor de kinderen, maar niet meer van mij en dat hij het nu helemaal niet meer weet. Het gevoel is weg en het is een klap in mijn gezicht. Omdat ik nogal gevoelig en emotioneel ben, loop ik veel te huilen, ik kan er gewoon niks aan doen. Maar mijn man wil liever dat ik zo min mogelijk verdriet aan de kinderen laat zien. a.s. zaterdag wil hij pas praten. Wat moet ik nu vertellen aan mijn kinderen? Kan ik ze de waarheid vertellen of moet ik dat pas na zaterdag doen? Ik weet het gewoon niet meer. Ik probeer normaal te doen en mijn man de kinderen om en om mee te laten nemen maar daarna stort ik in. Ik weet gewoon echt niet hoe ik hier doorheen moet.

Hallo, in 2006 zijn wij gescheiden, onze kinderen waren 15 en 17. Ondanks het feit dat e.e.a goed is verlopen, op de wijze die op julie site als "goed" wordt beschreven, en voor zover een scheiding uberhaupt "goed" kan zijn, heb ik het gevoel dat mijn zoon veel van zijn gevoelens uit die periode heeft verdrongen. Ik wens hem een gelukkig en ongecompliceerd leven toe met zijn vriendin, maar ben bang dat e.e.a. er toch nog eens uit moet komen. Hij is volwassen, maar vraag me af of en wat ik voor hem kan doen. Gesprekken lijkt hij te vermijden.

Hoi, Ik ben een moeder van 2 lieve kinderen en heb inmiddels een nieuwe relatie, nadat ik een tijdje alleen ben geweest na een scheiding. Nu ben ik inmiddels ook stiefmoeder van 2 kinderen, waar ik een goed contact mee heb. De kinderen kunnen het onderling heel goed vinden met elkaar. Mijn kinderen zijn de helft van de week bij mij en de andere helft van de week bij hun vader. Dit gaat prima en hierover wordt in goed overleg met mij en hun vader gesproken. De kids zijn blij met de huidige verdeling, maar weten dat ze altijd bij mij of hun papa terecht kunnen als ze dit zouden willen aanpassen. Juist omdat ik met mijn kinderen en hun vader hierover openlijk praat, praat ik hier met mijn stiefkinderen ook erg open over. Zij geven nu aan, dat ze wat vaker bij ons willen zijn en wij vinden dit alleen maar fijn. Hun moeder laat de kinderen hierin echter geen keus en verplicht hen eigenlijk om het merendeel van de tijd bij haar te zijn. Zij hebben dit ter sprake gebracht bij hun moeder, maar dit veroorzaakte alleen maar ruzie. De kinderen (14 en 15) zeggen nu beide, dat ze het maar bij de huidige regeling willen laten, om verdere problemen te voorkomen. Hun vader heeft dit bij zijn ex-vrouw nogmaals aangekaart, maar ook hierbij werd een resoluut negatief antwoord gegeven. Omdat wij het de beide kinderen niet ingewikkeld willen maken, hebben we het hier nu bij gelaten. Ik, als stiefmoeder, heb me er helemaal niet mee bemoeid, omdat ik dit juist niet iets vind voor een stiefmoeder. Toch doet mij dit als moeder en stiefmoeder verdriet, omdát ik zie dat de kinderen niet kunnen doen wat zij zelf willen. Juist omdat ik en mijn ex-man onze kinderen aansporen om hun eigen mening en gevoel te uiten en wij ons altijd schikken naar dat, wat de kinderen zelf willen of een oplossing zoeken, die voor ons allemaal het fijnste is. Hebben jullie tips voor me of moet ik accepteren hoe het nu is, omdat ik het niet kan beïnvloeden? Naar een rechter stappen willen beide kinderen niet, omdat ze te bang voor hun moeder en ruzies zijn.

Beste kinderen, Ik heb een vraagje waar ik al een tijdje mee zit. Afgelopen december zijn mijn man en ik uit elkaar gegaan. Wij hebben samen twee dochters, een van 3.5 en een van 7.5 jaar, twee hele lieve meiden. In het begin was het uiteraard lastig om de nieuwe omgang met mijn ex-man vorm te laten krijgen. Maar het gaat goed. We maken geen ruzie met elkaar, de gesprekken met betrekking tot de scheiding worden gevoerd bij de mediator en niet thuis of in aanwezigheid van de kinderen. De meisjes zijn ieder weekend bij hun vader en op woensdagavond komt hij bij ons eten. Nu hebben we nog geen eigen huisje, de vader en ik wisselen in ons oude huis en de meisjes blijven daar dus gewoon zitten. Waarschijnlijk heb ik op korte termijn wel zicht op een andere woning. Mijn dochters lijken geen probleem te hebben met de nieuwe situatie. Soms wel een traan en natuurlijk missen ze papa als hij niet bij ons is en mama als ik weg ben. Ik vraag ,vooral de oudste dochter, wel hoe ze zich voelt, of ze papa mist en als dat zo is praten we daar even over. Geef ik aan dat dat mag en dat ze altijd mag bellen met papa als ze dat graag wil. Maar verder geeft ze aan dat het goed gaat, ze niet verdrietig of boos is en dat ze zich goed voelt, ook als ze bij papa is. Ik merk ook geen enkel verschil in haar gedrag met voor de scheiding, behalve dan de opluchting dat er geen ruzies meer zijn. Maar voelt ze zich nu ook echt zo, moet ik me zorgen maken om haar (en haar zusje), zijn er gesprekken die ik met ze moet voeren, of moet ik ze zelf aan laten geven als er iets is. Ik vind dit zo moeilijk, je hoort alleen maar kinderen die heel veel last hebben van de scheiding of juist gedrag vertonen dat ze heel lief gaan doen enz. Ik merk gewoon geen enkel verschil, soms zijn ze boos, soms luisteren ze niet, soms zijn ze verdrietig. Net zoals ieder ander kind van 3 of 7. Wellicht hebben jullie wat tips voor mij. Zodat ik de meisjes kan helpen daar waar nodig of kan ingrijpen als er toch echt iets aan de hand blijkt te zijn. Groetjes Anouck

Hallo, ik zou graag advies willen. Ik ben al weer een aantal jaren geleden gescheiden. Mijn ex-man heeft me jaren lang gemanipuleerd en geestelijk mishandeld. Een psycholoog en een psychiater hebben hem eens onderzocht. Uit dat onderzoek kwamen wat rare eigenschappen naar voren en het advies aan hem was dat hij zich nader moest laten onderzoeken. Hij vond het onderzoek onzin en heeft er nooit wat mee gedaan. Ik denk dat het advies wel klopte omdat er meerdere mensen in zijn familie dit soort kwalen heeft maar omdat hij niet nader onderzocht is is het dus niet zeker dat hij een geestelijke stoornis heeft. Gelukkig heb ik de moed gevonden om uit deze relatie te stappen en te scheiden. Nu heb ik ook een dochter en zij heeft me gevraagd waarom wij gescheiden zijn. Ik vind het heel moeilijk om daar een antwoord op te geven. Ik wil geen kwaad spreken over haar vader en ik wil ook niet vertellen dat ik denk dat hij misschien een geestelijk stoornis heeft. Wat zouden jullie doen? Wat wel en niet vertellen? Dank alvast voor jullie reacties.

Ik heb 2 dochters van 17 en 15 jaar. Wij hebben co ouderschap en de omgangsregeling is vastgelegd in ouderschapsplan. Echter er staan wat onduidelijkheden in deze regeling en mijn ex "pakt" deze uren gewoon door tegen de kinderen te zeggen dat ze dan bij hem moeten zijn, zonder enig overleg met mij. Aangezien ze heel loyaal zijn naar hem toe luisteren ze naar hem. Een voorbeeld: in de omgangsregeling staat dat ze op vrijdags "na school" naar mama gaan. Echter zegt mijn ex dat als ze vrij zijn of eerder uit school dat ze dan pas om 17 uur naar mama mogen gaan. Ik heb hun gevraagd hoe ze dit zelf graag willen doen op de vrijdag en dit heb ik hem voorgelegd maar hij blijft zich vasthouden aan zijn eigen plan. Hoe kan ik dit op een goede manier oplossen zodat de kinderen geen last hebben van dit conflict?

Goedendag, Mijn dochter is nu 17 woont geheel bij mij sinds twee jaar. Ik ontvang allimentatie. De vader heeft aangegeven dat als zijn dochter 18 wordt hij de allimentatie aan haar gaat betalen en gaat dit ook anders benoemen. Ik heb aangegeven dat hij haar dan ook moet begeleiden in het financieele gedeelte. Nu vraagt hij mij hoeveel kostgeld zij dan hiervan aan mij moet betalen omdat zij geheel bij mij woont. Zij gaat nu haar Havo examenjaar in en ik vind het ook belastend voor haar om haar hiermee nu te confronteren om het financieele erbij te gaan doen. Maar hij gaat dit doen. Zelf heb ik geen ruim salaris helaas anders kon ik haar financieel ook steunen in alle onkosten die er gaan komen. Wie weet hoeveel kostgeld gemiddeld is voor inwonend kind die Havo doet. Verder zal de kinderbijslag en kinderkorting komen te vervallen. Iw heeft hier ervaring mee. Ik ken niemand waarvan de vader dit heeft besloten en de allimentatie aan het kind gaat betalen. Wie heeft er tips of waar moet ik verder aan denken. Adviezen zijn van harte welkom.

hallo gescheiden ouders, ik ben sinds 3 jaar gescheiden en heb de kinderen meer dan 40% bij mij. elke donderdag komen ze eten/slapen en om het weekend zijn ze er, schoolvakanties worden 50-50 verdeeld. ik heb altijd meer verdiend dan mijn ex-man, ik droeg 2/3 bij en hij 1/3. is het terecht dat ik de volledige kinderalimentatie aan hem moet betalen, want ze zijn bijna voor de helft bij mij? circa 275 euro per kind. bedankt voor jullie adviezen!

Hallo, mijn zoon is 18 jaar,heeft een niet al te goede relatie met zijn vader. Ze. Maken ruzie per telefoon,kunnen niet lang in elkaars gezelschap zijn zonder onenigheid. Al eerder hebben vader en zoon elkaar een pesticide niet gezien,ik heb daarin hulp gezocht voor beide omdat ik vind dat een kind een relatie moet hebben met zijn vader. ( en andersom) Mijn zoon is menig maal weggelopen bij zijn vader. Mijn zoon wil niet naar zijn vader,ik probeer hem te stimuleren maar kan hem moeilijk aan zijn haren er heen slepen.... Ik maak me zorgen over mijn zoon over het feit wat afwijzing van zijn vader doet met een kind. Hij doet er heel luchtig over maar er moet binnenin meer aan de hand zijn lijkt mij. Ik maak me zorgen over bijkomende problemen die zijn ontstaan..bv roken,vrienden die hem beïnvloeden. Ik ben bezig om hulp te zoeken voor hem,ik wil niet dat dit zijn leven later op een of andere manier beïnvloed. Mijn relatie met mijn ex is ook slecht,alles wat ik " bespreek" met hem per mail komt verkeerd aan. Ik schijn alles verkeerd te doen en ben een echte bitch.( wij zijn 11 jr uitelkaar) Ik word hier zo moe van.... Wat kan ik nog meer doen?