Hallo, complimenten voor deze site! Helaas gaan mijn man en ik na 20 jaar uit elkaar. Wij moeten dit nog gaan vertellen aan onze kinderen (7 en 10). Ik heb zojuist een mediator gesproken en zij gaf aan dat het moment dat de ouders dit vertellen voor altijd bij zal blijven. Mijn vraag is of wij dit gesprek het beste thuis kunnen houden, op een locatie buiten huis of tijdens een weekend weg. Het huis zal vanwege de scheiding verkocht moeten worden, wellicht dat dat nog verschil maakt voor het advies. Ik hoop op jullie reactie.

Hallo, ik ben sinds febr 2014 gescheiden. We hebben co-ouderschap over ons zoontje van 6. Communicatie is ver te zoeken, helaas. Nu wil mijn ex-man niet vertellen waar hij met onze zoon naar toegaat op vakantie. Ik heb hier heel veel verdriet om. En weet niet wat te doen nu. Mensen raden mij aan om zijn paspoort niet mee te geven. Maar daar heb ik uiteindelijk mijn zoontje mee te pakken...die verheugt zich op de vakantie met papa en het nieuwe gezin. Wat is wijsheid!?

Bijna drie maanden wonen mijn kinderen (8 en 6) op twee adressen (50/50). We eten eens per twee weken met het gezin (gemoedelijk) en gaan af en toe met z'n vieren op pad. Vooral mijn jongste laat zijn verdriet zien en benoemt dat hij wil dat ik weer in het oude huis kom wonen. Ik geef ruimte aan dit verdriet, luister naar zijn wensen en reageer begripvol. Vraag me soms af wat wijsheid is: inderdaad (nu op onregelmatige basis) als gezin dingen ondernemen. Iets waar ik graag voor ga staan, omdat ik het gezin belangrijk vind en het idee heb dat het fijn is voor de kinderen als ze in die momenten even zelf kunnen kiezen met wie ze willen praten, knuffelen, spelen, ... papa en/of mama. En kunnen ervaren dat we er niet alleen als vader of moeder, maar ook als ouders voor ze zijn. Of maak je het kinderen met deze gezamenlijke activiteiten lastiger en de nieuwe situatie minder helder voor de kinderen? Ik ben benieuwd hoe jullie dit zien.

Goedendag, In 2010 zijn mijn ex-partner en ik uit elkaar gegaan. Onze kinderen waren toen 1 en bijna 4. Mijn ex is van de ene dag op de andere vertrokken naar het midden van het land. Ruim 100 km van mijn woonplaats. Na anderhalf jaar en mediation/advocaten is ze in mijn woonplaats gaan wonen en hebben we een co-ouderschap kunnen afspreken. Ondertussen heb ik een nieuwe relatie gekregen en wonen we samen. We hebben dit voor de kinderen heel rustig aan gedaan, als de kinderen er waren was zij er niet en als ze kwam vroegen we eerst aan de kinderen of het goed was. Totdat de kinderen vroegen wanneer ze weer kwam en dat ze zelf zeiden dat ze ook wel hier kon wonen hebben we het contact heel langzaam opgebouwd. Zij is enorm gek met de kinderen en de kinderen met haar. Tot zover even de voor geschiedenis. De jongste is in oktober naar de basis school gegaan en vanaf december zegt ze, als ze bij ons is, dat ze niet naar school wil. Dat ze thuis wil blijven bij ons. Ze werd zelfs midden in de nacht huilend wakker dat ze niet naar school wilde. Dit is één voorbeeldje maar we maken ons zorgen om haar. Ze zit niet lekker in haar vel en hebben schoolmaatschappelijk werk ingeschakeld. Maar die denkt dat er met haar niet veel aan de hand is. Ik wil graag een specialist die met haar gesprekjes of tekeningen maakt of iets dergelijks. Kunnen jullie mij advies geven zodat dit niet iets wordt wat over tien jaar weer op komt bij haar. Op dit moment gaat het overigens wel weer beter met haar. Lijkt wel beter in haar vel te steken. Maar toch… ben ik bang dat er onderhuids nog iets is. hebben jullie ervaringen?

Hallo, Ik ben een moeder van 3 pubers, gescheiden en vol respect richting hun vader. Hij echter doet er alles aan om ze bij mij weg te halen, dit terwijl ik er altijd alles aan gedaan heb om te zorgen dat hij ze vaak zag en ze alle ruimte tot contact te geven. Ik zie bij de oudste 2 die al grotendeels bij hem wonen al een negatieve houding ten opzichte van mij. Wat kan ik als moeder zijnde doen. Moet ik liefdevol blijven en hopen dat als ze volwassen zijn het weer goed komt of moet ik hulp zoeken in de vorm van jeugdzorg ed. Echter ik ben bang dat dat de situatie alleen maar erger maakt, zij zien het niet!

Hallo Villa Pinedo, Al 12 jaar zijn de vader van mijn zoon en ik uit elkaar. En nog zijn er ruzies. Mijn zoon is nu 12 jaar en heeft aangegeven dat hij weer bij mij wil wonen. Vijf jaar geleden moest hij van de rechter tijdelijk bij zijn vader wonen, ivm zijn gedragsproblemen. Hier was ik het niet mee eens maar heb uiteindelijk binnen mediation toestemming gegeven dat hij bij zijn vader blijft, als de ruzies maar zouden stoppen. Ondertussen is er veel gebeurd. Middels een kort geding is de omgang met mij en mijn zoon hersteld nadat vader had besloten dat wij elkaar niet meer mochten zien, eind vorig jaar. Toevallig liep dat gelijk met de brief die mijn zoon naar de rechter had gestuurd met zijn wens weer bij mij te wonen. Mijn zoon heeft een bijzonder curator toegewezen gekregen om te onderzoeken of het wel echt zijn wens is. Vader twijfelde hieraan en ondertussen blijkt uit het rapport dat het wel degelijk zijn wens is en is het advies dat mijn zoon bij mij zou moeten wonen. Zijn vader is het hier niet mee eens. Mijn zoon voelt zich totaal niet gehoord en gezien door zijn vader en lijdt hieronder. Er zijn heel veel ruzies en belangrijke zaken als schoolkeuze voortgezetonderwijs kunnen niet gemaakt worden. Het enige wat mijn zoon wil is een rustig bestaan opbouwen bij, zonder alle ruzies en pesterijen waar hij nu mee te maken heeft. Hebben jullie tips en/of advies voor mij.......

beste lezer, Mijn zoon wil zijn vader niet meer zien. dat vind ik moeilijk (ik vind dat een kind recht heeft op zijn vader) maar wil zijn wens wel respecteren. nu wil zijn vader dat ik ga bemiddelen tussen hen maar hij heeft zelf een aantal keer het contact verbroken en de laatste keer was 2 jaar geleden waarna een therapeut heeft bemiddeld en mijn zoon (11 jaar) alleen samen met mij naar hem toe wilde. zijn vader is verhuisd naar 3 uur rijden bij ons vandaan. Ik ga nu proberen of de therapeut wil bemiddelen. als mijn zoon niet meer wil dan gaat de vader van mijn zoon instanties inschakelen omdat hij vindt dat hij recht heeft om zijn kind te zien. wil je advies geven? hoe kan ik mijn kind het beste helpen? groetjes van nel

Beste Kinderen, Ik hoop dat Jullie een fijne ouder / vaderdag gehad hebben. Weet iemand hoe je weer gewoon contact kan maken met je kind na bijna twee jaar zonder bang te zijn dat je iets verkeerd doet? Gewoon even babbelen, gezellig samen zijn, je weet wel, kon je maar duidelijk maken dat je nog altijd van je kind(eren) houd.. Misschien denk ik wel te moeilijk, enfin ik hoor t graag

Ik ben een beetje bang voor de vraag van mijn dochter die nu bijna 7 is: " Waarom zijn jullie uit elkaar?" Ik wil namelijk liever helemaal niks lelijks over haar vader zeggen. Haar vader en ik gaan prima met elkaar om! Maar ik wil ook niet liegen. Ik realiseer me ook dat deze vraag vaker gesteld kan gaan worden en het antwoord dat je nu geeft zal vast anders zijn dan het antwoord dat je geeft als ze 14 is.

Ik heb drie maanden geleden te horen gekregen dat ze wilde scheiden. Ik heb het hier heel moeilijk mee aangezien er ook een derde in het spel is wellis waar niet definitief (denk ik) maar toch. Ik moet bijna alles zelf regelen terwijl ik het zelf niet wil. Zij doet er weinig of niets aan en leeft gewoon door alleen apart. Ik vind het moeilijk mij soms groot te houden bij de kinderen en moet dan huilen. Mijn oudste zoon van 7 (heb er ook een van 4) zegt dan, jij wilt helemaal niet scheiden he papa. Dat is erg moeilijk. Ik kan moeilijk rustig blijven bij de wissels, ik probeer het wel maar elke keer als iets niet verloopt als gepland vind ik het moeilijk. Meestal blijf ik heel kort om situaties te vermijden al vind ik dat ook niet goed. Waar doe ik goed aan heb veel liefdes verdriet en baal ervan vooral voor de kids. Als ik ergens voor ga wil ik het afmaken en niet na 14 jaar stoppen. Nu hebben we een regeling van halve weken maar ik wil week op week af. Naar mijn mening rustiger voor iedereen. Mijn ex wil dit dit ivm haar werk en zij vindt het te lang. Hoe ervaren kinderen dat. Ik wil ze heel de week meemaken niet alleen woensdag avond t/m zaterdag.