Niet nog meer pijn

Dag engel, Het lijkt me voor jou als moeder zwaar om alles in je eentje te moeten opvangen. Om te zien dat je zoon verdriet heeft en steeds veder verwijderd raakt van zijn vader. Ik snap dan ook dat je leeg bent. Het goed dat je zoon bij een psycholoog loopt en hij de regie neemt door het contact met vader langzaam op te bouwen. Pushen zal ik absoluut niet doen. Je zoon moet er zelf aan toe zijn. Dit betekent echter niet dat je niet aan jezelf mag denken. Jij hebt ook tijd nodig voor jezelf, om weer te kunnen opladen als het ware. Misschien zijn er ook andere mogelijkheden om dat te doen? Misschien kan je zoon een weekend bij een vriend logeren. Of bij opa en oma? Dan kan jij even tijd voor jezelf nemen! Gr. Evi

Dank je Evi. Het ziet er idd naar uit dat dit voor nu de enige mogelijkheden zijn. Vader en zoon hebben een paar dagen geleden na 5 maanden afstand weer even contact gehad en ze hebben hier ook over gesproken. Mijn zoon heeft aangegeven het contact voorzichtig aan op te willen bouwen en dat hij een dag/nacht bij vader zijn nog niet prettig vind. Vader snapte dit? Ik ben ervan overtuigd dat als vader zijn ziel en zaligheid (empathie) er in legt dat mijn zoon zo om is maar dat stuk mist al vanaf het begin. Er is veel gebeurt maar kinderen vergeven ook weer snel. Ik snap het stuk van mijn zoon heel goed maar merk bij mezelf inmiddels na ruim 1,5 jaar een enorme weerstand. Dit uiteraard ook besproken met mijn zoon. Dat het niet klopt en dat ik ook rust en ruimte nodig heb. Hij reageert dan heel defensief (zijn onmacht) en dan zijn we weer uitgepraat.......Ik zal mijn kleine momenten pakken en op betere tijden wachten.