ik heb een fantastische man ook al weet ik dat ik derde keuze ben. Ben bij zijn dochter betrokken sinds zij zeven jaar is. Paps is altijd op zoek geweest en heeft mij daarbij ook voorgelogen. In de tussentijd was ik er altijd voor zijn enige dochter. De dochter heeft het over haar ouders (moeder en stiefvader) terwijl haar vader erbij is. Zij verteld ook altijd hoe fantastisch haar stiefvader is en wat hij allemaal heeft, gaat mij door merg en been. Papa vindt alles goed, ik voel mij zo ongelukkig als papa alles goed vindt en dochter verteld wat haar stiefvader allemaal heeft.

Ik heb een zoon van 12 die graag bij mij en mijn vriendin wil komen wonen. Het lastige is dat ik geen gezag over hem heb, zijn moeder weigert dit al jaren te geven. Ik heb dit in het belang van mijn kind nooit aangevochten omdat we een ruime omgangsregeling hebben en zij dit dan hoogstwaarschijnlijk zou beëindigen. Mijn zoon is al heel wat jaren ontevreden over de regeling, hij wil meer bij ons zijn maar zijn moeder weigert dit. Nu mijn zoon ouder wordt gaat hij hier niet meer mee akkoord en heeft ons gevraagd hierover met zijn moeder in gesprek te gaan. Alleen is de verstandshouding tussen ons op dit moment zo slecht dat een gesprek geen effect zal hebben, een optie zou zijn om haar een brief te sturen met daarin de wensen van ons kind maar ik twijfel of dit wel verstandig zou zijn. Kan mijn zoon überhaupt wel bij ons komen wonen aangezien ik geen gezag heb? Hoe kunnen wij dit het beste aan mijn ex duidelijk maken? Hoe kan mijn zoon dit het beste aan zijn moeder duidelijk maken?

Ook ik zit met veel vragen.... Mijn kinderen waren 2 en 4 toen ik ging scheiden. Inmiddels zijn ze al weer 7 en 10. Ik hoop dat alles goed met ze gaat, want wat ze echt voelen......ze vertellen veel maar wat er altijd door hun hoofdje heen gaat...dat weet je als moeder nooit alleen zij zelf. Het enige wat wel duidelijk is is dat de kinderen het lastig vinden om eerlijk tegen hun vader te zijn over hun gevoel. Soms belt mijn dochter als ze bij haar vader is of ze daar nog mag blijven eten of slapen bijvoorbeeld. Zelf ben ik daar vrij makkelijk in. Als ze dat leuk vind, prima toch. Andersom gaat dat dus anders.....als 1 van de kinderen een keertje bij mij wil blijven. Vader is dan heel duidelijk....het is zijn tijd. Ik probeer de kinderen dan uit te leggen om er met papa over te praten. Wat ze willen, vinden en voelen. Ze zeggen dat ze er papa over gesproken hebben....omdat zo is????geen idee maar de kinderen mogen nooit in zijn tijd bij mij blijven dat is uiteindelijk wel het eindresultaat. Jammer voor de kinderen denk ik dan vaak. Luisteren naar wat ze willen vind ik heel belangrijk. Ik vraag regelmatig wat ze van bepaalde dingen vinden om zo met hun vader goede afspraken te maken de bij hun wensen past. Probeer rekening met ze te houden het gaat tenslotte om hun. Soms lukt het en soms lukt het niet. Hun vader vind dat het kinderen zijn en dat wij beslissen. Ik vind dus van niet. Kinderen hebben ook een wil en die telt ook mee. Niet alleen wat hun vader wil....want zo is het vaak wel. Hij bepaald. Toch wil ik vasthouden aan mijn waarde en normen......vanaf welke leeftijd is het goed om kinderen hun mening te geven. Uiteraard niet over alles, sommige dingen horen niet bij kinderen maar wat vinden jullie...... waar or zouden jullie meer willen beslissen op welke leeftijd???? Dank jullie wel????

Hallo, Ik ben sinds kort gescheiden en heb 3 kinderen (6,8 en 10 j). Mijn vraag is vinden kinderen het prettig om af en toe door de ouder te worden gebeld waar ze niet verblijven op dat moment of moet dat initiatief echt alleen uit hen zelf komen? Ik zou graag zoals ik altijd heb gedaan belangstelling willen tonen en vragen hoe bijv. het schooluitje was geweest of hoe het wennen ging die dag in groep 3. Of tijdens een vakantie van 2 weken dat je belt om te vragen hoe het gaat, uiteindelijk natuurlijk om in contact te blijven met je kinderen. Of is even bellen juist lastig voor kinderen en maakt dat, dat ze de pijn van het missen van de ouder die op dat moment belt, des te meer voelen? En zou je het daarom juist niet moeten bellen? Graag hoor ik jullie ervaringen of adviezen!

Dean is 3 jaar...Helaas toont zijn vader weinig aandacht eens per 6 a 8 weken een paar uurtjes. Zijn vader is narcist ....denkt voornamelijk aan zichzelf en kan/wil geen duidelijke afspraken maken. Elke jeer probeer ik weer.....svp wees duidelijk en niet kom tussen 1 a 2 uur waarbij het dan half drie wordt. Gezien zijn manier van omgang en alleys om hem draait......is het verstandig om de omgang te stimmuleren of moet ik hem buiten het leven van dean houden? In angel open 8 mandate heeft hij dean 2 maal gezien.

Beste jongeren, Ik ben een moeder van vier kinderen. De vader van mijn jongste zoon, heeft mijn zoontje op 11 jarige leeftijd meegenomen. De beschuldigingen begonnen, mishandeling, verwaarlozing etc. Op advies van Jeugdzorg heb ik een OTS aangevraagd en dit stopt binnenkort. Inmiddels is duidelijk dat mijn zoontje, nu 13 jaar, alles verzonnen heeft onder druk van vader. Hij zit klem omdat vader zegt dat hij nooit bij mij heeft willen wonen en ik niet van hem houd. Inmiddels hebben zijn broer, zussen en ik hem al 2,5 jaar niet meer gezien. Er is geen contact te krijgen want mijn zoon wil ons niet zien. De psychiater heeft aangegeven naar mij. Er is sprake van een ouderverstotingssyndroom en het gif zit zo diep dat hij nooit meer contact zal zoeken. Zelf heb ik altijd gezorgd dat mijn zoon niet hoefde te kiezen, vader ging 200 km verder weg wonen maar kon hem halen en zien wanneer hij maar wilde. Nooit heb ik me negatief uitgelaten en altijd zijn belang voorop gehouden. Vader is een veteraan met een PTSS en inmiddels lid van de sekte avatar. Een bijzondere levensovertuiging en een tak van de new Scientology beweging. Vader houdt erg veel van zijn zoon en is in de overtuiging dat ik niet van mijn kind houd en heeft daarom besloten dat ik als moeder niet meer mee mag doen. Op dit moment zie ik mijn zoontje al 2,5 jaar niet meer. Mijn verdriet is enorm en ik weet niet meer wat ik moet doen om mijn zoontje te overtuigen van het feit dat ik wel heel veel van hem houd. Kaartjes bereiken hem niet, Facebook is geblokkeerd en telefoonnummer is veranderd. Via de psychiater heb ik brieven en kaartjes gestuurd, volgens de psych is er geen emotie en interesseert het hem niets. Ik moet het loslaten en verder gaan met mijn leven. ( hoe ??) Nu wil ik graag contact opnemen met de middelbare school waar mijn zoontje naar toe gaat binnenkort ( bij toeval achter deze gegevens gekomen ) dit omdat ik graag wil weten hoe het met mijn zoon gaat en om mijn zorg uit te spreken. Mijn zoon is zwaar dyslectisch maar krijgt daar geen begeleiding voor omdat vader zegt dat hij dit kan genezen volgens de leer van Avatar. Ook wil ik graag dat de school weet dat er nog steeds een moeder is ( met gezag ) en broer en zussen die hem verschrikkelijk missen. Is het verstandig om mij in het leven van mijn zoontje te blijven mengen ? Doe ik er goed aan om signalen af te geven dat ik nog steeds geïnteresseerd ben ? Of moet ik juist niets doen, alles laten zoals het is ? Dat betekent dus geen contact, geen informatie en niets weten van hem. Mijn hoop is er niet meer, adviezen van de zogenaamde professionals hebben er alleen maar toe geleid dat ik in een strijd belandde omdat vader de ene rechtszaak na de andere aanspant, iets waar ik nooit in wil zitten en wat voor mijn zoontje heel erg moeilijk moet zijn. Het enige wat ik wil is dat mijn zoontje gelukkig is, als het beter voor hem is dat ik niets doe dan doe ik niets. Maar wat is goed. Hem te spreken krijgen lukt al 2,5 jaar niet. Jeugdzorg geeft aan dat hij mij niet wil zien en dat ik dat moet respecteren. Zijn broer en zussen hebben ook van alles geprobeerd maar ook dat is gestopt omdat hij dit niet meer wil Voor mij is dit alles een nachtmerrie waar ik niets van begrijp. Iedereen hield zoveel van hem en hij hield van ons allemaal. Vader, moeder, broer, zussen, gehele familie. Niemand ziet hem meer. Zijn gezin bestaat nu alleen nog uit vader, vriendin vader en de moeder van de vriendin. Hij praat met minachting over ons en hij wil met niemand iets te maken hebben. Heeft 1 van jullie enig idee wat er in het hoofd van mijn zoontje omgaat ? Zou hij nog wel eens aan ons denken ? Wat moet ik doen ? Wat is goed voor mijn zoontje. ? Alvast bedankt voor de reactie. Mvg Leontine

Hallo, Ik ben de tante van een aantal neefje en nichtjes die door de scheiding van hun ouders het best moeilijk hebben. Ze vinden het lastig als ze bij hun vader zijn om zich dan te vermaken. Ze kennen de mensen/kinderen in de buurt niet en zijn daar alleen in het weekend en de vakanties. Hoe kunnen ze het beste in contact komen met de kinderen die in de buurt wonen? Er zijn vast meer kinderen in de buurt daar die daar alleen de weekenden zijn. Maar ja, hoe weet je waar ze wonen en hoe leg je dan contact? Wie heeft tips? Heel erg bedankt !

Voor iedereen die mee wilt denken, hier mijn dilemma. De moeder van mijn partners dochter (6jr) is onlangs anderhalf uur rijden van ons vandaan verhuisd, naar een plek waar ik echt niet wil wonen. Ik ben dus een stiefmoeder die heel goed weet dat een kind en ouder niets liever willen dan heel dicht bij elkaar te wonen, maar die er zo verschrikkelijk tegenop ziet om huis en haard te verlaten. Je zult je misschien afvragen waarom we destijds niet naar de rechter zijn gestapt om een verhuizing tegen te gaan. Wel, dat voelde erg onveilig... de sfeer is altijd gespannen geweest, er werd frequent aan de omgangsregeling gemorreld, en de angst bij mijn partner om zijn dochter nog verder te verliezen zat er goed in. De hoop was dat een nieuwe plek en een nieuw huis voor de moeder rust zou brengen. En rust is uiteindelijk voor iedereen goed. Maar dan toch mijn dilemma. Als ik er over nadenk hoe zwaar het uiteindelijk voor mijn stiefdochter gaat worden om wekelijks of om de week heen en weer te reizen, om spullen te vergeten, om vriendinnetjes te missen, om al die tijd in de auto te zitten, dan springen de tranen in mijn ogen. Ik wil niet die persoon zijn die dat op zijn geweten heeft. Maar tegelijkertijd maakt het hele idee me misselijk om daar te wonen. Ik heb al eens rondgekeken op funda om te zien of er wijken of huizen zijn waar ik wel zou willen wonen. Maar het is een troosteloze plek. Het is ook zo ver van iedereen die ik lief heb. Als kind van gescheiden ouders heb ik me jaren lang thuisloos gevoeld, daardoor ben ik nu zeer honkvast. Mijn partner zou nog in een grot gaan wonen om dicht bij zijn kind te zijn. Logisch. Maar hij vindt het ook belangrijk dat wij samen fijn wonen. We hebben nu een plek op het oog een half uur reizen van het nieuwe huis. Nog steeds niet om de hoek, maar wel stukken dichterbij en een plek waar zowel mijn partner als ik helemaal verliefd op zijn geworden. Ik ben bereid 100 keer op en neer te rijden als het meisje iets vergeet mee te nemen of een feestje heeft van schoolgenootjes. Maar zal het genoeg zijn? Mijn grootste angst is dat ze op een gegeven moment zelf niet meer wilt reizen. En dat is dan deels mijn schuld. Zijn er kinderen van gescheiden ouders die op de basisschool zitten en die het aankunnen om frequent heen en weer te reizen? En zo ja, wat kunnen we doen om het haar zo makkelijk mogelijk te maken? Wat is dan fijn, om de week een heel weekend bij papa? Of juist iedere week een weekenddag? Helaas is de omgangsregeling niet ruimer, dus door de week een dagje erbij gaat niet. Maakt dat nog uit? Is het makkelijker/ fijner om wat langer aaneengesloten bij de andere ouder te zijn? Graag jullie ervaringen!!

Hallo, ten eerste wil ik vertellen dat ik arbeidsongeschikt ben na een hersenbloeding. 4 jaar later zijn mijn man en ik gescheiden en leef ik van een wia-uitkering aangevuld met bijstand (wwb). We hebben 3 kinderen van 19, 18 en 15 jaar, die de grootste tijd bij mij wonen. Door de wwb moet ik me iedere maand verantwoorden middels een formulier (opgeven wat ik qua geld binnenkrijg qua alimentatie, wia en wwb). Mijn middelste kind woont op proef bij haar vader, nu al zo'n 3 maanden. Dit omdat mijn jongste kind ernstige psychische problemen heeft. Dit bracht enorme spanning met zich mee. Al die tijd heb ik een klein bedrag aan alimentatie gehad wat logisch is. Nu heb ik 3 maanden de verantwoording niet naar de wwb gestuurd, om af te wachten wat het zou worden. Middelste gaat nu permanent bij haar vader wonen behalve de weekenden. Mijn ex geeft aan of het niet handiger is om middelste bij mij ingeschreven te laten staan i.v.m. belasting enz. Dit snap ik niet. Het gaat mij erom dat ik eerlijk ben tegenover de wwb met die verantwoording. Nu komt er per maand 70 euro alimentatie voor haar binnen i.p.v. 180 euro. Er komt een dag dat de wwb gaat vragen waarom ik de alimentatie niet opgeef. Ik vind het prima als zij bij mij ingeschreven staat, maar naar wie moet ik toe om de situatie uit te leggen? Zal het via een advocaat of rechter moeten? Puck.

Hoe bescherm ik mijn kinderen en mijn gezin tegen verdere beschadiging? Mijn dochter van 12 is uit mijn eerste huwelijk en met mijn huidige partner heb ik een dochter van 9 jaar. Sinds dat ze 3 maanden was tot vorig jaar januari leefde mijn oudste in co-ouderschap (week om week). Vader wilde geen enkel contact waardoor co niet meer mogelijk was en een zware last werd voor iedereen. Na een jarenlange weg met veel psychische beschadiging van mijn oudste dochter heeft zij (toen 10 jaar) uitgesproken dat ze bij haar vader wil wonen. Puur uit angst. Ondanks dat de rechter en de Raad van Kinderbescherming de zorg uitsprak dat wanneer ze bij vader hoofdverblijf zou krijgen ze de band met mij, mijn gezin en familie zou verliezen, is ze toch aan vader toegewezen. Een OTS werd uitgesproken om dat te bewaken en om het contact tussen ouders te herstellen maar werd na een jaar afgesloten ondanks dat vader geen enkele stap had gezet om het contact met mij te verbeteren. Sterker nog tot op de dag van vandaag is er geen enkel contact, vragen via mail worden niet beantwoord en informatie wordt niet gedeeld. Alles wat jeugzorg voorstelde om te doen werd door vader afgewezen. Het contact met mijn dochter werd slechter en ik heb een forse stap achteruit moeten doen om dit te behouden. Dit alles tot groot verdriet van mijn jongste dochter, want zij is voor haar gevoel haar zus 'kwijt'. Het gevolg: Met de oudste gaat het (ogenschijnlijk) goed maar met mijn jongste gaat het niet zo best. Zij mist haar zus enorm en voelt geregeld de afwijzing van haar zus. Ogenschijnlijk gaat het met de oudste goed schreef ik al want wanneer de werelden van mijn oudste bij elkaar komen weet zij zich geen raad. Gisteravond was zo een moment. Mijn huidige schoonouders en ex-schoonouders zijn buren. Gister was mijn dochter met vaders gezin bij hun oma op vistite en ik met mijn jongste dochter en partner bij mijn schoonouders. Ze is inmiddels bijna 4 weken bij vader ivm de vakantie en je snapt in al die tijd heb ik niets van haar gehoord, geen kaart ontvangen of maar een sms gekregen van vader over hoe het gaat met haar. Dus je begrijpt dat wanneer je je kind aan de andere kant van de schutting hoort spelen in de speeltuin dat je haar even wilt knuffelen/spreken omdat je haar mist. Vader en stiefmoeder waren binnen bij zijn moeder en ik hoor mijn kind met haar stiefbroertje naar buiten gaan. Vanuit het huis van oma kan je de speeltuin wel zien. Ze maant haar stiefbroertje om zachtjes te doen maar ik hoor haar toch. Dus roep ik mijn oudste om even te komen. In plaats van dat ze naar je toe rent omdat ze je ook gemist heeft wijst ze je regelrecht af en komt ze niet naar mij, haar jongere zusje, gezin en familie toe. En zegt ze tegen je; "mama ajb niet doen." en rent bij haar oma naar binnen. Pure angst dat vader het ziet en zij in de problemen raakt zoals zo vaak is gebeurd. De jongste is doodsbang voor dit soort afwijzingen en terecht. Wat te doen? Met vader is niet te praten. Ik ga het wel aangeven per email (telefoon neemt hij niet op of smijt de hoorn erop) natuurlijk maar ik zal geen antwoord krijgen, hij is hoogstwaarschijnlijk autistisch (zoals bij zijn jongste dochter van 4 wel geconstateerd is). Hij is degene die mijn oudste in deze situatie kan helpen. Mijn dochter erop aanspreken? Ja maar tot op zekere hoogte want zij zit gevangen en heeft hier ook niet om gevraagd maar zij kan het wel veranderen maar is nog te klein voor deze grote mensen stap want dat betekend ingaan tegen je vader. Mijn jongste beschermen door het contact voorlopig te verbreken met de oudste? Nee, dat is schadelijk voor allebei mijn kinderen. Het is het beschermingsmechanisme van mijn oudste maar zeer beschadigend voor mij maar vooral voor mijn jongste dochter. Teruggaan naar de instanties? Ga ik wel proberen maar daar heb ik geen vertrouwen meer in gezien alle "hulp" die we al van de Raad en BJZ hebben gehad. Maar zoals ik dit bericht begon: Hoe bescherm ik mijn kinderen en mijn gezin tegen verdere beschadiging?