Niemand ziet hem meer

Beste Leontine, Ik denk dat jij met 2 dingen zit die je zou moeten scheiden, namelijk jouw eigen "afscheid' van je zoon waar je heel veel moeite mee hebt, jij vraagt hoe je het zou moeten loslaten, heb jij hierover met de psycholoog gesproken ? Daarnaast maak jij je heel veel en als ik het lees terechte zorgen om je zoon, waarom stopt de OTS ? Ben jij het daarmee eens ? Maak jouw zorgen en angst duidelijk bij BJZ en dwing af dat je zoon hulp krijgt van een ander, in dit geval BJZ, ook dat jij dan via hen op de hoogte wordt gehouden van hoe het gaat met je zoon. Als jij aangeeft dat jouw ex geen hulp nodig denkt te hebben voor je zoon vraag ik me af of hij wel het ouderlijk gezag moet hebben, los van het feit of jij het zou krijgen. Probeer echt in het belang van je zoon te denken, wat denk jij dat het beste voor hem is, bespreek dit met BJZ. is er daarnaast een onderzoek geweest van de raad voor de kinderbescherming ? Ik wens je heel veel succes en sterkte.

Beste Jeroen, Twee jaar gelden heb ik een OTS aangevraagd. Nu blijkt dat mijn zoon een goed onderdak heeft, voeding, naar school gaat en het volgens vader prima gaat met hem, vinden ze het niet nodig dat het verlengd wordt. Ik denk ook dat het beter is voor mijn zoon omdat inmiddels voogd nummer 5 om de hoek kwam kijken. Het overleg onderling met de voogden is er niet of nauwelijks, het feit dat ik mijn kind niet meer zie, negeren ze. Hij wil het niet zeggen ze dus daar kunnen wij niets aan veranderen. Blijkbaar vinden ze het wel prima zo, er zijn tenslotte andere kinderen die hun " hulp " ?? dringender nodig hebben. De psychiater heeft mij aangeraden het een plekje te geven. Hij kan niets voor ons betekenen. Met andere woorden, ga door met je leven en kijk naar wat je nog wel hebt. Omdat ik niets begrijp van de hulpverlening van Jeugdzorg, meisjes van 25 die mij vertellen wat ik wel en niet mag doen, heb ik ook dat maar opgegeven. De Raadonderzoekster was ook een jonge vrouw, zonder kinderen van rond de dertig en die vindt blijkbaar ook dat ik niet moet zeuren. Mijn zoon krijgt alles wat hij wil van vader dus waar maak ik me druk om ? Ik weet, het klinkt bitter maar deze instanties hebben er alleen maar voor gezorgd dat ik steeds verder van mijn zoon verwijderd werd.

Beste Leontine, Als jij ook van mening bent dat het zo maar het beste is en geen OTS of wat dan ook zou ik hoe dan ook ervoor zorgdragen dat jij laat zien naar je zoon dat jij wel aan hem denkt en ook voor hem er altijd zal zijn. Mocht hij ooit volwassen worden en onder het juk van zijn vader vandaan komen wat is er dan fijner voor hem dan te weten dat zijn moeder er voor hem is en klaarstaat, ook al lijkt dat zo ver weg en misschien gebeurt het niet. Voor wat het "loslaten" betreft, ik denk dat als ouder iets is wat je nooit kan doen, het blijft je kind. Ik adviseer je wel om hier een stuk hulp bij te zoeken of jij moet zelf sterk genoeg zijn om jouw emotie een plaatsje te geven. Heel veel sterkte en wijsheid