Beste lezers, Ik ben zojuist in de " achtbaan" gestapt die scheiding heet. Los van alle heftige emotionele ervaringen, wil ik dit verhaal toch met jullie delen, zodat ikzelf als ouder wellicht beter kan begrijpen waar mijn familie zich doorheen moet wringen. Eerst iets over mijzelf, Ik ben dus Eric, 38 jaar oud, getrouwd en vader van 3 pracht mannen. In 2008 ben ik getrouwd met het mooiste meisje wat ik sinds 1994 kende. Vanaf 1999 kregen wij een relatie. We hebben pracht tijden gehad samen. En de geboorte van de jongens was, stuk voor stuk. Schitterend!! Echter groeiden we steeds verder en verder uit elkaar. Er was geen intimiteit meer, en irritaties over kleine dingen werden heftiger. De laatste drie jaar zijn behoorlijk slopend voor mij geweest. Verschillende dingen geprobeerd, gezinstherapie, mindfullness training en een eigen coach gehad. Sinds juni van dit jaar weer gezien dat het mis liep en toen weer de stap naar de gezinstherapeut gemaakt. Helaas loopt dat nu niet meer. Zonder in verwijten te vallen, het werkt niet meer tussen ons en er is totaal geen gevoel meer. Toen heb ik besloten om er een punt achter te zetten. Omdat ik denk, dat het naar de jongens toe niet eerlijk is om zo met elkaar om te gaan zoals wij deden. Wat doe ik dan hier als ouder, zul je je afvragen. Welnu, ik vind dat het belang van de jongens boven alles uitgaat. Hoe kunnen zij hiermee handelen? Wat zouden hun belevingen zijn. En hier kom ik op het punt waar ik jullie (jonge lezers) uitnodig om allerlei reacties achter te laten zodat ik beter zou kunnen anticiperen op het gedrag, gevoel en beleving van de jongens nu. Ze zijn nog erg jong, maar doorgaan zoals wij deden was ook geen optie. Wij, als ouders ,zijn nog in "speaking terms" zoals dat heet. En ook ik hoop, dat ook voor mijn partner het belang van de jongens boven alles gaat. Ik verneem graag van jullie wat bepaalde signalen kunnen zijn. Dingen als verdriet, ontwijk gedrag, pesterijen etc, wat kan ik als papa figuur doen? De jongens zijn nu 8 , 5 en 3 jaar. Groet Eric

Mijn man en ik gaan scheiden. Over 3 maanden heeft hij de beschikking over nieuwe woonruimte, hij gaat dan weg. We kunnen eerst geen co-ouderschap invullen omdat zijn nieuwe woning 75 km verderop is en onze oudste naar school gaat. We zullen het eerst dus moeten doen met een omgangsregeling. Wij hebben twee kinderen van 3 en 4 jaar. Wat is het juiste moment om het ze te vertellen? Ik denk dat dat is op het moment dat we samen een kamertje voor ze in kunnen richten in hun nieuwe woning bij papa. Ik denk dit omdat zelfs de oudste nog geen besef van tijd heeft. Gister, vandaag, morgen, hij haalt het allemaal nog doore elkaar. Moeten we ze nu al belasten met het feit dat papa over 3 maanden ergens anders gaat wonen? Ik zou graag van ervaringsdeskundigen (lees: kinderen) horen wat we het beste kunnen doen.

Als mama van een dochter die te maken heeft met gescheiden ouders wil ik graag mijn verhaal delen. Mijn dochter Sara was 11 maanden toen mijn toenmalige man en ik uit elkaar gingen. Een vreselijke tijd...een tijd waarin mijn toenmalige man en ik lijnrecht tegen over elkaar stonden en elkaar eigenlijk rechtszaak na rechtszaak alleen maar verdrietiger maakten. Ik was verdrietig maar ook heel dankbaar dat Sara zo klein was en het hele traject niet bewust heeft meegemaakt. Ondanks mijn verdriet was het Sara die mij hielp de juiste keuzes te maken. Wat er ook gebeurde ik mocht geen wrok tonen naar haar vader...de man waar ik ooit zo gelukkig mee was en waarmee ik dit prachtige meisje op de wereld heb gezet! Ik liet mijn woede, angst en verslagenheid niet zien als hij haar kwam halen...en ik heb haar altijd met alle flair die ik uit mijn tenen moest halen mee te geven. Juist voor haar. Zodra de deur zich sloot...stortte ik volledig in maar ik gunde mijn toenmalige man mijn tranen niet en Saar wilde ik haar liefde voor beide ouders laten zijn zoals dat altijd is geweest. Mijn toenmalige man is een goede liefdevolle papa en mijn emoties mogen Sara nooit daarin beïnvloeden! Dolblij als zij weer thuis kwam en ook op die momenten heb nooit gevraagd hoe het bij papa was...als ze tevreden is en blij dan weet ik dat het goed zit en dat is belangrijk...andersom geldt dat precies hetzelfde haar vader zal zich ook niet bemoeien met de opvoeding zoals die bij mij thuis is. Het was moeilijk voor mij als mama van een dochter die nog geen jaar oud was haar te laten gaan en totaal geen invloed te hebben op de situatie bij haar familie aan haar vaders kant.. Maar keer op keer prentte ik mijzelf in... Zij zijn een warm gezin waarin ik jaren lang een thuis vond...haar vader is lief voor Saar...dus ik moet het loslaten..ook ter zelfbescherming! Ik moest op de dagen dat zij er niet was het los kunnen laten zodat ik als mama kon opladen voor het moment dat ze weer terug kwam. Wij zijn nu bijna 7 jaar verder, ik weet niet waar Sara is in de weekenden, ik ben nooit bij haar vader thuis geweest en ik heb zijn vrouw nooit ontmoet...dat vind ik jammer maar ik heb respect voor hun wensen. Ik vraag niet aan Sara wat ze gedaan heeft, hoe haar kamer eruit ziet, of zij daar gelukkig is...omdat ik voel dat zij gelukkig is en geniet van de dagen met haar vader. Sara vertelt daardoor uit zichzelf wat zij gedaan heeft maar ook vaak helemaal niets en het is fijn voor haar dat zij die vrijheid heeft te houden van twee verschillende gezinnen zonder dat er oordelen zijn. De eerste jaren waren zwaar...want je moet je kindje veeeeel te jong loslaten...bij de oppas krijg je een verslag in een schriftje maar bij haar papa natuurlijk niet maar die zware jaren hebben mij zoveel gegeven nu. Doordat we respect hebben en elkaar vrij laten in de opvoeding van Sara..kom je naar elkaar toe. Zo ontvang ik van haar vader regelmatig foto's als Sara bij hem is, staan wij als ouders samen aan het sportveld en kunnen we hartstikke goed door 1 deur...letterlijk want het blijft door alleen mijn deur maar dat is oké! Hij heeft die keuze zo gemaakt en is dankbaar voor het feit dat ik niet eis te zien waar Sara verblijft als ze niet bij mij is en wie haar "lief" moeder is de weekenden die zij daar verblijft! Sara weet dat het in ieder gezin anders is en kan zich bij iedereen daardoor makkelijk aanpassen. Ik heb de hoop dat ik de vrouw van mijn toenmalige man nog eens ontmoet en dat er een klik is...waar ik vanuit ga omdat wij Alletwee voor de kleine Sara zorgen. Maar als dat niet zo is...is dat ook oké omdat het niet om mij gaat maar om Sara. Sara is inmiddels bijna 7 jaar, van de tijd dat wij gescheiden zijn weet zij niets...zij weet dat ze om het weekend en wanneer zij en haar vader willen zij elkaar altijd kunnen zien en bellen. Ik ben inmiddels getrouwd en heb nog twee dochters gekregen..dankbaar ben ik met mijn huidige man die Sara als zijn eigen dochter beschouwd. Toch weet ik dat Sara een rugzakje mee draagt. Zij zoekt nog altijd troost in het duimen, ze is extreem gevoelig, ze oogt kwetsbaar....en dat mag want die kwetsbaarheid geeft ons aan: "Knuffel mij een beetje extra, verlaat mij niet, hou van mij" En dat doen we ook...we kijken extra goed naar haar..zij moet stralen want ik wil later horen... "Papa, mama....ondanks jullie verdrietige jaren kunnen wij samen naar jullie trouwfoto's kijken als een prachtig boek en herinneringen ophalen en heb ik altijd het gevoel gehad dat jullie mij boven jullie verdriet hebben gezet....dat het zwaar was ook voor mij maar dat het bij het leven hoort..jullie kunnen daardoor als vrienden op mijn eigen bruiloft zijn...mij respecteren in mijn keuzes...en dat mijn keuzes komen uit mijn hart en niet uit de liefde die ik meer voor een ander voel want... Ik hou van jullie allebei evenveel met de afstand als enige verschil"

Hallo, Een vraagje voor jullie en graag jullie advies in deze. Mijn ex partner en ik zijn sinds een jaar uit elkaar. Nu is onze dochter binnenkort jarig, ze wordt acht jaar. Ik zou het kinderfeestje het liefst samen met haar vader willen geven, omdat ik denk dat zij dit leuk vind. Ik wil haar ook op deze manier de boodschap mee geven dat ondanks dat papa en mama niet meer bij elkaar zijn, wij nog wel steeds vrienden zijn, wat ik ook steeds bij haar aan geef als ze vragen heeft over de scheiding. Nu vraag ik mij af of dit wijsheid is of wellicht juist verwarring bij haar brengt en verwachtingen schep die wij niet kunnen waarmaken. Ik wil de vraag niet direct aan haar stellen, daar vind ik haar nog te jong voor, een te belastende vraag. Maar dat is wat ik denk als ouder, wellicht ervaren jullie dit als kind heel anders. Zie jullie reactie dan ook graag tegemoet! Groet, Lie

Hallo, Ik vraag advies over het volgende. In juli 2013 besloten wij na ca 20 jaar uit elkaar te gaan. We waren niet getrouwd. Sinds mei 2014 ben ik verhuisd. In het ouderschapsplan hebben we afgesproken dat de jongens (15 en 11 jaar) om de week wisselen. We wonen nu gelukkig nog vlak bij elkaar. Mijn jongste zoon heeft vanaf het begin gezegd dat hij liever de hele tijd bij mij wil wonen. Dit zegt hij nog regelmatig. Hij botst veel met zijn vader, hij zegt dat hij het er niet leuk vindt. Hij gaat nog wel en meestal zonder grote problemen. We pakken de spullen in en ik breng ze weg. Ik heb hem geadviseerd met zn vader te praten en ook aangeboden hem daarbij te helpen. Hij vindt het er niet leuk maar zegt dat zn vader toch zegt dat het niet zo is, wanneer hij er over begint. Ik heb de indruk dat het niet om hele specifieke dingen gaat maar om een tekort aan echte aandacht, dingen niet alleen zeggen maar ook doen en hoe het daar qua sfeer is. Ook weet ik dat mijn ex af en toe zn geduld verliest en dan een naar dreigement uit. Vaak heeft dit dan betrekking op houding/gedrag van de oudste over schoolwerk. Deze kan dit schijnbaar makkelijk langs zich laten afglijden maar ook de jongste ziet/hoort het. Ik kan niet goed beoordelen wat er allemaal speelt. Wat zit er in het gedrag/houding van mn ex en wat in dat van mijn jongste zoon. De communicatie met mijn ex is helaas niet zodanig dat ik dit eenvoudig met hem kan bespreken. Ze hebben ook positief contact met elkaar. Ik weet niet wat ik kan doen om hem te helpen. Ook vraag ik mij af wat er gebeurt als hij zelf echt voet bij stuk houdt en zegt dat hij niet meer gaat. Hij vindt het verhuizen van zn spullen ook vervelend en dat begrijp ik. Veel mensen denken dat een kind vanaf 12 jaar zelf mag beslissen waar hij woont. Ik begreep dat dit niet om een vaste leeftijdgrens draait. Wie weet herkent iemand deze situatie. Alvast bedankt.

Beste jongens en meisjes graag je advies. Op dit moment zit ik midden in een scheidingsprocedure. Dit gebeurt in goed overleg met een mediator. de stemming thuis is goed, wel merken we dat onze zoon van 11 jaar heel verdrietig en boos is en nergens heen wil gaan met zijn gevoelens. onze mediator stelde voor om hem deel te laten nemen aan gespreksgroep van KIES. Hij is hier echter heel erg boos over en wil absoluut niet. Wat nu te doen? Hebben jullie hier ervaring mee? Groetjes, Monique

Ik heb een dochter van 12 jaar en ben al 10 jaar niet meer samen met haar vader. Sinds 4 maanden heb ik een vriend. In al die 10 jaar heb ik verder geen relatie gehad. Mijn dochter heeft mijn vriend nu een paar keer gezien, samen met zijn dochters van 11 en 14 jaar oud. Dat was eigenlijk elke keer wel gezellig. Maar ze wil verder eigenlijk van hem niets weten, ze is heel negatief over hem. Ik had bijvoorbeeld bloemen van hem gekregen en die vond ze lelijk. Als haar papa die had gegeven, dan had ze ze wel mooi gevonden. Van de week bleef hij voor het eerst slapen terwijl mijn dochter thuis was. (Hij komt pas als zij slaapt, omdat ze hem niet wil zien.) Hij zou ruim voordat zij wakker moest worden weer weggaan. Maar toen is ze midden in de nacht wakker geworden. (Ik kan me niet heugen dat dat gebeurd is.) Ze kwam naar mij toe en schrok natuurlijk dat ze ineens twee mensen in bed zag liggen slapen. Ik vind het heel lastig en weet niet waar ik goed aan doe. Ik begrijp natuurlijk dat zij aan deze situatie moet wennen en dat dat tijd nodig heeft. Maar ik wil niet dat zij bepaalt hoe mijn relatie er uit ziet en wat ik met hem doe en wanneer. Ik heb nu een paar keer op jullie website rondgekeken en dacht, ik leg deze vraag aan jullie voorl.

Dag, Graag zou ik wat advies willen. De relatie met mijn vriend is niet goed en we hebben veel ruzie, eigenlijk al jaren. Ik hou het niet meer uit en wil niet verder. Maar ik durf het niet aan. Ik ben bang voor wat er komen gaat en ben bang dat de kinderen er teveel onder lijden. Zij moeten namelijk van school en stad veranderen. Ik ben geneigd om nog 2 jaar te wachten zodat mijn oudste kind naar de middelbare school gaat, maar ik voel me erg ongelukkig, eenzaam en gespannen. Ik kan met mijn partner niet hier over praten. Hij wil ook niets van een scheiding weten, maar wil ook niet met een therapeut praten. Wat zou beter voor de kinderen zijn? Dat ouders bij elkaar blijven voor de kinderen? Of dat de ouders gelukkig zijn, maar niet bij elkaar? Misschien heb ik wat aan verhalen van anderen. Hartelijk dank en complimenten voor deze site!

Ik heb een vraagje mijn vriend en ik zijn uitelkaar, we hebben 3 kinderen samen. We hebben samen het ouderlijke gezag. Ze wonen het meest bij mij ( ik ben de moeder). Als de meisjes door mijn ex niet naar school worden gebracht en hij meldt dat ze ziek zijn, en ik mijn twijfels hierover heb, kan ik dan maatregelen treffen in de trant als het nog een keer gebeurt, kunnen de meiden niet meer naar jou toe? Kan ik aan hem opdragen hoe laat ze naar bed moeten gaan? Groetjes,

Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Danique, 37 jaar, en moeder van 4 kinderen. De eerste 2 kinderen van 9 en 11 jaar, zijn uit mijn vorige relatie. Ik ben van hun vader gescheiden toen de meiden 1,5 en 3 jaar waren. De meiden wonen bij mij, mijn vriend en onze andere 2 kinderen. Om het weekend zijn zij bij hun vader en bij zijn vrouw en hun nieuwe kindje van 1,5 jaar. De ene dochter kan vrij gemakkelijk met de situatie omgaan van gescheiden ouders, terwijl mijn andere dochter het moeilijk vindt om tussen de 2 gezinnen te schakelen. Zij voelt zich onzeker. Nu is het volgende aan de hand. Mijn ex heeft aangegeven dat hij en zijn vrouw gaan scheiden. Dit betekent dat de meiden dus voor de 2e keer een scheiding mee gaan maken. Mijn ex heeft aangegeven dit samen met mij tegen de meiden te willen vertellen. Kunnen jullie alsjeblieft aangeven hoe we dit het beste aan zouden kunnen pakken? Ik kan het echt niet inschatten wat voor een impact dit op ze zal gaan hebben. Alvast ontzettend bedankt voor jullie hulp!