Wij gaan scheiden omdat mijn vrouw een relatie is begonnen met een ander. We hebben het op de volgende manier verteld aan onze zoon van 7 jaar en dochter van 6 jaar. Hij was boven aan het spelen, we hebben hem gevraagd om naar beneden te komen en even naast ons te komen zitten op de bank want mama en papa moesten iets vertellen. Ouders: Jesse, papa en mama gaan binnenkort scheiden. Voorlopig blijven we nog samen hier wonen tot alles goed is geregeld voor jou en je zusje. Jesse: Waarom? Wie blijft er hier wonen? Mag ik de andere dan wel nog zien tijdens de vakantie? Ouders: Jesse weet je nog vorig jaar had je verkering met Quinty, maar op een gegeven moment was de verkering klaar toch? Maar nu zijn jullie toch ook nog beste vriendjes! Nou bij papa en mama is de verkering ook uit, maar we zijn nog steeds beste vriendjes en dat zullen we altijd zijn. Wie er hier blijft wonen weten we nog niet jongen. Jesse mama en papa zien jou en de zus allebei heel graag en daarom hebben we besloten dat jullie de ene week bij mama zijn en de andere week bij papa. Dat je maar weet als er iets is of je wil iets vragen of zeggen dat je dat altijd mag doen aan mama of papa, want wij zullen er altijd zijn voor jou en de zus. Jesse: ik begrijp het, ik vind jullie allebei lief en wil niet dat jullie uit elkaar gaan. Maar dan moet ik wel een tweede tablet eentje voor bij papa en eentje voor bij mama. ouders: kom hier lieve schat voor een kroel, want mama en papa houden van jou. Ik hoop dat we het op deze manier een beetje goed hebben gedaan. Zo niet hoor ik graag wat we nog beter kunnen doen. Mvg Mark

Goede dag allemaal, Als ongeruste vader maak ik me zorgen over het welzijn van mijn 3 jarige zoon. Zou graag advies willen krijgen waar ik hem het beste mee kan helpen. De relatie met zijn moeder is nu bijna 2 jaar gelden op een vrij heftige manier stukgelopen. De communicatie onderling is niet best, tevens is er veel onderlinge strijd waar mijn zoon veel last van heeft. Wat ik merk is dat mijn zoon het prettig vindt om met mij op te trekken en vraagt hier steeds meer naar. Moeder ziet dit niet zo zitten en probeert de omgang steeds te beperken. Hij is nog heel jong maar waardoor hij zich nog niet kan uiten, maar het helen en brengen word steeds lastiger, de wisselingen heeft hij veel moeite mee, dat is over en weer. Bij mij vertoond hij een andere gedrag dan bij zijn moeder. De duidelijkheid en de structuur die ik hem aanbied word als prettig ontvangen, helaas bij moeder schopt, slaapt en bijt hij, krijg de signalen dat er geen duidelijke structuur is. Hij is nog heel jong maar vertoon een vermoeide in druk te hebben waarbij je ziet dat hij veel spanning heeft, bij moeder geeft hij aan dat hij veel buikpijn heeft en nu veer het eerst ook bij mij, waarbij ik hem gelopen heb om tot rust te komen en zijn buik pijn te verlichten.Waar ik me erg zorgen over ik is dat mijn zoon op deze jonge leeftijd een vermoeide en ongelukkig indruk maakt, waarbij hij last heeft angst. Ik zou hem graag hiermee helpen en daar heeft hij beide ouders voor nodig, maar samen kunnen we het niet oplossen om dat één ouder wel wil en de andere niet. Wat kan ik voor hem betekenen?

Januari 2013 zijn mijn ex en ik gescheiden en sinds toen hebben wij om de week in ons te koop staande huis gewoond. Dat “birdnesting” ging eigenlijk heel erg goed en was erg fijn voor de kinderen want alles bleef voor hun precies hetzelfde. Enige wat er veranderde was dat de ene week papa er was en de andere week mama. Nu bijna twee jaar later is ons huis, 8 KM van school, dan eindelijk verkocht. Situatie is nu echter zo dat mijn ex naar stad A (25 KM van school) wilt en ik wil dat mijn kinderen op hun eigen school kunnen blijven, bij hun eigen vriendjes in de buurt, op hun eigen voetbalclub kunnen blijven zitten etc. Ooit was er het plan om ook naar stad A te verhuizen maar in die anderhalf jaar tijd dat ons huis te koop stond is er een hoop gebeurd. Ik heb een hoop scheidings boeken gelezen, heb de workshop voor gescheiden ouders gevolgd en heb veel gepraat met andere mensen. Maar hetgeen wat het meest met mij gedaan heeft zijn toch bepaalde uitspraken van de kids en doordat ik ze nu veel vaker van school haal zie ik ook echt veel meer hoe ze met vriendjes omgaan etc… Als ik zoon van 5 dingen hoor zeggen zoals dit tegen een vriendje "Jij mag op mijn 5e, 6e, 7e, 8e, 9e verjaardag komen, jij mag altijd op mijn verjaardag komen!” Op zo’n moment zit ik dan echt met tranen in mijn ogen. Ik kan/mag mijn zoon dan gewoon niet zo uit zijn sociale omgeving trekken, daar voel ik mij echt totaal niet goed bij. Datzelfde geldt ook voor mijn oudste zoon van 12 (groep 8). Hij speelt met een bepaald groepje vriendjes eigenlijk altijd. Met veel van deze jongens speelt hij al vanaf jongs af aan en ik wil er niet aan denken om dat overhoop te gooien. Nu kreeg ik een mail van met ex waar dit in stond: Ga dit maar eens voorleggen aan een psycholoog, of aan villapinedo als vraag. Dus bij deze. ---- Jij denkt dat je het voor de kinderen goed doet door ze in dorp B (hier zit de school) te laten...dat is niet zo en juist heel slecht... Straks is het zo dat ik in stad A woon en jij in stad C (op 15 minuten fietsen van school). De kinderen moeten van jou verplicht in hun eigen omgeving blijven terwijl ze daar niets meer hebben. Jij bent degene die daar graag wil blijven omdat het voor jou vertrouwd is. Voor de kinderen zou het het beste zijn als ze op een nieuwe plek waar ze gaan wonen nieuwe vriendjes kunnen gaan maken en in de buurt op school kunnen zitten en niet altijd maar gebracht en gehaald. Natuurlijk zal het begin moeilijk zijn, maar dat begin is vanaf januari (datum overdracht huis) al heel moeilijk voor ze. Dat maakt het niet makkelijker alle ze gaan weten dat ze in stad C en stad A moeten wonen en weer in een dorp B op school moeten zitten van jou. We kunnen ze zeggen dat ze beiden hun jaar op school afmaken. Dan is groep 3 in stad A voor zoon van 5 een heel mooi nieuw begin en voor zoon van 12 de middelbare een mooi nieuw begin. En natuurlijk is dat even moeilijk voor ze, maar het is nog veel moeilijker voor ze wat jij nu wil. Dan moeten ze dus tot ze 18 zijn in 3 plaatsen leven...dat is pas moeilijk! Jij zegt dat je alles doet in het belang van de kinderen, maar daar gaan wonen is alleen in jouw eigen belang dat is wat jij wil. Ga dit maar eens voorleggen aan een psycholoog, of aan villapinedo als vraag. Wat jij wil gaan doen is het aller slechtste voor de jongens. ---- Ik ben van mening dat mijn kinderen niet hebben gevraagd om deze scheiding en dat dat ons probleem is en door hun hele sociale leven in 1 klap overhoop te gooien maak je het ook hun probleem. Maar ik ben benieuwd jaar jullie mening/gedachten hierover.

Hoi allemaal, Ik heb een vraag als ouder, mijn dochters worden door moeder heel subtiel gemanipuleerd en ik wordt zo veel mogelijk door moeder uitgesloten. Een voorbeeld: moeder plant regelmatig de agenda van m'n dochter zo vol op de dagen dat ze bij mij zijn dat mijn dochter vaak niet thuis is en dan ook nog activiteiten heeft die ze denkt liever met haar moeder te doen. Het heeft vaak tot gevolg dat op dinsdag dochter buik- en hoofdpijn had en niet naar school wilde. In mijn ogen te weinig rust gehad. Mijn dochter en ik hebben hier al regelmatig onenigheid over gehad, zij ziet mij al als de boeman die altijd nee zegt. Ik heb haar gezegd dat een volgende keer zij op dinsdag weer ziek is zij gewoon naar school gaat en dan maar op woensdag ziek moet zijn als zij bij moeder is, ik ben ook bang dat men straks zegt: "als zij bij haar vader is is zij altijd ziek op dinsdag, of "hij houd haar wel heel makkelijk thuis"! De spanningen die door moeder worden veroorzaakt heeft naar mijn idee zeer zijn weerslag op de relatie tussen mij en m'n dochter. Ik ben ook doodsbang dat moeder haar zin uiteindelijk krijgt en mijn dochter uiteindelijk geen contact meer met mij wilt.kan iemand van jullie mij enig advies geven hoe hier mee om te gaan? Mijn dochter wilt totaal niks over de schijding praten of horen en ziet mij eigenlijk alleen maar bozig of geïrriteerd, ik ben heel slecht in een poker-face opzetten of toneelspelen. Ik loop ook al met de gedachte om het maar op te geven en haar dan maar het idee te geven dat ze geen contact meer wilt of zelfs dat ik het niet meer wilt! Ik heb begrepen dat er vrij weinig te doen is tegen zo'n treiterende ex maar wat kan ik doen dat mijn dochter's zelf in gaan zien dat het gewoon niet waar is wat hun moeder hun wilt doen geloven.

Hallo, Ik ben een paar maanden geleden gescheiden en ben de vader van twee zoons die ik samen met de moeder opvoed (co-ouderschap). Graag wil ik weten hoe kinderen van gescheiden ouders de verjaardagen van de ouders en de Vaderdag/Moederdag invullen. In het ouderschapsplan van mij van een half jaar oud staat niet precies beschreven hoe de verjaardagen van de ouders en Vaderdag/Moederdag op de dag zelf verlopen. In mijn ouderschapsplan staat zoiets van …. vaderdag en de verjaardag van de vader worden bij de vader doorgebracht en de moederdag en de verjaardag van de moeder bij de moeder, ook indien deze dag valt in de week van de andere ouder …… Dit is helemaal niet duidelijk. Ik weet dus niet wat ik kan verwachten en weet ik ook niet wat de meeste kinderen van gescheiden ouders doen in zo’n situatie. Dit vind ik wel belangrijk om te weten voordat ik dit met mijn kinderen bespreek. Vragen aan jullie als kinderen en ouders in Nederland: (1) Graag wil ik weten wanneer de kinderen naar de vader of moeder gaan voor Vaderdag/Moederdag, op de dag zelf of de zaterdag(avond) voor de Vaderdag/Moederdag?. (2) En wat is gangbare tijd om naar de andere ouder te gaan bij verjaardagen indien de kinderen bij de andere ouder zijn? Ook indien allen vakantie hebben?

Ik zit met een lastige situatie. De scheiding duurt inmiddels jaren en hoe graag ik ook zou willen dat m' n kinderen weinig merken van het gedoe..... helaas krijgen ze daar de laatste tijd meer van mee dan goed is en hebben ze er echt last van. We wonen al jaren niet meer in hetzelfde huis dus het zou niet hoeven gebeuren maar omdat de papieren niet opschieten en de kinderen bijna als spionnen worden gebruikt is in mijn ogen het verdrietige dieptepunt bereikt. Ik weet dat de kids altijd de verliezer zijn in een scheiding maar het moet geen jaren duren en een kind moet wel kind mogen blijven.... M' n oudste is vandaag in huilen uitgebarsten en vroeg wanneer de scheiding eindelijk klaar is. Of er dan niets is wat ik kan doen om te zorgen dat we allebei een handtekening zetten. Helemaal fout, maar ik ben ook maar een mens, zeg ik dat ik vorig jaar al het advies had gekregen om dan zolang er geen medewerking aan een scheiding was, gewoon de kids niet naar hun vader te laten gaan. Omdat hij dan wel in gesprek zal gaan om tot een getekende scheidingsakte te komen. Nou mama doe dat dan maar want dit is echt niet leuk meer. Dat zei m' n ventje van 10. Ik word daar echt heel verdrietig van want zo een machtsmiddel heb ik nooit willen gebruiken omdat ik mijn ex daarmee misschien wel dwing, maar ik doe daar denk ik vooral m' n kids waar ik zielsveel van houd pijn mee. En hoe graag ik ook dingen wil..... ik wil ze niet ten koste van m' n kids. Alleen raak ik nu in tweestrijd, ze weghouden bij hun vader tot hij meewerkt aan scheiding doet ze pijn omdat ze hem niet zien, maar alles laten zoals het nu is doet ze ook elk papaweekend meer zeer..... Wat is nu de beste beslissing in het belang van m' n kids ?????

Mijn ex en ik zijn inmiddels 7 jaar gescheiden, wij hebben toenmalig afgesproken dat de kinderen om het weekend en 1 1/2 dag door de weeks bij hun vader zijn, dat was toen goed om verschillende redenen. Nu wilt mijn ex de verdeling evenveel hebben onder elkaar. Voor mijn gevoel wil ik dat wel maar dan week op week af omdat mij dat praktischer lijkt naar de kinderen toe qua spullen heen en weer, beide ouders beleven dan een hele week met de kinderen en hun school en hobby's. Met de mediator zijn we er niet uit gekomen omdat wij allebij onze redenen hebben waarom iets wel of niet te doen. Mijn vraag is of jullie weten welke verdeling voor de kinderen het beste is? Ik weet dat kleine kinderen de ouders vaker moeten zien om de binding goed te houden, maar hoe zit dat met de leeftijd 8 en 11? Wat is de ervaring van kinderen met vaker en minder vaak wisselen?

Ik ben op zoek naar ervaringen van (jong) volwassenen wiens ouders uit elkaar gingen toen zij als kind 18+ waren. Hoe heb je dat ervaren?

hallo ik ben 2 jaar geleden gescheiden we hebben samen 2 kinderen van 12 en 18 jaar. het ene kind(18) woont bij vader het andere kind (12) woont bij moeder Ik word al 2 jaar lastig gevallen door mijn ex Hij bedreigt mij,maakt, mij zwart tegenover de kinderen en is zeer agressief waar de kinderen bij zijn. Hij is in de tussentijd ingetrokken bij een vrouw waar hij geen relatie mee heeft(zegt hij) en ik heb inmiddels een nieuwe vriend waar ik niet mee samenwoon. De kinderen hebben mij gevraagd om te kiezen tussen hun en mijn nieuwe vriend. ik vind dat niet terecht. Mijn kinderen hebben dan ook besloten om bij hun vader in te trekken wat ik niet kan accepteren. Ik voel mij ook een beetje in de steek gelaten en ben heel verdrietig. Iemand ook zoiets meegemaakt? graag hoor ik reacties

Goedemiddag, We zijn nu ruim een jaar gescheiden. Het lijkt goed te gaan met mijn dochter van 8 jaar. Niet echt in een vechtscheiding verstrikt geraakt maar uiteraard wel wat obstakels moeten nemen waar ze vast en zeker wat van mee gekregen heeft. Wonen beiden in dezelfde stad en hebben co-ouderschap. Mijn dochter geeft gelukkig aan wanneer ze zich verdrietig voelt en stelt vragen als waarom we niet meer bij elkaar zijn en waarom we niet meer bij elkaar kunnen komen. En ze mist mama als ze bij papa is en mist papa als ze bij mama is. Dan heeft ze een heimwee gevoel in haar buik zegt ze. Volgens mij heeft ze ook behoorlijk last van een loyaliteitsconflict. Op school gaat het wel wat minder, maar niet desastreus. Ze is wel af en toe minder geconcentreerd en vaak moe omdat ze moeite heeft om in slaap te komen....dan gaat er waarschijnlijk heel wat in haar hoofdje om. Wat haar verder echt dwars zit volgens mij, want dat komt zo nu en dan terug, is dat wij schijnbaar in de goede tijd gezegd en beloofd hebben dat wij nooit zouden gaan scheiden. En ze neemt ons dat kwalijk....dat we dat gezegd hebben en dus toch zijn gescheiden. Voor de rest is ze bij mij thuis een vrolijk meisje, speelt met verschillende vriendinnetjes, zingt en danst, is gewoon kind, met dus af en toe een verdrietig moment. Mijn vraag concreet is: gaat het goed met haar of lijkt het goed te gaan en komt misschien in een later stadium het echte verdriet en gaat ze er last van krijgen. Helpt het nu om haar met iemand te laten praten, een kinderpsychologe die kinderen begeleidt en kinderen leert om met het verdriet van de scheiding om te gaan. Of maak ik het dan voor haar zwaarder dan ze het wellicht nu voelt? Wat vinden jullie? Heeft het jullie geholpen of juist niet? Of had je het juist graag gewild? Ik hoor het graag! Dank!