Tekort aan aandacht?

Beste Viva, een kind van 12 mag gehoord worden door de rechtbank en kan dus een verzoek indienen dat hij ergens anders zou willen wonen, echter dan moet de wettelijke vertegenwoordiger wel een rechtszaak gaan aanspannen en de vraag is wil je dit. Ik weet niet of jullie destijds via advocaten uit elkaar zijn gegaan, probeer anders een mediator voor te stellen, eventueel samen met jullie zonen, er hoort maar 1 belang voorop te staan en dat is het belang van jullie kinderen ! Probeer niet je ex te willen veranderen of nagaan wat er daar speelt, geef aan wat jij vind/denkt en wat je jongste uit naar jouw toe. succes

Beste Viva, een kind tussen de 12 en 16 jaar kan opgeroepen worden door de rechter en mag zijn mening geven over de afspraken in het ouderschapsplan. Dit gaat dan om de zaken die vallen onder het ouderlijk gezag en de woon- en verblijfsplaats van het kind. De rechter toetst dit en neemt hierin alle belangen mee van alle partijen. Pas wanneer het kind klem of verloren zou raken in deze situatie, kan de rechter kijken of het kind tijdelijk of voor langere tijd 1 woon- of verblijfsplaats krijgt. Dit is niet wenselijk voor alle partijen. Het is ook niet makkelijk voor een kind om elke week te moeten verhuizen, nadenken over spullen die meegenomen moeten worden en weer even wennen aan een andere omgeving en opvoeding. Heeft hij wel een eigen plek in het huis van papa, zodat hij zich soms even terug kan trekken. Daarnaast zou ik kijken of je inderdaad met een onafhankelijke erbij, eerst met je ex om de tafel kan gaan zitten en zonder met een vinger te wijzen naar je ex, zegt dat je je zorgen maakt om je zoon en hoe papa dat ervaart. Soms is het voor een ouder heel lastig om aan te geven welke emoties er spelen en weet hij of zij niet hoe dit opgelost kan worden. Ook ouders hebben hun frustraties. Hoe ging dit toen jullie nog bij elkaar woonden? Fungeerde jij misschien als buffer en dat valt weg na een scheiding. Ook nu wil ik weer benadrukken dat een goede scheidingsbegeleider heel belangrijk is, om ook de emotionele aspecten van een scheiding door te spreken. Veel succes en sterkte en wat fijn dat je om advies vraagt. Hartelijke groet, Anneke

Beste Viva, Na het lezen van je herkenbare verhaal vroeg ik me wel af of je jongste ook wel eens botste met zijn vader vóór de scheiding? Want ergens heb ik de indruk dat dat deel niet echtscheiding gerelateerd is maar bij alle opvoeding aan bod kan komen. Na mijn scheiding had ik trouwens ook veel tijd voor mezelf nodig; het werk moest gewoon doorgaan en ineens kreeg ik ook veel meer opvoed-verantwoordelijkheid dan voorheen. Dan nog op telkens andere plekken wonen, vaak verhuizen, geldzorgen, emoties verwerken.... Wat ik probeer aan te geven is dat kindbelang één ding is....wat je als ouder/mens kan doen is soms ook maar wat toevallig in je mogelijkheden ligt. Gescheiden of niet... Wat niet wegneemt dat de vader best bewust gemaakt mag worden van het effect van zijn gedrag. Ik heb pas veel en veel later geleerd om in contact te zijn met mijn eigen gevoelens, die van een ander te leren herkennen én er nog eens constructief over te praten (b.v. Gordon methodiek hielp mij toen). Iets anders is de zeer herkenbare 'machteloosheid' die je beschrijft. Misschien groot woord, maar je hoort een verhaal van één kant, van je zoon, hebt nog weet van vroeger gedrag van je ex-man maar je zit er niet bij. Zo te lezen trek je niet heel snel conclusies in het nadeel van je ex. Dat pleit voor je. Wat vindt je oudste zoon eigenlijk. Ziet en hoort hij wat er speelt tussen zijn broer en vader? Ben het Anneke (zie reactie hierboven) eens dat het toch de moeite waard is om (met) iemand die je beide vertrouwt de kwestie eens aan te snijden. Ik heb ondertussen wel geleerd dat veel dingen hun weg wel vinden als je ze op hun beloop laat, maar andere beslist aandacht nodig hebben. En daarmee in contact blijven als ouders is cruciaal, ook voor je eigen gemoedsrust. Hoop dat jullie een weg weten te vinden...