Hallo, Ik heb een vraag voor kinderen die misschien in het zelfde schuitje hebben gezeten als mijn zoon. Mijn zoon is 13 jaar en gaat na de zomervakantie naar het voortgezet onderwijs. Sinds 4 mnd verteld hij mij om bij vader te willen wonen. aangezien mijn zoon niet meer tegen alle manipulatie op kan, heeft hij gekozen om de stap te maken en bij vader te gaan wonen hij denkt met deze stap rust te krijgen. omdat hij weet dat ik dit Nooit zou doen. Ik moet lijdend toezien dat hij hieraan kapot gaat en zou uit liefde hem wel willen laten gaan maar doe ik er goed aan en raak ik mijn kind dan niet helemaal kwijt. Hij is door de rechter naar mij toe verwezen, maar als dit op een rechtszaak uitdraait en mijn zoon blijft volhouden naar vader te willen. zou ik hem zeker moeten laten gaan. Mijn ex heeft autistisme en mijn oudste zoon heeft ook autisme en woont bij hem. de jongste zoon heeft dat niet en die kiest er voor om bij hen te gaan wonen omdat hij er niet meer tegen bestand is. Wie kan mij helpen. een verdrietige moeder die het beste voor heeft met haar zoon.

beste jongens.meijes, wat betekent voor jullie om alleen met je vader of je moeder te wonen? omdat je er geen veilig voelt bij een van jullie ouders? En hoe zouden jullie de relatie verbeteren om toch contact met jullie beide ouders te hebben? Bedankt Groet, Ina

Mijn zoon van 18 is vorig jaar bij zijn vader gaan wonen, nadat ik hem min of meer het huis uit gezet heb omdat ik niet meer tegen het draaien en halve waarheden van hem en zijn vader kon. Zoon vond dat hij zich niet aan de regels hoefde te houden. Bij vader mocht alles en vader ondermijnde doorlopend mijn regels en oom de afspraken die wij gemaakt hadden over de opvoeding. Nu wil mijn zoon mij niet meer zien omdat hij meent recht te hebben op een spaarrekening die niet van hem is maar voor hem. Zijn vader en ik hadden hier afspraken over gemaakt maar vader vertelt zoon dat hij recht heeft op het geld als hij 18 jaar is, terwijl dit zeker niet zo is. Het is voor zoon comfortabeler om het verhaal van zijn vader te geloven, want dat past beter dan de waarheid. Het is heel simpel om hem het geld te geven, want dat is de voorwaarde van zoon voor contact! Maar ik denk dat daar de pijn niet zit, het is niet allemaal weer goed als hij het geld krijgt ( het gaat overigens over een bedrag van rond de 1500 euro, dus geen miljoenen). De afgelopen jaren is er veel gedoe geweest. Zoon die respectloos is naar mij en naar mijn partner. Zoon die niet meer naar school wilde en zijn opleiding ook niet afgemaakt heeft en nu wat rond hangt bij zijn vader, af en toe wat werkt via een uitzendbureau en geen enkel contact meer wil. Ik denk zelf dat hij boos en verdrietig is maar ik er niet doorheen komt. Wij hebben samen altijd een hechte band gehad die nu helaas geheel verbroken is. Ik vraag mij af of ik hieraan nog wat kan herstellen of dat ik het moet laten tot hij inziet dat hij voorgelogen is door vader en zelf ook een rol geeft gehad in de situatie zoals die nu is. Ik maak af en toe contact met hem via app of FB, maar als er al een reactie komt is dit een boze en geld eisende reactie. Zooo verdrietig voor hem dat hij het gevoel heeft klem te zitten en niet anders kan reageren wegens zijn vader die er heel subtiel te nodige gif in gooit. Het kind van de rekening ......

Ik ben nu 2,5 jaar gescheiden en heb co-ouderschap met de vader van mijn 2 kinderen (11 en 7 jaar). Hun vader weigert te communiceren over opvoedingszaken. Het enige waarover hij wel wil communiceren zijn de data en roosterafspraken. dit voelt niet goed, omdat co-ouderschap betekent dat je samen opvoedt. Wat moet ik doen?

De scheiding was al moeilijk genoeg voor mijn kinderen (12 en 15). Kinderen wonen bij hun moeder, ongeveer 70 km bij mij vandaan. Moeder is weer getrouwd en heeft opnieuw een kind gekregen. De oudste gaat niet lekker op school, niet lekker met stiefvader en voelt zich niet veilig in omgeving. Nu wil hij bij mij komen wonen. Hij is hierover al een poosje in gesprek op school. HELP ! Wat nu, natuurlijk is hij welkom, maar dit is niet iets wat je zomaar beslist. Ik heb hem nu een opdracht gegeven om het eea. op te schrijven. Best wel uitgebreid, maar ik stelde hem voor dat het verhaal zo duidelijk zou moeten zijn, dat als ik het aan een vreemde zou laten lezen, dat die vreemde je meteen zou begrijpen. Dit zou hij dan ook op school aan zijn mentor (zorgcoördinator} kunnen laten lezen. Die is overigens allang op de hoogte. Wat moet/kan ik, volgens jullie, doen zodat hij een juiste beslissing neemt? Het is natuurlijk heel belangrijk dat hij over ALLES goed nadenkt!

Hoi, Ik ben Ines. Onze situatie is iets anders dan een gescheiden gezin. Mijn man heeft een buitenechtelijke relatie. Ik heb het zo kunnen regelen dat hij op vaste tijden daar heen gaat. Twee nachten en dagen in de week. En iedere keer voor hij terugkomt spreken we af om weer met elkaar in te tunen. Dit heeft drie jaar geduurd voordat het goed liep. Onze jongste heeft er schade van opgelopen. Mijn man kan maar niet inzien dat hij hier werk te doen heeft. Hij voelt zich machteloos om met onze jongste om te gaan. Het herstel en vertrouwen van die dochter-vader relatie is dan ook nog compleet weg. Hebben jullie raad voor ons? Hartelijk dank alvast. Ines

Ja, helaas is het ons niet gelukt het gezin intact te houden. We gaan uit elkaar, gelukkig nog op rustige manier, en zijn nu bezig met de omgangsregeling. We hebben 3 kinderen; meisje bijna 12, meisje bijna 6 en jongen van bijna 4. We gaan op 2 straten afstand wonen, wat voor ons perfect lijkt nu voor de kinderen. De vraag; wat is een verstandige omgangsregeling in belang van de kinderen ?? Mijn insteek (want nog niet samen helemaal over eens) is maximaal 4 nachten bij de andere ouder. Dan duurt het niet TE lang met missen. Wat zijn jullie ervaringen? Waar moet ik op letten? Wat werkte op de jongere leeftijden het beste ? Ik begrijp dat elke situatie en elk kind anders is, maar zoek wat handvatten. Alvast erg bedankt voor jullie feedback.

Geachte,ouders Ik weet niet meer wat ik moet doen mijn kids worden bij mij weggehouden, en mijn kids moeten alles stiekum doen moeder mag niks weten... Ze zitten dus in loyaliteistconflict want ze willen wel contact met mij, maar mogen niet van hun moeder. Met mijn ex heb ik geen contact meer die ziet mij alleen als een geldautomaat, moet ik dit via de school spelen van mijn kids? Of gelijk via de kinderbescherming? Ik weet het niet meer.... Groeten,berzorgde vader.

Vraag aan jullie kids die dit helaas al waarschijnlijk hebben moeten meemaken. Ik loop met pijn in mijn lijf (letterlijk en figuurlijk) rond, mijn bonusdochter (stief klinkt zo naar!) wordt vergiftigd (figuurlijk) door haar moeder. Ik heb vanaf de eerste dag getracht 'n goede relatie met haar moeder te hebben, gesprek gevoerd dat het in het belang van het kind is dat we allemaal 'n kop koffie kunnen doen op speciale momenten, zoals verjaardagen etc.etc. Zodat die kleine meid niet hoeft te kiezen. Dat zeggen wij (vader en Bonusouder) ook altijd. Je mag van zowel mama als papa evenveel houden. Jij hoeft niet te kiezen. Het ging redelijk (de exen hadden nog wel wat moeit), we konden elkaar gewoon te woord staan er was communicatie enzo. Maar sinds 4 jaar heeft zij 'n nieuwe relatie en sinds zijn bemoeienis is het van kwaad tot erger. Ze communiceert niet meer, alleen als het haar uitkomt. MAAR het alle ergste is dat ze tegen die kleine al jaren dingen zegt als, Papa maakt Mama verdrietig, hij doet lelijk naar mij. ( gaat over na 6 x vragen over vakanties en geen antwoord te krijgen dat hij schrijft en NU wil ik antwoord!) want wij moeten ook weten wanneer we vrij moeten plannen. Nu wilde ze zonder toestemming en zonder elke vorm van overleg en buiten de aan het begin van het schooljaar met veel pijn en moeite gemaakte afspraak om over 10 dagen op vakantie gaan. En wel de dag voordat die kleine jarig is en bij ons zou zijn, valt toevallig zo in de regeling en normaal zien we haar dan niet op die dag. Daar was vader het niet mee eens en heeft aangeven dat hij het dit keer niet voor moeder gaat oplossen. De visite is al lang uitgenodigd, we zouden er een feestje van maken, dat weet die meid ook. Na haar verjaardag zou ze dan 2 weken bij moeder zijn (normaal is ze elk weekend bij ons), dus ze kon gewoon 3 dagen later op vakantie gaan. Wij hebben het beheer over het paspoort, want moeder is nog nooit ergens met dochter heen geweest (wilde ze niet)! Maar wij geven het paspoort niet mee omdat ze anders weggaat zonder overleg, toestemming. Wij moesten maar met ons hand over ons hart strijken (Als wij wat vragen,mee wonen 70 km uit elkaar en ze is in buurt, dan moeten wij achter haar aanrijden om die meid terug te brengen (een van de vele voorbeelden) We hebben aangegeven dat als ze de reis omboekt naar na haar verjaardag dat ze het paspoort en de toestemming krijgt. De essentie van mijn vraag, moeder is afgelopen zondag bij het terugbrengen in bijzijn van die kleine, vreselijk tegen mijn man tekeer gegaan. Met schelden en doen en vervolgens in ons bij zijn zeggen tegen die kleine dat ze van Papa niet mee op vakantie mag met Mama. Wij zijn weggelopen en hebben niets gezegd om de boel voor die kleine te sussen. Maar wat moeten we en kunnen we aankomende vrijdag nu zeggen. Waarheid is dat Mama liegt, maar dat wil je niet horen als kind en wij willen het niet zeggen. Maar ze moet ook niet denken dat ze van Papa niet mee mag op vakantie, want dat is niet zo. Alleen niet ineens 3 dagen eerder en wel op haar verjaardag! Ik vind dit vreselijk voor die kleine schat, zo willen wij het niet. HELP!

Hallo Ik ben Henry ik ben een trotse vader van maik (12 jaar) en brent (10) jaar zoals wel begrijpen ben ik gescheiden van de moeder van mijn jongens en jammer genoeg is het uitgelopen op een vechtscheiding . ik vertel altijd tegen de jongens dat ze niet moeten kiezen tussen papa of mama maar ik wil dat graag maar als de andere kant constant zegt hoe slecht ik ben en haar mishandelt heb (wat niet waar is) heb ik toch de neiging om mijn eigen te verdedigen het laatste is dat ik een bericht kreeg van mijn oudste zoon waarom ik niet voor hem gezorgd heb als baby . het zijn allemaal leugens . mijn oudste zoon wil mij niet zien nu een ruim een half jaar omdat hij alle leugens gelooft . mijn jongeste daarintegen komt super graag en wil eigenlijk bij ons wonen . hoe moet ik omgaan met deze situatie. ik zie mijn oudste zoon afglijden en wil eigenlijk dat hij naar een kinderpsycholoog gaat . als ik daar over begin dan wordt ik gewoon uitgelachen door mijn exvrouw . ik weet het niet zo goed meer . mag ik dan echt geen papa zijn ? gr henry