Goedemorgen, Mijn dochter van 6 heeft een uitnodiging gekregen voor een kinderfeestje op een zaterdag in het papa weekend. Haar vader geeft aan dat hij niet wil dat ze daar naartoe kan. Ik wil mijn dochter dat feestje met haar vrienden gunnen. Ik wil haar heen en weer brengen, weekend ruilen enz., maar haar vader wil niet meewerken en zegt dat er genoeg andere feestjes zullen komen. Wat is jullie ervaring? Mogen jullie naar feestjes als je eigenlijk bij je vader of moeder zou moeten zijn? Is het erg om zo'n feestje te moeten missen? Wat moet ik doen? Groeten van een moeder die het even niet meer weet.

Mijn dochter krijgt sinds zij 18 is de kinderalimentatie zelf op haar rekening, haar vader heeft vanaf dat moment besloten een lager bedrag over te maken dan is vastgelegd bij de rechter. Zij is zelf het gesprek met haar vader aangegaan, dit is geen prettig gesprek geweest. Haar vader heeft aangegeven dat hij juridisch niet goed zit, maar bij zijn standpunt blijft. Ze weet dat het LBIO voor haar kan innen, dat vindt zij een naar idee, een advocaat. Zij is bang dat dit het contact met haar vader zal verstoren.Wie heeft tips voor haar of iets dergelijks meegemaakt? ondersteunen, weet

Ik wilde graag reageren op het bericht van Lisa. Die door haar ouders niet de brief had gekregen van de rechtbank om op haar 12e met een rechter te gaan praten. Zelf ben ik 8 jaar geleden gescheiden. Mijn dochter was toen 2 jaar. Om het weekend ziet zij haar vader. Hij is hertrouwt en heeft nog een dochter gekregen en uit een eerder relatie had zijn vrouw al een zoon. Onlangs heeft de vader van mijn dochter, zonder mijn medeweten aan haar gevraagd of ze bij hem komt wonen als ze naar het Voortgezet onderwijs gaat. (hij woont in een andere woonplaats 40 km bij mij vandaan). Buiten dat het uitermate vreemd is dit te doen zonder overleg met mij maar is het nog vreemder is dat hij nog een 1,5 jaar geleden, ook zonder mij, heeft gezegd dat als ze 1x in de 3 weken wil komen, het ook goed zou zijn. Natuurlijk zijn we allebei enorm geschrokken. Ik hoor de laatste tijd steeds vaker, dat een kind op zijn/haar 12e bij een rechter mag aangeven wat hij of zij wil. Maar zoals Lisa aangeeft, in een rechtbank, met een vreemde en ook nog met hormonen kan een een tiener dan wel de gevolgen overzien? Nu heb ik een nare relatie met de vader van mijn dochter, ik ben haar altijd blijven stimuleren dat ze wel naar hem bleef gaan. En dat zal ik altijd blijven doen. Maar ik maak mij wel zorgen om dit "rechtbank" bezoek. Is een twaalfjarige dit verplicht te doen? Hoe kan ik,als ouder mijn dochter hierop voorbereiden zonder haar (toch onbewust) mijn voorkeur mee te geven? met vriendelijke groet, bezorgde moeder

Ik ben Weekendmoeder van 2 geweldige meiden. Hun Papa en mama zijn al ongeveer 7 jaar uit elkaar. Nu zijn er zolang ik een relatie met de vader heb al problemen. Er wordt slecht gepraat over de vader en er zijn veel beschuldigingen naar hem toe en dat gebeurd ook veel via de kinderen. Eigenlijk ging het toch wel goed ondanks de pogingen van moeder tot nu... Mama heeft rechtszaken aangespannen uit naam van de kinderen maar het is haar eigen wil.. Dit is geen ' dat denken wij ' dat is met bewijs gebleken. Ze is ook ondanks alles gewoon weer in hoger beroep gegaan en maakt de druk er hoog voor de meiden. Wij zien en horen dat.. De jongste kan er ook niet meer tegen. Wij proberen alles bespreekbaar te maken en zeker moeder niet af te vallen. Maar omdat het hoger beroep ook is tegen gevallen uit ze zich nu naar de kinderen toe heel kwaadaardig over ons. Nu heb ik informatie gezocht over hoe je dan het beste met de meiden kan omgaan. Ik vond iets over PAS wat behoorlijk overeen komt. Wij willen hulp ,zeker voor de meiden..maar waar en hoe? En daar komt bij moeder is niet alleen boos maar heeft ook borderline... We weten niet of er een onderzoek gaat komen want de uitslag komt nog maar in de tussentijd is er wel gewoon omgang.. Praat je wel of niet over wat er gebeurt en hoe? De meiden zijn 11 en 13 Vriendelijk bedankt

Hello, Ik heb een vraag over mijn zoon van bijna 8 jaar. Zijn situatie is het afgelopen half jaar enorm veranderd. Daarvoor heeft hij ruzies meegemaakt tussen mij en zijn vader. Zowel zijn vader als ik, hebben inmiddels een nieuwe partner. Mijn partner heeft mijn zoon helemaal geaccepteerd ( anders was het ook niet mijn nieuwe partner geworden). Hij heeft een eigen kamer, hij heeft zijn eigen vakje in de badkamer. Zo proberen we hem beiden heel welkom te laten voelen. Natuurlijk voelt het nog niet als thuis, dat moet groeien. Maar nu komt het; ik heb gemerkt dat hij nu heel bang is dat ik mijn nieuwe partner veel leuker ga vinden dan hem. Ik heb al een paar gesprekken met hem gehad hierover waarin ik heel duidelijk aan heb gegeven dat hij de belangrijkste in mijn leven is en blijft! Hij zoekt daar nog heel erg bevestiging in. Nu wil ik een mooie brief aan hem schrijven want voor mijn gevoel doe ik ALLES zodat hij veilig en goed opgroeit. Dat hij het leuk heeft maar hij heeft nog steeds het gevoel dat ik ook hem in de steek zou kunnen laten. omdat ik dat in zijn ogen ook bij zijn vader heb gedaan ondanks dat hij weet dat er veel spanning en ruzie was. Hebben jullie tips over wat ik in die brief zou kunnen schrijven? Dat zou heel fijn zijn want ik wil dat hij zich veilig voelt en mijn manier werkt nog niet optimaal. groet, Demi

Dit gaat over mijn nichtje. Ze woont bij haar moeder (mijn zus). Haar ouders zijn al lange tijd uit elkaar, maar kunnen nog steeds niet overweg met elkaar. Zij en haar zusje zijn al jaren in hun strijd verwikkeld. Ze is 11 jaar oud en moet zich nu inschrijven op het voortgezet onderwijs. Vader woont 2 uur bij hun vandaan. Hij wilt graag dat zijn kinderen bij hem komen wonen. Hij zegt dan ook dat mijn nichtje aan geeft dat zij bij hem wilt wonen. Mijn zus zegt uiteraard hetzelfde. Mijn nichtje wilt allebei haar ouders pleasen. Dus zegt ze tegen allebei de ouders dat ze bij hun wilt wonen. Als het goed is, krijgt mijn nichtje als ze 12 is een brief van de kinderrechter dat zij kan aangeven wat zij van de situatie vindt. Alleen jammer genoeg duurt dit nog 4 tot 5 maanden voordat zij 12 wordt en is de situatie nu onhoudbaar omdat ouders nu moeten beslissen waar zij naar school gaat. En zij allebei mijn nichtje onder druk zetten waar zij naar school moet gaan en wonen. Er loopt nu op dit moment geen procedure meer bij de rechtbank, maar is er een andere mogelijkheid, dat een onafhankelijk persoon mijn nichtje kan bijstaan m.b.t. haar keuze? Ik voel me zo machteloos omdat ik haar hier niet bij kan helpen. Het enigste wat ik continue probeer is om mijn zus te laten begrijpen dat het om mijn nichtje gaat, wat zij graag wilt en wat het beste voor haar is. Wat haar keuze ook zal zijn. Ik wil dat zij gelukkig is.

Beste jongeren, een dringende vraag: binnenkort zijn mijn man en ik gescheiden. Via een mediator is de gang hier naartoe enigzins rustig verlopen. Maar er zit veel pijn, verdriet en boosheid in de lucht, wat te begrijpen is. Al jaren lang zit ik met een ongelukkig gevoel over ons huwelijk. Vanwege de kinderen heb ik dat steeds weggedrukt, wilde het voor iedereen goed doen. Echter, er is iemand in mijn leven gekomen waarbij ik me zoveel beter voel en waarvan ik intens van ben gaan houden. Dat is zeer moeilijk te begrijpen en te accepteren door mijn man natuurlijk. Maar ook voor de kinderen een klap. Ik had graag zelf het vervelende nieuws aan de kinderen willen vertellen, maar ze zijn via een woede-aanval door hun vader op de hoogte gesteld. Nu bijna een jaar verder, zijn er verschillende momenten geweest door de woede, waarbij er zeer negatieve emoties zijn geuit naar mij, waar de kinderen bij waren. Mijn nieuwe partner werd daarin natuurlijk niet gespaard en is uitgemaakt voor alles wat lelijk is. Allemaal te begrijpen. Ook is te snappen de de kinderen zich nu volledeig afzetten tegen die ander. Ik ga binnenkort naar een andere woning. Gelukkig dichtbij het andere huis en de kinderen zijn niet negatief; ze verblijven straks even vaak bij hun vader als bij mij. Mijn probleem is natuurlijk dat ik op den duur wel mijn nieuwe partner vaker wil zien, en we ooit bij elkaar willen gaan wonen. Ik ben daar al heel voorzichtig in- heb de kinderen daar nooit mee lastig gevallen. Ze hebben gezegd die man nooit te willen zien. Ik wil hier op een goede manier mee om gaan. Die man nooit zien kan natuurlijk niet want hij is voor mij heel belangrijk, net zo goed als de kinderen dat zijn. Hij zal nooit hun vader vervangen maar wordt wel iemand die bij mij gaat horen- en dat is een raar en misschien wel eng idee. Ik zal de kinderen niet zomaar confronteren met iets wat ze niet willen maar hoe pak ik het het beste aan. Ik wil natuurlijk ook niet dat de kinderen mijn leven gaan regeren. We moeten samen verder. Graag hoor ik wat tips van jullie. (En ik moet ook even zeggen dat mijn man en ik zeker niet steeds ruzie maken, we hebben moeilijke maar ook goede momenten samen. Eten samen met de kinderen, kijken samen TV, gaan samen naar oma enz. ) EM

Mijn ex de vader van onze 2 zonen zijn sinds 2,5 jaar uit elkaar maar niet op een rustige manier er is veel gebeurt al voor ik de uit eindelijke stap heb gezet. Omdat er zo veel is gebeurt is het helaas zover gekomen dat onze zonen 13 en 15 geen contact willen met hun vader, ik blijf positief en benoemen dat hij hun vader is en blijft en dat als ze wel op wat voor manier contact willen dit geregeld wordt of dat ze zelf contact op kunnen nemen (maar snap dat de eerste keer misschien moeilijk is dus wil ik ze daar uiteraard bij helpen). De oudste gaat door een moeilijke tijd is erg opstandig, doet niks voor school, maakt veel ruzie en ik weet een deel is pubertijd maar hij heeft zoveel boosheid en frustratie ik maak me zorgen om hem en zijn gedrag. Ik heb al uit gesproken dat het misschien goed is als hij eens met iemand gaat praten iemand anders dan zijn moeder (ik dus) iemand bij wie hij alles kan vertellen en helemaal zich zelf kan zijn en dus vertrouwd, maar hij wil niet hij wil eigenlijk niks. Zijn gedrag en boosheid heeft veel invloed op de thuis situatie ook op zijn broertje en ik ben ondertussen zover dat ik vind dat er iets moet gebeuren. Ik wil hem niet kwijt (en daar is hij bang voor dat hij weg moet) maar er moet wel iets maar wat? een kind van 15 is niet te dwingen, en hoe overtuig ik hem dat het belangrijk is om zijn best te doen op school gesprekken met mij maar ook de mentor halen niets uit hij zegt ja en doet vervolgens nee. Wie kan mij adviseren hoe ik hem kan helpen maar wel het gevoel laat behouden veilig te zijn en zeker niet weg hoeft?

Mijn naam is Roel en ben 42 jaar oud. mijn vriendin Christa ook. na 20 jaar gaan we uit elkaar. we hebben 2 kinderen van 10 en 14 jaar oud. We zijn nu bezig om plannen te maken hoe en waar en wanneer wie de kinderen heeft. Christa stelt voor om 7 dagen achter elkaar de kinderen te hebben. En de wisseldag is vrijdag. Zelf weet ik niet of 7 dagen te lang is. Daarnaast denk ik dat de vrijdag geen fijne dag is om te wisselen. Liever zou ik dat doordeweeks zien. We hebben dan gewoon een fijn weekend met z'n allen en we maken ook nog een stuk mee van de kinderen op school. Mijn vraag aan jullie is wat jullie mij zouden aanraden. dus wat is jullie ervaring. Is 7 dagen achter elkaar prima of is dat te lang. En welke dag is het beste om te wisselen? ik hoor het heel graag.

Scheiden als je 40 jaar samen bent, en een kleinkind hebt, de volgende komt eraan. Wat doet dit en hoe is dit voor volwassen kinderen?Het ideale gezin valt uiteen. Illusie weg, ook van mijn, zet ik deze stap, terwijl mijn man ook nog kanker heeft, al 10 jaar, en ik dan!!