Ik ben hulpverlener en ondersteun een jongen van 13 jaar van wie de ouders jaren geleden zijn gescheiden. Zoon woont bij zijn moeder met zijn zusje en gaat regelmatig naar zijn vader en diens nieuwe partner.Hij heeft veel ruzies met zijn moeder. Hij weet niet of hij bij zijn moeder of vader wil wonen. Hebben jullie tips, aandachtspunten waar ik rekening mee kan houden bij het voeren van gesprekken met deze jongen. Alvast bedankt!

Beste Villa Pinedo, Mijn vrouw en ik starten net het echtscheidingsproces. Gelukkig kunnen we elkaar recht aankijken en is de relatie best goed. We gaan nu samen het gesprek aan hoe we de zaken het beste kunnen regelen voor onze kinderen van 6 en 7 jaar. De omgangsregeling en de financiele zaken. Voor wat betreft dat laatste heb ik een vraag. Heeft iemand ervaring met het oprichten van een gezamenlijke rekening voor de kinderen waar mijn vrouw en ik samen over kunnen beschikken? Of voelt het voor het kind beter dat de verzorgende ouder het geld beheert?

Mijn dochter (16) heeft afgelopen week van haar vader gehoord dat, als zij bij hem komt wonen hij haar beter kan helpen met huiswerk.Mijn dochter was behoorlijk overrompeld en heeft van schrik "ok " gezegd. Pas daarna drong de situatie tot haar door.Ze zou dan binnen 4 dagen moeten verhuizen en ziet dat helemaal niet zitten. Ik las dit via een mail van mijn ex en heb gereageerd dat het voorlopig niet doorgaat en dat we er met zijn drieeen over moeten praten. Wat zijn de rechten van mijn dochter om te weigeren en hoe kan ik haar het beste steunen?

Lieve kids, Vorig jaar zijn mijn ex en ik gescheiden. We hebben dit heel rustig en weloverwogen gedaan. We hebben geen ruzie en onze dochter staat voorop. Onze scheiding is (niet overdreven) echt heel netjes verlopen en de omgeving prijst ons daar ook heel vaak mee.....Ze zeggen nog steeds dat we een voorbeeld zijn voor heel veel andere gescheiden gezinnen. Maaarrrrr.... Nu komt de verjaardag van onze dochter eraan. Ze wordt 6 jaar. Dit is de eerste verjaardag sinds de scheiding. Ik wil dit graag 1 keer vieren met iedereen die om mijn dochter geeft. Dus familie van ex en mij, de eigen en gezamelijke vrienden, buren etc. De gedachte die ik daarachter heb is dat zolang het kan we haar verjaardag samen moeten vieren. Dit om te voorkomen dat we voor haar gevoel nu een traditie gaan creeeren die haar het gevoel geeft dat onze families (voor haar is er maar 1 familie) niet bij elkaar kunnen zijn. Dit lijkt nu misschien nog niet zo erg, maar het kan zijn dat ze straks zich verplicht voelt om te gaan kiezen wie wel en wie niet....bij haar groep 8 musical komt, wie bij haar afzwemmen komt, wie bij haar diploma uitreiking komt, bij haar clubkampioenschappen, bij haar huwelijk, en zelfs bij het krijgen van haar eigen kinderen. Ik ben van mening dat we als volwassenen, zeker omdat er geen ruzie is geweest, best de verjaardag van onze dochter, ook met vrienden die we individueel misschien een jaar niet gezien hebben gezellig kunnen maken. We moeten voor onze dochter laten zien dat zij haar verjaardag met haar ouders samen kan vieren. Mijn ex is van mening dat onze dochter nu gewend is aan twee werelden en dat het voor haar gekker is om dan nu wel haar verjaardag samen te vieren. Hij wil het wel samen doen met haar (dus papa, mama, en kind), maar ook ieder apart met de vrienden. Dus hij wil dan 3x haar verjaardag vieren. Ook hier sta ik niet achter....dat wordt wat veel voor zo'n kleintje en ik ben van mening dat de werelden waar hij het over heeft(vrienden en familie van papa en vrienden en familie van mama) juist alleen maar verder van elkaar vervreemden. Daarbij komt ook dat als we het apart vieren, we onze vrienden ook nog eens voor het blok zetten om te gaan kiezen, want er zullen niet veel mensen 2x naar een kinderverjaardag gaan. Dit is niet het belangrijkste uiteraard, maar maakt het ook nog extra en onnodig lastig... Ik weet het even niet meer.....Wat raden jullie aan? Dank alvast voor jullie adviezen.

Lieve dappere kinderen van gescheiden ouders, Ik ben, nu 2,5 jaar geleden, bij de vader van mijn kinderen weggegaan. Wij hebben samen 2 kinderen, een jongen van 16 die nu bij zijn vader woont en een dochter van 13. De relatie met mijn ex is helaas ronduit slecht. Op diverse manieren en via allerlei hulpinstanties heb ik hulp gezocht om een betere communicatie op gang te brengen, helaas zonder succes. Het feit is dat de vader van mijn kinderen erg verbitterd en verdrietig is, waar ik uiteindelijk ook last van heb en ook moeilijk vindt om te zien. Helaas zijn de kinderen enorm gevoed met vreselijke verhalen. ... Ik heb namelijk sinds 1,5 jaar een nieuwe vriend waar ik heel gelukkig mee ben en ik begrijp heel goed dat dit voor sommige lezers best moeilijk is te horen, want ja, het liefste wil je dat je ouders voor altijd bij elkaar blijven. Mijn nieuwe vriend is een vroegere bekende waar de kinderen stapelgek mee waren, en hij met hen! Helaas willen de kinderen niets, maar dan ook niets met hem te maken hebben, en dat komt door de vreselijke invloeden van hun vader. Daarnaast heeft hij mijn moeder en zus, de oma en tante van mijn kinderen, ook aan zijn kant gekregen. Ik wil het de kinderen niet moeilijker maken dan ze het al hebben en dring ze niets op, maar ik wil deze situatie ook niet jarenlang in stand houden... Heeft iemand ervaring in een soortgelijke situatie en hoe zijn jullie hier uiteindelijk mee omgegaan? Ben erg benieuwd naar jullie reactie(s)

Hallo allemaal, Dilemma. wij zijn sinds november 2015 gescheiden hebben co-ouderschap over onze beide kinderen (11 en bijna 17) en nu heeft de oudste aangegeven niet meer bij haar vader te willen wonen na het zoveelste conflict. Ze voelt zich niet meer thuis. Mijn ex blijft ontkennen dat er iets aan de hand is, roept bij het minst of geringste dat ze dan maar naar haar moeder moet gaan, wat een stap naar een oplossing erg lastig maakt. Daarbij is er een nieuwe partner aan zijn kant in het spel waar mede de problemen door komen. Dochter geeft aan dat papa negatief is naar haar en ze mist het contact met haar vader 1 op 1 omdat de nieuwe partner er nagenoeg bij in woont. Zolang hij niet bereidt is het probleem te onderkennen, zal de oplossing, waarvan ik vind dat die van hem en zijn dochter moet zijn, niet in zicht komen. Dochter start over 4 weken met haar examens en om rust te creëren heb ik toch voorgesteld dat ze voorlopig bij mij komt wonen en er afspraken worden gemaakt zodat ze wel in contact blijft met haar vader. Hoewel ik denk dat dit voor nu een goede oplossing is, met het oog op haar examens, denk ik aan de andere kant, zolang hij niet met haar naar een oplossing gaat zoeken en in gesprek gaat, zal deze situatie blijven bestaan. Ik vind het lastig een goed houding voor mezelf hierin te vinden waardoor ik mijn dochter hier doorheen kan helpen. Iemand wijze raad?

Beste mensen, Ik worstel al een tijdje met een probeem en ik zou graag jullie advies hierover willen hebben. Mijn zoontje ( ik noem hem even marco, ivm annonimiteit) van bijna 12 jaar heeft aangegeven niet meer naar zijn moeder te willen. Wij hebben een co-ouderschapsregeling die erg stroef verloopt. Moeder wil niet meer praten met mij (ik zal jullie de voorgeschiedenis besparen). Mijn zoontje heeft erg veel last van deze situatie en ik heb al diverse pogingen ondernomen om contact met moeder te herstellen maar zij blijft weigeren. Moeder wil zich niet schikken in het belang van mijn zoontje, zelfs niet op zijn verzoek. Vanwege het strenge regime en het feit dat moeder soms dagen niet wil praten met Marco als er een voorvalletje heeft voorgedaan ( niveau bv sok kwijt of broodtrommeltje op school vergeten) is Marco het nu beu om naar zijn moeder te gaan. Ik heb hem geadviseerd om komende wisseling proberen te praten met mama en geen ruzie te maken en als dat toch niet lukt om dan na het sporten naar mij toe te komen ipv naar zijn moeder om dan maar eens een tijdje bij mij te blijven. Ik heb een hele goede band met Marco, hij is gemiddeld 4 tot 5 dgn p/w bij mij en hij is mijn alles. Ik wil hem geen moeder ontnemen maar ik denk dat ik hem in bescherming moet gaan nemen. Graag hoor ik van jullie hoe jullie tegen de situatie aankijken en wellicht kunnen jullie mij en marco wat goede tips geven. uitnodigingen om te praten, mediation, via advocaten etc heeft tot nu toe niets opgeleverd. moeders weigert contact met mij. Alvast bedankt voor het lezen van mijn verhaal ik hoop op een reactie. Groeten Willem

Toppers, Ik wil graag jullie mening over een situatie die door veel mensen onmenselijk genoemd word. In 2009 zijn mijn ex-vriendin en ik ouders geworden van een tweeling. Vlak na de geboorte ging het fout, helaas. Ik kan het verhaal helemaal uit de doeken doen, denk dat het geen meerwaarde heeft. Vanaf dag 1 heeft mijn ex-partner geen vertrouwen in mijn opvoedkundige vaardigheden. Wat resulteert in het weghouden van de kinderen. Inmiddels zijn we ruim 5 jaar verder en heb ik de kinderen 4 keer gezien afgelopen 3 maanden. Dit dankzij jeugdzorg. Echter zitten we nu in een situatie waar niemand een besluit durft te nemen, namelijk: sinds oktober 2013 staan we onder toezicht bij jeugdzorg om een omgangsregeling op te starten. Na een vrij lange periode van gesprekken tussen ouders en jeugdzorg zou er daadwerkelijk begonnen worden met omgang. Echter mijn ex-partner raakte zwanger. Om mijn ex-partner geen stress te bezorgen tijdens de zwangerschap hebben we (jeugdzorg en ik) besloten om de omgang uit te stellen tot na de zwangerschap. Dit liep uit naar halverwege oktober 2014. Sindsdien hebben de kinderen mij 4 keer gezien in plaats van 8 keer omdat moeder de andere 4 keren niet nodig vond. kortom moeder ondersteund de omgang nog steeds niet. Omdat we (jeugdzorg en ik) bang zijn dat de kinderen in een loyaliteitsconflict terecht komen komt de vraag bij ons op of het verstandig is om door te gaan of de kinderen los te laten. Reden: Kinderen hebben op dit moment een gezinsleven. Hoogst waarschijnlijk stabiel, en veilig. Het druist tegen alle principes in die ik heb, echter moet ik het zover laten komen dat moeder nog meer spanning ontwikkeld en dit uiteindelijk afgeeft aan de kinderen? Dit is een hele korte samenvatting, mocht ik niet duidelijk zijn hoor ik dat graag. Graag geen reacties van dwaze vaders of moeders.

Hallo. Ongeveer 7 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan. We hebben toen de afspraak gemaakt dat de twee jongens (13 en 9) een aantal dagen doordeweeks bij mij zijn en om het weekend bij beide ouders. Ik heb een nieuwe relatie (samen een dochter) en mijn ex heeft ook een nieuwe relatie waarbij ze ook twee kinderen heeft gekregen. Op dit moment wonen zowel ik als mijn ex in Den Haag en ik ga samen wonen in Amsterdam. Ongeveer anderhalve jaar geleden heeft mijn oudste zoon een aanvaring gehad met mijn huidige partner en sinds dien is er geen contact meer tussen de twee. Hij wil haar niet spreken en ook niet respecteren. Dit brengt uiteraard problemen met zich mee dat indien ik binnenkort verhuis hij uiteraard niet welkom is zolang mijn zoon mijn nieuwe partner niet accepteert en respecteert. Hoe kan ik dit het beste aanpakken?

Het volgende is er gebeurt, maandag 2 februari is mijn zoon (14) "weggelopen" van huis, hij is hierbij direct door vader opgepikt en deze is naar het politiebureau gereden!. Daar heeft een gesprek plaats gevonden tussen agente vader moeder en zoon en (onder protest van mij/ moeder) "even" met vader mee zou gaan om rustig te worden en daar aansluitend zou er een gesprek volgen tussen mij en zoon. Afspraak was gesprek die dag of uiterlijk de volgende dag. De volgende dag ontvangt ik/moeder een whattsappje dat ze niet komen praten , dat de brief van de advocaat onderweg is en zoon geen contact meer wil met mij/moeder. De reden dat mijn zoon is weggelopen; Wij mopperde altijd op zijn cijfers, hij mocht niet later dan 21.30 uur thuis zijn door de week, wij mopperde dat hij zijn beugel moest dragen. De maandag van weglopen had hij van zijn mentor gehoord dat hij zeer waarschijnlijk blijft zitten en dat hij beter zijn best moet gaan doen. Nu er advocaten in het spel zijn worden de klachten steeds groter; Hij mag niets, wij doen niets met hem, hij is bang voor stiefvader, in het dorp is niets te doen, wij trekken dochter altijd voor enzv enz enzv. van de mediator moet ik hem nu zijn rust geven ( nog 1 maand), wat ik met pijn in mijn hart doe, omdat ik weet dat de stap voor hem alleen maar moeilijker wordt en dat hij daar gemanipuleerd word. (dat doen ze al vanaf dag 1 van de scheiding.) wie kan mijn tips of advies geven