Beste kinderen/jongeren, Mijn man kan heel slecht tegen de drukte van een gezinsleven. Toen onze kinderen (19 en uitwonend, 14 en 12) kleiner waren, kon hij het aardig handelen. In de loop der tijd werd hij steeds sneller boos om niks en dan buiten proportie. Hij scheldt ons daarbij uit en doet neerbuigend over mensen en dingen die wij leuk vinden. Even later doet hij weer gewoon overdreven ' leuk' . Ondanks herhaald erover praten komt het steeds terug. Hij weet niet waarom, wel weet hij dat hij het liefst alleen is, in ieder geval thuis te weinig aan rust toekomt zoals hij die nodig heeft. Mijn thuiswonende kinderen willen het liefst niet meer bij hem zijn elke dag. We lopen nu allemaal steeds op onze tenen en voelen een constante spanning. Mijn man en ik willen onze relatie en samenleven als gezin niet te snel opgeven en zoeken naar een minder drastische oplossing dan echt scheiden, dus onze relatie opgeven. Eventueel gaat hij apart wonen, maar zien we elkaar nog wel als partners en ook op gezette tijden als gezin. Doen wij/ doe ik hier goed aan of neem ik mijn kinderen dan (nog steeds) te weinig in bescherming tegen de grillen van hun vader. Of is deze situatie van niet scheiden maar apart wonen nog te onzeker of onveilig voor ze. Ik kom op internet eigenlijk niets tegen over een dergelijke ' oplossing' maar zou heel graag jullie mening hierover horen.

hoi, ik zou graag van een van jullie willen horen of je een idee hebt over een brief die ik aan mijn kind kan sturen? een brief waarin ik uitleg waarom wij als ouders jaren geleden uit elkaar zijn gegaan. maar een ook een brief die moed geeft en perspectief. maw; hoe leg je een kind van 12 jaar uit waarom je zo'n moelijke beslissing hebt genomen? tips en suggesties erg welkom. dank je wel alvast.

Hallo allemaal, Ik ben moeder van 2 meiden van 4 en 1,5 jaar oud. Ik zie de relatie met mijn vriend al een tijdje niet meer zitten, we zitten niet op 1 lijn ( wel qua opvoeding) maar verder niks. We hebben niks meer gemeen en voor mij is het gewoon op. Gevoelens zijn weg.Bij mij vriend is dit echter niet zo. Hij houd heel veel van mij alleen ik niet meer op die manier van hem Mijn vriend is heel goed voor de kinderen en als ik de relatie verbreek kwets ik hem maar vooral ook de kinderen. Ze zijn dol op hem en willen ook echt niet dat we uit elkaar gaan. En ik ruk ze ook weg uit hun veilige omgeving. De enigste die dood ongelukkig is ben ik momenteel. Wat is jullie advies? Bvd

Zeven jaar geleden zijn we gescheiden. We hebben twee jaar gedaan (veel gesteggel over de alimentatie) over het echtscheidingsconvenant. Toen het convenant klaar was, ben ik samen met onze twee kinderen verhuisd naar een andere woonplaats. Nieuw begin, nieuw leven, convenant naleven en rust, dacht ik. Dus niet. Mijn ex-man begon de gemaakte afspraak over partneralimentatie opnieuw ter discussie te stellen. Opnieuw veel geruzie over en weer, mijn ex startte een rechtszaak, na 1,5 jaar eindelijk weer duidelijkheid; nieuwe afspraken gemaakt, en weer rust, dacht ik. Dus niet. Omdat de fiscale regels over kinderalimentatie per 1 jan. 2015 zijn gewijzigd (niet langer fiscaal aftrekbaar voor mijn ex) begon mijn ex eind vorig jaar al te klagen en een gesprek over verlaging van de kinderalimentatie te eisen. Feitelijk zijn we dus sinds 2008 al aan het ruziën over geld, en dat vreet aan mij. Ik leid eronder. Ik voed de kinderen in mijn eentje op, mijn ex heeft een omgangsregeling (1x per 14 dagen een weekend). Hij verdient uitstekend, heeft een riant salaris. Ik verdien niet veel, wil graag meer werken of een betere baan, maar het lukt me niet echt. Ik heb wel eens tijdelijk een kleine baan erbij, maar dit loopt weer telkens af. Het lukt me nauwelijks om rond te komen,en ik lig elke keer wakker van de dreigende claims van mijn ex. Hij wil elke mogelijke financiële verbetering aan mijn kant meteen gaan berekenen en dit op de alimentatie in mindering brengen. Hij heeft voldoende draagkracht, maar kan het simpelweg niet accepteren dat hij ruim 100 euro per maand zou moeten inleveren. We zijn nu al zeven jaar aan het vechten om geld, omdat hij telkens terugkomt op de alimentatie. Het vreet energie, ik heb slapeloze nachten en veel stress. Het erge is dat dit een goede verstandhouding met mijn ex volledig in de weg staat, en dat maakt me intens verdrietig. Want dat heeft uiteraard effect op onze kinderen. Mijn ex claimt alweer met allerlei procedures als ik niet inga op zijn eisen. Hij gaat ervan uit dat de nieuwe fiscale regels voor mij veel voordeliger uitpakken maar dat is nog maar de vraag. Hij gunt mij geen cent extra. Ik kan het echt niet meer aan. Moet ik maar toegeven aan zijn eisen, ook al heb ik het geld hard voor de kinderen en mij nodig? Hoe moet ik hier nu mee omgaan, ook naar onze kinderen? Ik ben echt radeloos. Constant ruzie over geld, terwijl ik zo graag anders wil. Voor mijn kinderen, maar ook voor mezelf.

Hallo allemaal, Ik ben zo'n moeder die alles voor de goede lieve vrede doet. Mijn ex verliet mij totaal onverwachts en begon vervolgens alles te doen om mij het leven zuur te maken. Vraag mij niet waar het vandaan kwam.... soms snap je het echt niet. Uiteindelijk heeft hij er alles aangedaan om de kinderen naar hem toe te trekken, en van twee kanten trekken dat werkt niet. Verder vond ik het belangrijk dat ze hun vader leerden kennen. Uiteindelijk woont mijn dochter, nu 14, vanaf haar 12de bij vader. Haar oudste broer, 15, vanaf zijn 14de, en beiden komen steeds minder thuis. Hun jongste broertje zie ook ook over een tijdje vertrekken. Het mooie bij papa is dat ze daar niet 15 km naar school hoeven fietsen, er een leuke stiefbroer en zus zijn, en ze al weten dat ze papa kwijt kunnen raken. Mama is er altijd wel, mama is ook volgens papa een vervelend mens. Hij is niet zomaar weg gegaan toch?? Zo denkt een kind.... Eigenlijk heb ik altijd alles uit liefde voor de kinderen en zelfs voor hem gedaan, nooit in mijn leven iemand kwaad gedaan. Altijd alleen de kar getrokken, maar zonder klagen. Mijn kinderen hun vader niet willen onthouden..... Maar ik mis zoveel, krijg totaal geen info van hem over hoe het gaat. Heb wel overal hulp gezocht, maar als kinderen naar een vader willen...... moet moeder wel erg slecht zijn wordt volgens mij gedacht. Ik blijf ten alle tijden netjes en respectvol over hun vader. Geef de kinderen zelfs spullen mee als een gezellige zak snoep om met zijn allen te delen, oude voetbal schoenen en kleding voor de andere kinderen, computer, alles wat ze willen. Wat van hier is gun ik ze daar ook, en wat mijn kinderen niet past mag naar de stiefkinderen. Ik ben zo bang ze echt te verliezen, kan een heel rotboek schrijven over wat hun vader allemaal gedaan heeft, maar dat wil ik niet, ik heb nooit met haat willen leven, dat kost alleen maar energie. Daarbij gun ik hem waarlijk ook een goed leven en besef dat hij anders denkt als ik, maar helaas niet beter weet wat hij zijn kinderen aandoet. Weet iemand nog een mooie afloop behalve dat ik mijzelf in de spiegel kan aankijken?????

Gedurende de afgelopen 2 jaar ben ik verwikkeld in een vechtscheiding, waarbij moeder er alles aan doet om de kinderen bij vader weg te houden. Hierbij worden alle mogelijke middelen ingezet, zwartmakerij, leugens, informatie achter houden, instanties, politie, noem het maar op, of ik heb het meegemaakt. Het einde van de strijd, of licht aan het einde van de tunnel, is niet in zicht. Na 2 jaar strijden ben ik deze soap eigenlijk moe. Ik ben nu voornemens mijn kinderen maar uit het hoofd te zetten, en verder te gaan met mijn leven zonder kinderen. Ik heb nu al 1,5 jaar nagenoeg (circa 5x berichtje gehad) geen contact met mijn kinderen. Dus duidelijk spraken van ouderverstoting. De kinderen zijn tussen de 10 en 15 jaar. Hebben jullie ervaring met bovenstaande ?

beste jongeren van Vila Pinedo, Ons dochtertje Vlinder van bijna 6 jaar oud, bevindt zich in de volgende situatie die ik nader zal beschrijven. Graag ontvang ik van jullie, jullie advies van hoe ik hier als ouder danwel vader het beste mee dien om te gaan, in het belang van Vlinder. Al 5 jaar (vanaf 2010) is er sprake van een vechtscheiding tussen de moeder en mij omtrent de omgangsregeling van Vlinder. Ik besef dat Vlinder de grootste slachtoffer hierin is, maar als vader weiger ik simpelweg om afstand van Vlinder te doen, ik vind namelijk dat dat niet in het belang voor Vlinder is... Vanaf medio 2011 is er een omgangsregeling via een zogenoemde omgangshuis: gedurende 1 uur en 3 kwartier heb ik de tijd om omgang met Vlinder te hebben. De omgang verloopt goed, heel erg goed zelfs: elke keer bij aanvang, zodra Vlinder mij ziet, rent zij op mij af en vliegt ze mij om de nek. Gedurende de omgang doen wij allerlei leuke dingen samen zoals verstoppetje spelen, kleien, schilderen, bellen blazen, maar ook nadat ze steeds wat ouder wordt, hockey spelen, voetballen, schaken, knuffelen en met elkaar stoeien dan wel ravotten. Ook het afscheid veloopt goed: ik merk dat Vlinder met een blij gevoel afscheid van mij neemt en ook met een blij gevoel teruggaat naar haar moeder... Helaas is er een patstelling tussen de moeder van Vlinder en mij: op de vraag van de kinderrechter van hoe Vlinder de omgang tussen haar en mij, haar vader beleeft, hebben haar moeder en ik een totaal uiteenlopende mening: de moeder zegt dat Vlinder bang dan wel angstig terugkomt naar haar moeder, nadat Vlinder omgang met mij heeft gehad en vertelt ook dat Vlinder de omgang heel erg vervelend vindt en mij het liefst niet meer ziet. Ik daarentegen vertel dat Vlinder het onzettend naar haar zin heeft zodra ze haar vader ziet. De situatie is zo, dat het omgangshuis geen melding of rapportage(s) van de omgang doet. Zij doen alleen een melding als blijkt dat er een omgang niet goed is gegaan. Nu is er gedurende 4,5 jaar aan omgangsregeling bij het omgangshuis, geen enkele bijzonderheid voorgevallen, waaruit blijkt dat de omgang niet goed verlopen is. Onlangs is Vlinder door een gedragsdeskundige van de Raad voor de Kinderbescherming onderzocht en ook door een onderzoek bij haar op school. Op school is het de onderzoeker niet gelukt om Vlinder over haar 'drempel' te halen, op de vraag van wat haar mening is over haar vader dan wel hoe zij de omgang met haar vader beleeft, is Vlinder stil en laat zij niets los. De gedragsdeskundige van de Raad is het gelukkig wel gelukt om Vlinder over haar 'drempel ' te halen en wat blijkt: Vlinder wil haar vader, mij, graag vaker zien. Als gevolg hiervan wordt Vlinder binnenkort onder toezicht gesteld en zal er een gezinsvoogd aangewezen worden om als tussenpersoon de belangen van Vlinder te behartigen. Ik sta hier erg positief in, de zicht naar uitbreiding en onbegeleide omgang is aanwezig en hopelijk zal de stem van Vlinder vaker gehoord worden en hier meer rekening mee gehouden worden. Al 5 jaar 'vecht' (ik zeg liever kom ik op voor) ik voor Vlinder om haar vaker te mogen zien, om in vrijheid met haar om te kunnen gaan en om een nog hechtere band met Vlinder te kunnen opbouwen. Net als haar stiefvader (moeder is inmidels hertrouwd en hebben ook samen een kind), wil ik er als een (biologische) vader voor Vlinder zijn, en samen met haar, zo goed als ik kan, een goede, hechte en liefdevolle band opbouwen maar ook aan de familie van van mijn kant laten kennismaken.Naar mijn mening is dit allemaal mogelijk, maar ik ben afhankelijk van de welwillendheid van Vlinder haar moeder: zij moet er alleen nog voor openstaan. Voor de duidelijkheid, het gaat mij hier om het belang van Vlinder. Beste jongeren van Villa Pinedo, wat kunnen jullie mij als ouder adviseren van hoe hoe hier mee om te gaan? Hoe kan ik als ouder, Vlinder helpen om over haar 'drempel' heen te helpen, zonder dat ik haar kwets, pijn doe of teleurstel? Graag ontvang ik een reactie dan wel advies van jullie. Alvast bedankt voor jullie advies, ook namens Vlinder... Ridder Papa

Mijn ex-partner en ik communiceren heel slecht met elkaar. En hier hebben de 3 kinderen erg veel last van. Nu verteld de vader allerlei dingen die niet waar zijn. Nu zou ik graag willen weten of ik deze onwaarheden moet gaan ontkrachten en mijn kant van het verhaal gaan vertellen (wat volgens mij weer loyaliteits kwesties met zich meebrengt) of de kinderen laten weten dat als ze vragen hebben altijd bij mij terecht kunnen. Ik wil ze zo min mogelijk beschadigen. Kunnen jullie mij helpen hoe ik dit het beste kan aanpakken? Wat zijn jullie ervaringen. Alvast bedankt voor het meedenken.

Lieve kinderen van gescheiden ouders, Een paar heel moeilijke gewetensvragen: als je de scheiding terug kon draaien, zou je dat dan willen? En: wat hebben jullie uiteindelijk geleerd van de scheiding. Zitten daar ook goede dingen bij? Ik ben benieuwd... Ik sta op het punt om te scheiden en worstel heel erg met hoe we het onze kinderen moeten vertellen, met het oog op zowel de nabije en de verre toekomst. Hebben jullie daar ook tips voor? Vast bedankt!

Af en toe weet ik het niet meer hoor. Mijn ex en ik zijn nu ruim twee jaar uit elkaar, de echtscheiding is vorige maand uitgesproken en dan zou je hopen dat het een beetje rustiger werd. Net zoals gelukkig heel veel mensen vind ik dat je de kinderen niet moet lastigvallen met de dagelijkse ruzies die ver veel te vaak zijn bij een scheiding. Alleen: het begint er toch we erg op te lijken dat mijn ex vindt dat ik op alle mogelijke manieren, ook via de kinderen, aangevallen moet worden. Ik heb geprobeerd het een beetje te laten voor wat het is, omdat ik geen haar beter ben dan mijn ex als ik via de kinderen weerwoord ga geven. Maar ik krijg toch het gevoel dat ik het nu ook niet goed doe. Vooral mijn jongste dochter van 10 zit met een enorm loyaliteitsprobleem. Aan de ene kant voelt ze wel aan dat ik niet ben zoals mijn ex me afschildert, aan de andere kant zegt ze dat ze niet kan geloven dat mijn ex of ik tegen haar zouden liegen. En gelijk heeft ze, om dat niet te willen geloven. Maar helaas hebben allebei haar ouders een eigen waarheid. Ik ben bang dat als ik niets of te weinig of het verkeerd er over zeg, de verhalen van mijn ex nog de enige waarheid voor mijn dochter zijn. Maar als ik zomaar mijn kant van het verhaal ga vertellen wordt ze daar volgens mij ook niet beter. Wat vinden jullie?