Hai, Ik heb een vraagje betreffende mijn dochter (16). Zij wil haar vader niet zien nadat hij zich op vreselijke wijze van zijn gezin heeft ontdaan. wij zijn nu een jaar verder en in onze situatie is sindsdien nog niets veranderd. Geen huis, geen alimentatie voor dochter etc. Ik heb haar wel gestimuleerd haar vader te zien. Het is beperkt gebleven tot 2 x. Zij herkent haar vader niet meer. Uiterlijk dezelfde man, gedrag is volgens haar vreemd en onecht. Het heeft haar verward. Zij wil hem dus nu niet meer zien. Tegelijkertijd is zij depressief en heeft concentratieproblemen, waardoor zij blijft zitten. Wat kan ik als moeder doen? Haar toch blijven stimuleren haar vader te zien of me neerleggen bij haar beslissing? Het is wel heel erg wat haar vader met ons heeft gedaan. Groet, Tanja

Welke stappen kunnen we ondernemen als de kinderen van 10 en (bijna) 12 jaar tijdens co ouderschap zelf aangeven dat ze langer bij hun vader willen blijven en hun moeder al > 12 maanden hun gevoelens en emoties negeert? Moeder negeert ook vragen die vader stelt. Moeder vertelt aan de kinderen wat het met haar doet als ze langer bij hun vader willen blijven. Communicatie vindt om moverende redenen van vader sinds 2013 alleen digitaal plaats met moeder. Ouders zijn 9 jaar gescheiden en beiden hertrouwd.

Hoi alle, ik heb een vraag. Ik ben een vader van een dochtertje van bijna 4 jaar jong.nu is het geval, nu dat ik naar 4 jaar Rechten via de rechtbank en hoop advocaten kosten. verder heb ik een vraagje. Mijn dochtertje krijg ik naar 4 jaar voor de 1 keer te zien. Mis heeft iemand tips hoe ik hier mee om moet gaan ? of hoe ik mijn dochtertje voor de 1 keer moet aan spreken bij naam of anders,Graag verneem ik.

Hoi allen, Vorig jaar ben ik gescheiden, heb een zoon van 12 en van 2 jaar. Mijn oudste zoon verteld mij afgelopen weekend dat mijn ex mij en mijn vriend dood wenst. Een paar week geleden vertelde hij ook dat mijn ex een geweer wil kopen. Ik wil absoluut geen strijd en mijn kinderen ook niet bij hun vader weg halen. Maar ben hier wel erg van geschrokken. Ik wil graag mijn zoon beschermen maar weet niet wat ik moet doen. Het is toch erg belastend voor een kind als papa zoiets zegt.

Ik ben nu 4 maanden gescheiden en wij hebben 2 zoons van bijna 16 en 14. Mijn ex wil 2 weken naar het buitenland in de zomervakantie, maar ik ook. De kids hebben aangegeven liever niet langer van huis te gaan dan 3 weken. Ik heb mijn ex gevraagd of we het eerlijk kunnen delen, hij tien dagen en ik. Maar hij wil perse twee weken. Nu doe ik in elk geval wel tien dagen, maar merk dat de kids dit toch te lang vinden ( in totaal).Wat is jullie ervaring?

Hoi, Ik ben Marjan en mama van 3 kinderen 2 jongens van 7 en 4 en een meisje van 5. Ik ben 9 maanden gescheiden en heb co-ouderschap en een fulltime baan. Ik wil verhuizen dichter bij mijn werk en mijn nieuwe vriend. ik ben in overleg met mijn ex over een nieuwe omgangsregeling. ik vind dit erg moeilijk. Ik denk erover mijn kinderen bij hun vader en zijn nieuwe vriendin te laten in hun " oude huis" waar ze hun vaste opvang, school, vriendjes, opa en oma, andere familie etc. hebben. En dan een weekendregeling met 1 vaste dag doordeweeks te doen. Ik ga 70 km verderop wonen en ze zouden dan fulltime op de opvang en school zitten en in een onbekende omgeving met geen familie in de buurt en weinig buitenschoolse activiteiten kunnen ondernemen wat ze nu bij hun vader wel kunnen. Kunnen jullie misschien anageven of jullie dat ook fijner zouden vinden of hebben jullie misschien tips?

Ik ben een gescheiden moeder met 2 kinderen en heb een relatie met een gescheiden vader met 2 kinderen. Waar ik advies bij nodig heb gaat over de oudste van de 4, de oudste zoon van mijn vriend. Hij is 16 en woont de ene week samen met zijn broertje van 11 bij zijn moeder en de andere week bij zijn vader. Hij heeft een lichte vorm van PDD-NOS, waardoor het belangrijk is dat er structuur in zijn leven is. Zijn vader en ik wonen niet samen en dat heeft deels te maken met het veiligheidsgevoel van de kinderen. We willen graag dat de kinderen allemaal een eigen plek hebben en met zijn allen in 1 huis zien wij dat (nog) niet zo. De zoon van 16 is enorm opstandig sinds zijn moeder weer vlakbij is komen wonen. De relatie tussen hem en zijn moeder is nooit goed geweest en eigenlijk was het voor hem een opluchting dat ze wegging 3 jaar geleden. Sinds september woont ze nu dus weer dichtbij. Daarvoor woonde ze wat verder en waren de jongens bijna altijd bij hun vader. Als moeder zin had mochten ze een weekendje komen, maar geregeld moesten we de oudste dan weer na een dag ophalen omdat het niet goed ging. Zoals je snapt is dit niet goed voor de regelmaat en structuur, welke hij juist zo nodig heeft. We hebben heel veel gesprekken met hem gehad en ook met zijn moeder. Inmiddels is het contact tussen ons en zijn moeder tot het minimum beperkt. Het ging echt niet meer. We hadden telkens woorden met haar, en dan met name over de oudste. Een paar maanden geleden ging het echt niet goed, hij rookt, school gaat dramatisch, hij zet zich niet in voor werk en sport, hij drinkt sterke drank en we hadden het vermoeden dat er ook drugs in het spel was. Dus ik heb zijn vader toch weer zo ver gekregen dat hij met de moeder om tafel ging en afspraken zou maken. Dat is gebeurd, moeder legt de schuld van alles bij vader neer, maar uiteindelijk wat afspraken op papier gezet. Die dag waren de jongens bij moeder. Van oudste zoon hoorden we een paar dagen later dat moeder bij thuiskomst direct heeft gezegd dat zij de problemen van vader moest oplossen en dat de afspraken en regels "moeten" van vader! Het probleem is dat we nooit kunnen weten wie er liegt; moeder of zoon. Ze liegen en manipuleren namelijk allebei. Ik heb veel gesprekken gehad met zoon en ook met vader erbij. We hebben zoon uitgelegd dat wij het goed zouden vinden als hij volledig bij vader woont, maar dat hij zich dan wel aan bepaalde regels moet houden. We hebben ook steeds uitgelegd dat we echt wel begrijpen dat het moeilijk voor hem is en dat we weten dat hij en zijn moeder elkaar niet liggen. We proberen zo min mogelijk vervelende dingen over moeder te zeggen tegen de kinderen, hoewel dat soms echt ondoenlijk is door haar gedrag en uitspraken naar de kinderen. Waar het vooral om gaat is dat we zoon maar niet aan zijn verstand kunnen krijgen dat hij zijn gedrag een beetje moet aanpassen en dat we dan het gevecht voor hem willen aangaan met zijn moeder om hem volledig bij vader te laten wonen. Zoon doet echt alleen maar wat hij zelf wil en eist ook nog eens alle aandacht op. Daardoor krijgen de andere 3 kinderen bijna geen aandacht en wij hebben ook nooit rust. Als zoon thuis is, klaagt ie over alles (moeder, school, pijntjes) en als ie niet thuis is stuurt ie steeds berichtjes en staat om de haverklap bij zijn vader binnen. Hij vlucht bij zijn moeder, maar dreigt wel met haar als hij iets niet mag bij zijn vader. Hij komt te laat thuis, rookt en brengt de rookwaren mee naar huis terwijl hij weet dat zijn vader dat absoluut niet wil hebben. Hij gaat bij zijn vriendinnetje slapen terwijl er was gezegd door zijn vader dat ie haar eerst wilde leren kennen. Hij vergooit zijn school, werk en sport. We hebben echt goeie gesprekken gehad met hem, en dan lijkt het echt dat ie snapt dat we hem graag willen helpen. We vragen hem alleen op tijd thuis te zijn (doordeweeks 22 uur en in het weekend 23 uur, bij feestjes 1 uur), geen rookwaren in huis, geen sterke drank, geen vrienden in huis als vader niet thuis is. Zijn kamer opruimen of helpen de tafel af ruimen hebben we al opgegeven. Dat was teveel strijd elke keer. Hij vraagt ook niks, hij zegt het. Bijvoorbeeld: "ik ga een weekend weg met mijn vrienden" of "ik ga op vakantie naar Amerika met mijn vriendin" Er is wat hem betreft geen ruimte voor een gesprek hierover, en hij wordt boos als je gaat doorvragen, bijvoorbeeld waar ze dan naartoe willen en met wie ze allemaal gaan en of hij wel geld heeft daarvoor. Eigenlijk verwacht hij dat we hem geld zullen geven om zoiets te gaan doen. We zijn zo bang dat hij op het verkeerde pad komt en we willen hem zo graag helpen omdat we weten dat hij het niet makkelijk heeft (gehad). Maar we weten het gewoon niet meer. Hoe dringen we tot hem door? Vragen we echt teveel van hem? Moet hij echt te vroeg thuiskomen? Is het echt zo raar dat we niet willen dat hij zich klem zuipt aan sterke drank elk weekend? Bij zijn moeder heeft hij een eigen fles wodka (zegt hij). We zijn ten einde raad. Zijn vader is op het punt gekomen dat ie hem eigenlijk het huis uit wil zetten, maar we weten dat ie juist volledig bij vader zou willen wonen. als ie naar moeder moet, zijn we bang dat het helemaal fout gaat. Kortom, advies is meer dan welkom!

Goedemorgen, Mijn dochter van 6 heeft een uitnodiging gekregen voor een kinderfeestje op een zaterdag in het papa weekend. Haar vader geeft aan dat hij niet wil dat ze daar naartoe kan. Ik wil mijn dochter dat feestje met haar vrienden gunnen. Ik wil haar heen en weer brengen, weekend ruilen enz., maar haar vader wil niet meewerken en zegt dat er genoeg andere feestjes zullen komen. Wat is jullie ervaring? Mogen jullie naar feestjes als je eigenlijk bij je vader of moeder zou moeten zijn? Is het erg om zo'n feestje te moeten missen? Wat moet ik doen? Groeten van een moeder die het even niet meer weet.

Mijn dochter krijgt sinds zij 18 is de kinderalimentatie zelf op haar rekening, haar vader heeft vanaf dat moment besloten een lager bedrag over te maken dan is vastgelegd bij de rechter. Zij is zelf het gesprek met haar vader aangegaan, dit is geen prettig gesprek geweest. Haar vader heeft aangegeven dat hij juridisch niet goed zit, maar bij zijn standpunt blijft. Ze weet dat het LBIO voor haar kan innen, dat vindt zij een naar idee, een advocaat. Zij is bang dat dit het contact met haar vader zal verstoren.Wie heeft tips voor haar of iets dergelijks meegemaakt? ondersteunen, weet

Ik wilde graag reageren op het bericht van Lisa. Die door haar ouders niet de brief had gekregen van de rechtbank om op haar 12e met een rechter te gaan praten. Zelf ben ik 8 jaar geleden gescheiden. Mijn dochter was toen 2 jaar. Om het weekend ziet zij haar vader. Hij is hertrouwt en heeft nog een dochter gekregen en uit een eerder relatie had zijn vrouw al een zoon. Onlangs heeft de vader van mijn dochter, zonder mijn medeweten aan haar gevraagd of ze bij hem komt wonen als ze naar het Voortgezet onderwijs gaat. (hij woont in een andere woonplaats 40 km bij mij vandaan). Buiten dat het uitermate vreemd is dit te doen zonder overleg met mij maar is het nog vreemder is dat hij nog een 1,5 jaar geleden, ook zonder mij, heeft gezegd dat als ze 1x in de 3 weken wil komen, het ook goed zou zijn. Natuurlijk zijn we allebei enorm geschrokken. Ik hoor de laatste tijd steeds vaker, dat een kind op zijn/haar 12e bij een rechter mag aangeven wat hij of zij wil. Maar zoals Lisa aangeeft, in een rechtbank, met een vreemde en ook nog met hormonen kan een een tiener dan wel de gevolgen overzien? Nu heb ik een nare relatie met de vader van mijn dochter, ik ben haar altijd blijven stimuleren dat ze wel naar hem bleef gaan. En dat zal ik altijd blijven doen. Maar ik maak mij wel zorgen om dit "rechtbank" bezoek. Is een twaalfjarige dit verplicht te doen? Hoe kan ik,als ouder mijn dochter hierop voorbereiden zonder haar (toch onbewust) mijn voorkeur mee te geven? met vriendelijke groet, bezorgde moeder