Lieve kinderen, Mijn ex en ik zijn nu bijna 6 jaar uit elkaar en hebben vanaf het begin goede afspraken gemaakt over de omgang met de kinderen (die nu 6 en 10 zijn) en de alimentatie. De eerste jaren heeft mijn ex zich precies aan de omgangsregeling gehouden (geen co-ouderschap maar 4 dagen van de 14 bij vader), maar extra tijd met de kinderen was bij hem nooit mogelijk ook niet in noodsituaties. Ik heb alle jaren met liefde en plezier mijn leven ingericht om mijn kinderen en hier ook mijn werk op afgestemd. Sinds 4 jaar heb ik een lieve partner waar de kinderen dol op zijn en het gaat uitstekend met ze. Geen probleem zou je zeggen. Achter de schermen heeft mijn ex echter jaren in alle opzichten tegengewerkt, getreiterd, verwensingen naar mijn hoofd geslingerd en nooit kon hij extra tijd maken voor de kinderen, afspraken werden niet nagekomen, alimentatie niet betaald, gedreigd met korte gedingen enz. Uiteraard heb ik dit nooit gedeeld met de kinderen, maar de rek is er wel uit bij me. Als ik niet doe wat hij wilt of wat hem uitkomt, wordt hij boos en dan begint de ellende weer. Nu heeft hij sinds een jaar een vriendin met 3 kinderen, beide zijn ze ruim een jaar werkloos en nu komt het hem ineens goed uit om de rollen om te draaien: hij wil de kinderen full time en als dat niet lukt dan minimaal co-ouderschap en de alimentatie tot het minimum terugdringen. Ik wil graag met de kinderen en mijn partner verhuizen en uiteraard goede afspraken maken over de bezoekregeling want natuurlijk wil ik dat de kinderen een goede band blijven houden met hun vader. We staan nu erg ver van elkaar af en mediation heeft niets opgeleverd. Nu wil mijn ex de kinderen een stem geven in deze situatie en dat als leidraad gebruiken om tot een nieuwe omgangsregeling te komen. Ik ben daar erg op tegen omdat ik vind dat de kinderen hiervoor veel te jong zijn. Ik vrees ervoor dat dit, ongeacht de uitkomst, toch zal zorgen voor schuldgevoelens bij hun (nu of later), omdat hun stem of voor vader of voor moeder gevolgen heeft en ze dit in een loyaliteitsconflict zal brengen. De wet heeft niet voor niets een grens van 12 jaar bepaald, toch? Als ik hier niet aan mee werk dan dreigt mijn ex met de rechter en met de mededeling dat ik niet meewerk aan het vinden van een oplossing. Mediation zou dus door mijn toedoen niet slagen. Ik heb het gevoel dat ik moet kiezen tussen 2 slechte: de rechter of doen wat hij zegt. Moet ik nu mijn moederhart volgen en mijn kinderen beschermen tegen al deze onrust en problemen met als gevolg de inzet van een rechter of moet ik maar instemmen ook al zegt mijn gevoel dat dit heel schadelijk is voor de kinderen. Wat moet ik doen? Ik heb alle stations gepasseerd en weet het niet meer.

Graag zou ik van jullie advies willen hebben over het volgende: Sinds 6 mndn woon ik op mezelf (nog niet gescheiden). Mijn kinderen, 21, 17 en 14 jr wonen bij hun vader, omdat dat hun thuis is, waar ze alles hebben. Ik mis mijn kinderen heel erg. Het is alsof ik afgesneden ben van alles; ik voel me opeens geen moeder meer. Mijn jongste 2 kinderen komen soms bij mij eten en de jongste blijft soms een nachtje slapen. Het contact met mijn oudste dochter verloopt moeizaam en dat snap ik ( ik heb een buitenechtelijke relatie gehad, die 3,5 jr heeft geduurd). Communiceren is ook moeilijk met haar. Ook berichtjes van mij op whatsap beantwoordt ze vaak niet. Ze staat volledig achter haar vader. Ik begrijp dat, maar ik mis het contact met haar natuurlijk wel. Ik weet, dat ik fout ben geweest en heb mijn spijt ook meermalen betuigd. Wat kan ik het beste in deze situatie, wat betreft mijn oudste dochter, doen? Groet en alvast bedankt!

Ik heb een vraag. Zou het jullie helpen om samen met andere kinderen van gescheiden ouders een aantal keren samen te komen om verhalen te delen en te leren met je emoties om te gaan zonder dat je ouders er bij zijn. En wat zouden jullie ouders moeten leren zodat jullie beter met de scheiding om kunnen gaan?

Hallo, Ik ben recent gescheiden. En nu heb ik een nieuwe vrouw ontmoet en dat is in korte tijd al erg serieus. Ik vraag mij af wat een goed moment is, als dat er al is, om haar in het leven van mijn (nog jonge) kinderen te introduceren. Dank vast voor jullie antwoord!

Hallo Ik heb een vraag aan jullie en ik weet niet hoe ik ermee m moet gaan. de vader en ik zijn ongeveer 5 jaar uit elkaar , we hebben 2 kinderen 7 en 8 jaar. wij hebben een erg goede verstandhouding wonen 500 meter van elkaar af en hebben co ouderschap . Als ze bij hem zijn kom ik altijd ff een bakje koffie drinken en ff kletsen met hem , gaan ook elk jaar op vakantie , maar nu komt het ik ben verliefd geworden op een goede vriend van hem en we daten regelmatig. De vader weet dat en vind het super leuk en gaat met hem elke week een biertje drinken. Dus niks aan de hand ljkt het zo, maar we hebben t met zijn drieen over gehad : hoe moeten we dit aan de kinderen vertellen , we hebben ook duidelijke afspraken als de kinderen het weten blijft alles hetzelfde en niet dat hj dan bij mij is als de kinderen er zijn . Hoe moet je zoiets gaan zeggen en op wat voor manier ? De kinderen kennen hem ook goed Ik voel me gewoon erg schuldig hier over dus mijn vraag hier aan jullie? groeten Rachel

hoi, Na de scheiding passen mijn ouders veel op. Zij hebben een mening over mijn ex-man, de vader van mijn kinderen. Deze mening laten ze verbaal en non-verbaal doorschemeren aan hun kleinkinderen. Mijn kinderen hebben dit verteld tegen hun vader die op zijn beurt niet positief heeft gepraat over mijn ouders. Nu is de situatie ontstaan dat mijn kinderen niet meer willen dat er opgepast wordt door opa en oma. Ik ben afhankelijk van deze oppas dus ik kan niet de oppas zomaar afzeggen. Bovendien zijn ze het ook erg goed en lief en doen ze alles (en ook heel veel leuke dingen!) met hun kleinkinderen. Hoe kan ik hiermee volgens jullie het beste mee omgaan?

Ik heb een vraagje. mijn dochter van 12 jaar oud heeft stiekem in mijn telefoon zitten neuzen en ze heeft seksuele berichtjes van haar vader en mij gelezen. Ik ben boos geworden, want dit zijn namelijk privé berichtjes. En haar vader en ik zijn niet meer bij elkaar. Ik ben boos op haar geworden. zij heeft nu problemen met de berichtjes. Wat zou ik doen, want dit kan zij tegen niemand vertellen dit is namelijk privé. Kan ik haar aanraden dit van haar af te schrijven? of heeft u andere suggesties?

Als ouders er samen niet uitkomen en ouderverstoting aan de orde is, vinden jullie dat meer "dwingende" inmenging van een rechter mogelijk moet zijn?

Mijn verhaal in het kort. Ik ben een moeder van twee zonen van 12 en 13 jaar. Deze maand is het precies een jaar geleden dat ze nog bij mij kwamen. De afgelopen 3 a 4 jaar zijn ze mij ontglipt. Uiteindelijk wilden ze niet meer bij mij zijn. Waren zo boos, elke keer als ik ze sprak. Hun vader zei dat ze niet meer wilden en bracht ze dus ook niet meer. Er is weer een nieuwe vriendin van vader in huis die er nog een schepje bovenop doet. Ik word afgeschilderd als een slechte moeder. Na 2 jaar bezig te zijn geweest met Jeugdzorg, kinderbescherming, De Rading en rechtszittingen, heb ik twee maanden geleden mijn handdoek in de ring gegooid. Om rust te creëren. Voor mijn kinderen. Omdat ze dat zelf gevraagd hebben. Ik weet dat het daar niet rustig is in huis. Ik ben namelijk ook gevlucht voor huiselijk geweld. En nu ligt er weer een ots. Het wordt nu toch misschien weer een verwarrend verhaal. Het is ook zo extreem. Ik maak mij zorgen om mijn jongens. Zij hebben nog een oudere broer uit een eerste huwelijk van vader, hij (hij is nb 38!) heeft pas kortgeleden aan zijn moeder verteld dat hij ook mishandeld is door zijn vader. De vader van mijn jongens dus... Ik denk dat mijn jongens niets aan de toeziend voogd zullen vertellen. Omdat ze eigenlijk heel bang zijn van binnen. Mijn vraag is eigenlijk... hoe gaan kinderen met Moederdag of Vaderdag om als deze niet in hun leven aanwezig is... Zeker omdat de media er zoveel aandacht aan geeft.

Hoi lieve kinderen, Wat vinden kinderen belangrijker: Het zien van hun vader met het risico dat de moeder dat niet kan waarderen en dit ook laat blijken of dat de kinderen alleen de moeder zien met pleegvader en op die manier een gelukkig gezinnetje samen vormen ? Ik stel deze vraag omdat de omgang ernstig is verstoord. Éen van de kinderen heeft gevraagd aan haar vader toen hij haar belde wanneer hij ze op komt halen. Nu heb ik eventueel een oplossing bedacht, los staande of dat het wel of niet lukt, vraagt de vader zich af of dat hij het kind niet in een lastig pakket brengt als ze thuis bij moeder komt nadat ze bij vader is geweest. Wij weten niet wat wijsheid is en daarom stellen we deze vraag aan jullie als ervaringsdeskundige.